1. ۱او دویدی خود سوی آن بحر تفبلکه گزگز جستی از شوق و شعف
2. ۲اینچنین تا قرب دره آمدندعالمی کافر در آنجا صف زدند
3. ۳دره ها دیدند اندر اشتعالشعله ها اندر جنوب و در شمال
4. ۴سرکشیده شعله ها تا کهکشانبر یسار و بر یمین آتش فشان
5. ۵از تف جانسوز آن آتش کجامی تواند کس گذارد پیش پا
6. ۶لیکن ابراهیم از شوق شررهر زمان می خواست آید پیشتر
7. ۷نی ز آتش بیم او را و نه باکدر دلش چیزی نه جز دانای پاک
8. ۸حکم تکلیفش نبدگر پای بندپاره کردی او دو صد زنجیر و بند
9. ۹صد کمند آهنین بگسیختیجانب آتش دوان بگریختی
10. ۱۰بلکه صد دریای آتش بیدرنگدر کشیدی خود بیکدم چون نهنگ
11. ۱۱آب بود آن آتش و ماهی خلیلوه چو آبی کوثری یا سلسبیل
12. ۱۲لیک تکلیفش نگهداری نموداز ره تکلیف خودداری نمود
13. ۱۳پس ببستند آن گروهش دست و پاتا به آتش افکنندش از جفا
14. ۱۴قرب آتش بود لیکن چون محالمانده حیران آن گروه بدخصال
15. ۱۵چون در آتش افکنند آن شاه راپس بسوزانند مهر و ماه را
16. ۱۶کامد آن ابلیس چون پیری کهنچاره جوشد در ماین انجمن
17. ۱۷همچو کنکاران برایشان رخ نمودپرده از رخسار کنکاری گشود
18. ۱۸دادشان تعلیم علم منجنیقمنجنیقی ساخت بهر آن فریق
19. ۱۹پس نشانیدندش اندر منجنیقآن خلیل پادشاه بی رفیق
20. ۲۰منجنیق از تاب خجلت تب گرفتروز شد تاریک و رنگ شب گرفت
21. ۲۱سرد شد بر جان خود آن دم اثیرزآتش غم سوخت جان زمهریر
22. ۲۲آن سه عنصر در گریز از بار خوددر تحیر آتش اندر کار خود
23. ۲۳چون نسوزانم که اینم اقتضاستطبع من سوزنده از امر خداست
24. ۲۴چون بسوزم این خلیل داور استخلق عالم را دلیل و رهبر است
25. ۲۵دیده از دیدن فروبست آفتابچرخ را آمد سکون خاک اضطراب
26. ۲۶سربسر اجزای عالم منتظرتا چه فرماید ملیک مقتدر
27. ۲۷باد در جولان که تا گوید خدااندران شهر افکند آن شعله ها
28. ۲۸سرکشیده آب تا فرمان رسدخویش را برقلزم آتش زند
29. ۲۹آتش بیچاره خود آماده بودتا از آن گبران برآرد گرد و دود
30. ۳۰منتظر خاک و گشوده صد دهانتا ببلعد زمره ی نمرودیان
31. ۳۱مشکها بر دوش بگرفته سحابتا چه آید از خدا او را خطاب
32. ۳۲موجها آورده دریاها به لبتا چه فرمان آید ایشان را ز رب
33. ۳۳صف کشیده جمله مرغان در هواتا کنند اندر رهش جانها فدا
34. ۳۴کعبه سر برداشت ز اقطار حرمتا ببیند حال معمار حرم
35. ۳۵دلو بر کف چاه زمزم در صددتا مگر آبی بر آن آتش زند
36. ۳۶اضطراب افتاد در رکن و مقامشد صفا بی نظم و مروه بی نظام
37. ۳۷چون کشیدند آن طناب منجنیقواخلیلا شد بلند از هر فریق
38. ۳۸شورشی افتاد در این نه قبابدر ثوابت گشت پیدا انقلاب
39. ۳۹شور و غوغا شد بپا در لامکانغلغله افتاد اندر قدسیان
40. ۴۰غرفه ی بالائیان بی نور شدحلقله ی کروبیان پرشور شد
41. ۴۱صف طاعات ملک از هم بریخترشته ی تسبیح طاعتشان گسیخت
42. ۴۲های و هوئی گشت پیدا در فلکوحشتی افتاد در موج ملک
43. ۴۳جمله افتادند در عجز و نیازکای خدا ای پادشاه کارساز
44. ۴۴یک موحد نیست جز او در زمیننیست یکتن حق پرست راستین
45. ۴۵چون پسندیش ای خدای بی قریناینچنین مغلوب قوم ظالمین
46. ۴۶در بسیط خاک و اقلیم شهودجز سرش در سجده ات ناید فرود
47. ۴۷در زمین جز او دل هشیار نیغیر او شبها کسی بیدار نی
48. ۴۸جز دلش یکدل به امید تو نیستیک زبان گویای توحید تو نیست
49. ۴۹کف به درگاهت جز او کس برنداشتتخم مهرت را کسی جز او نکاشت
50. ۵۰ای دریغ از ناله شبهای اوای دریغ از هی هی و هیهای او
51. ۵۱ای دریغ از قامت خم گشته اشاز دل بریان خوش آغشته اش
52. ۵۲وان از فریاد یارب یاربشگریه های روز و افغان شبش
53. ۵۳سینه ی پاکش محبتهای توستهم دل او خلوت تو گاه توست
54. ۵۴کی توان دیدن چنین او را زبونای خدا در پنجه ی این قوم دون
55. ۵۵یا بگو تا جمله جانبازی کنیمبا وی اندر آتش انبازی کنیم
56. ۵۶همراه او تن در آتش درزنیمآتش اندر بال و اندر پر زنیم
57. ۵۷چون خلیل تو بسوزد ای جلیلجان ما هم در رهش باشد سبیل
58. ۵۸یا بده دستوری ای سلطان جانتا زنیم آتش بر این نمرودیان
59. ۵۹کوههاشان جمله بر سر افکنیمجسمشان با خاک ره یکسان کنیم
60. ۶۰لرزه اندازیم بر اندام خاکخاک را از لوثشان سازیم پاک
61. ۶۱سرنگون سازیم شهرستان شانهم بسوزانیم خانمان آن
62. ۶۲یا بفرما تا به او یاری کنیممر خلیلت را نگهداری کنیم
63. ۶۳روز و شب گردیم اندر کوی اوچشم بد سازیم دور از روی او
64. ۶۴پر کشیم و تا به افلاکش بریمهم برون زین خاک ناپاکش بریم
65. ۶۵شد خطاب از حق به آن کروبیانکی برای خدمتم بسته میان
66. ۶۶هست دستوری شما را سربسرسوی خاکستان کنید اکنون سفر
67. ۶۷مر خلیلم را هواداری کنیدگر یکی گوید دوصد چندان کنید