1. ۱چون شنیدند این خطاب آن قدسیاناز سما کردند رو در خاکدان
2. ۲جمله بگشودند از هم بال و پرجانب این دشت غبرا پی سپر
3. ۳هر یکی جستی از آن دیگر سبقتا بپایین آمدند از نه طبق
4. ۴منجنیق اندر هوا برخاستهکامد اول یک ملک آراسته
5. ۵کای خلیل الله منم دارای بادحق زمام باد در دستم نهاد
6. ۶هم بده فرمان که گویم باد رابرکند این قوم بی بنیاد را
7. ۷جله را بر کوه و بر صحرا زندخیمه شان بر لجه ی دریا زند
8. ۸هم بریزد آتش سوزانشانهم به خانمان و هم بر جانشان
9. ۹جسم و جانشان دود خاکستر کندسروریها را ز سرشان درکند
10. ۱۰هرکه بهر دیگری آتش فروختباید اول خود در آن آتش بسوخت
11. ۱۱هرکه خواهد آتشی افروختنبایدش در آتش خود سوختن
12. ۱۲گفت ابراهیم او را کی ملکمکرمت کردی جزاء خیرلک
13. ۱۳ما و امت را برو با هم گذاراین من و این آتش این پروردگار
14. ۱۴آتش اندر راه آن سلطان رادگرچه صد دریا بود باد است باد
15. ۱۵از پی آمد آن ملک دیگر روانکای خلیل صدق و ای جان جهان
16. ۱۶جمله دریاها به فرمان منندکوهها لرزان ز توفان منند
17. ۱۷رخصتی ده بحر را بر پر زنمموج دریاها بر آن اخگر زنم
18. ۱۸ناخدایم لیک توفانی کنمدر بسیط خاک ویرانی کنم
19. ۱۹گفت رو رو حق ز تو خشنود بادجان فدای آنکه هست و بود باد
20. ۲۰چونکه در راه شه خوبان بودآب و آتش پیش من یکسان بود
21. ۲۱آبو آتش را بر من فرق نیستدوستان را فکر حرق و غرق نیست
22. ۲۲گر بسوزد این تنم قربان اوور ببخشاید زهی احسان او
23. ۲۳کان ملک دیگر ز پی آمد روانصد ثنا و صد ستایش در دهان
24. ۲۴کاین منم سرهنگ ابر و رعد و برقگه به مغربشان کشم گاهی به شرق
25. ۲۵رخصتی ده تا بگویم مر سحاباندر این آتش فرو ریزند آب
26. ۲۶آتش نمرودیان ابتر کنمهم از آن پس خاکشان برسر کنم
27. ۲۷گفت آن شه هرچه باشد خوش بودخواه باشد آب خواه آتش بود
28. ۲۸من ز تو آتش ز تو ای محتشمخواه در آبم فکن خواه آتشم
29. ۲۹همچنین آمد از آن روحانیانآنچه ناید در شمار و در بیان
30. ۳۰هریکی را عذرخواه آمد خلیلنی اعانت جست نی آمد دخیل
31. ۳۱هر که آن گستاخ بزم شاه شداز عوانان کی اعانت خواه شد
32. ۳۲هرکه اندر بزم شه محرم بودکی دخیل حاجب و دربان شود
33. ۳۳هرکه داند شاه را دانای رازکی به نزد ترجمان آرد نیاز
34. ۳۴زان ملایک هیچ یک حاجت نخواستسر در آتش منجنیق آورد راست