1. ۱داشت زاغی در مقامی آشیانبچه ها پرورد در آن زاغدان
2. ۲روزی از آن آشیان پرواز کردیک سمندر پر در آنجا باز کرد
3. ۳زاغهای زاغ را از هم دریدخونشان را خورد و از آنجا پرید
4. ۴زاغ سوی آشیان چون بازگشتبا هزاران درد و غم انباز گشت
5. ۵آشیان ویرانه دید و سرنگونبچه هایش غرقه در غرقاب خون
6. ۶بر پرید و بر سر کوهی نشستسینه ی زاغان زآه و ناله خست
7. ۷گاه رفتی بر هوا گاهی زمینگه به فریاد آمدی گاهی انین
8. ۸جمله زاغان گرد او جمع آمدندحلقه ی ماتم به دور او زدند
9. ۹کوهسار و دشت و صحرا باغ و راغپر شد از غوغای زاغ و بانگ زاغ
10. ۱۰آن دریدی چینه دان از درد سوکمی زدی بر بال و بر چنگال نوک
11. ۱۱هم از ایشان چاره ارشاد جستاندرین ماتم ره امداد جست
12. ۱۲گر کشیدید انتقام از این گروهورنه بگریزید از هر دشت و کوه
13. ۱۳گر جفا بر من شد ای یاران گذشتبود اگر مشکل اگر آسان گذشت
14. ۱۴فکر کار خود کنید از این سپسورنه در عالم نبیند زاغ کس
15. ۱۵جمله ی زاغان به فریاد آمدندجمع گشتند و صف اندر صف زدند
16. ۱۶لشکری انبه ز زاغان و زغنگرد آمد اندرین ربع و دمن
17. ۱۷بر سمندر حمله ور گردید زاغبر سمندر تنگ شد صحرا و راغ
18. ۱۸حمله ها کردند با کوس و نفیرجمله را کردند آن زاغان اسیر
19. ۱۹پس بگفتند آنچه کردند از زغماین ستمکاران به زاغان از ستم
20. ۲۰انتقامش نیست غیر از سوختنباید آتش بهرشان افروختن
21. ۲۱خاروخس چندانکه بود اندوختندپس در آنجا آتشی افروختند
22. ۲۲آن سمندرها فکندند در وراغگفتی آمد بهر مکسوران کزاغ
23. ۲۳آن سمندرها در آتش با نشاطهر طرف اندر خرام و انبساط
24. ۲۴پس گرفتند آن شررها در بغلپر برآوردند در رقص الجمل
25. ۲۵گاه غلتیدند در آتش بوجدیارب این آتش بود یا دشت نجد
26. ۲۶پیش از این ای کاش می گشتیم اسیرتا فتادیم اندرین کاخ خزیر
27. ۲۷اینکه می بینیم با صد آب و تابخود به بیداریست یارب یا بخواب
28. ۲۸کاش زاغان پیش از این بر ما زدندشعله بر جیپا درین تیما زدند
29. ۲۹یارب این زاغان چه فرخ فر بودندکان قند و معدن شکر بدند
30. ۳۰می خرامیدند هرسو پرفشانبر هوا از بال و پر اخگر فشان
31. ۳۱زاغها دلخوش که کاغ افروختیماین سمندرها در آتش سوختیم
32. ۳۲وان سمندرها به وجد و انبساطاندر آن آتش به صد رقص و نشاط
33. ۳۳اینچنین دان در میان آن لئامحال عارف بی تفاوت ای همام
34. ۳۴طبعشان باشد ز یکدیگر جدااین هوا را می پرستد آن خدا
35. ۳۵خلق را با عارفان از این تضادگشت پیدا صد لجاج و صد عناد
36. ۳۶از عناد خویش از هر راه کویعارفان را هرزه و دشنام گوی
37. ۳۷در سر هر ره پی آزارشاندر خراش آن دل بیدارشان
38. ۳۸عارفان فارغ از این پندارهادر نشاط و وجد از این آزارها
39. ۳۹آن کند تسخیر یا طعنه زنداین همین بر طعنه اش خنده زند
40. ۴۰آن به دل اندر نشاط و وجد و عیشاین همی برمی جهد در طعن و طیش
41. ۴۱می دهد دشنامش و گوید سقطاین نداند قال شیئا او صرط
42. ۴۲مه فشاند نور اندر آسمانبر فراز قبه ی عزت روان
43. ۴۳می کند سگ در زمین وغ وغ همیمی جهد این سو دمی آن سو دمی
44. ۴۴عارف اندر فکر کاروبار خوددر نشاط و عیش با دلدار خود
45. ۴۵در کمیز خود همی غلتد لئیمدل ز غیظ و از غضب دارد دونیم
46. ۴۶آن همی گوید سقط این مرد حرگویدش هرگه که می خواهی بخور
47. ۴۷ور زند سیلی قفایش را بکفمرد عارف پیش دارد آن طرف
48. ۴۸گویدش میزن بنازم دست تواین من و این تیر تو این شست تو
49. ۴۹این قفایم در خور سیلی بوداین قفا خوشتر که خود نیلی بود
50. ۵۰هی بزن گویا دگر دلدار مندل کشیدش جانب آزار من
51. ۵۱هی بزن سیلی و محکمتر بزنتا شود خوشدل بت طناز من
52. ۵۲هی بزن بفکن ز سر دستار منتا بخندد شوخ شیرین کار من
53. ۵۳تو بزن بر من همی من برجهمدست گه بر رو گهی بر سر زنم
54. ۵۴تا ببیند یار من خندان شودعیش منهم زین دو صد چندان شود
55. ۵۵یار شوخم طرح شوخی ساختهاین دو دیوانه بهم انداخته
56. ۵۶من یکی دیوانه ی سرشار اوواله او مست او آوار او
57. ۵۷وان دگر بیعقلی اندر کشورشای سر ما هر دو اندر چنبرش
58. ۵۸سوی آن دریای آتش کافرانمی دواندند آن خلیل جانفشان