1. ۱قصه ی نمرود و ابراهیم بودشرح سوزانیدن و تسلیم بود
2. ۲کرد القا آنچه برهان و دلیلبهر آن قوم سیه دل آن خلیل
3. ۳میلشان را جانب ایمان نکردکفرشان را رخنه در بنیان نکرد
4. ۴کی کند در سنگ خارا رخنه آبکی نماید ره به کوران آفتاب
5. ۵دجله را گر سر دهی در شوره زارکی برویاند گل و آرد بهار
6. ۶گر نهی صد مشعل اندر آستانکور و نابینا چه دارد سود از آن
7. ۷گر شود آیینه عالم سربسرکور را نبود ز روی خود خبر
8. ۸در زمین شوره آب خوشگوارجای باغ و لاله خار آرد ببار
9. ۹شبهه نادان فزاید از دلیلخون شود از بهر قبطی رود نیل
10. ۱۰همچنان پند خلیل خوش بیاناز برای زمره ی نمرودیان
11. ۱۱هرچه ایشان را نصیحت داد و پندپند او شد قید جانهاشان و بند
12. ۱۲پند او افزود بر عصیانشانشعله ور شد آتش طغیانشان
13. ۱۳دره ای را پر ز هیزم ساختهسال و مه هیزم در آن انداخته
14. ۱۴پیر و برنا هر که در آن مرز بودمی فکندی اندر آن دره وقود
15. ۱۵خار و خاشاکی بهرجا یافتندبرگرفته رو به دره تافتند
16. ۱۶آتش افکندند پس در آن درهکوه و صحرا شعله ور شد یکسره
17. ۱۷زمهریر از آب آتش درگرفتاز سما را تا سمک آذر گرفت
18. ۱۸دود پیچیده در این نیلی قبابتار شد از دود چشم آفتاب
19. ۱۹زالتهاب آتش و دود لهبجمله اجزای جهان بگرفته تب
20. ۲۰پس بجستند آن گروه نابکارآن خلیل جان فشان کردگار
21. ۲۱می دواندندش سوی آتش به خشمهین بیا و گفت می آیم به چشم
22. ۲۲کافروزید آتش ای نمرودیانکامدم اینک سوی آتش روان
23. ۲۳چونکه این آتش به راه بندگی ستنیست آتش بلکه آب زندگی ست
24. ۲۴تو بپا گویی من از سر می رومسوی آتش چون سمندر می روم
25. ۲۵این نه آتش بلکه آب کوثر استپیش من از آب حیوان خوشتر است