1. ۱خواست ابراهیم باهنگ و خردجان ایشان را در آتش واخرد
2. ۲ره نمایدشان به آب زندگیوارهاندشان ز قید بندگی
3. ۳بندگی نفس و شیطان هوابندگی گنده نمرود دغا
4. ۴سوی گلزار سعادتشان کشدسوی نورستان ز ظلمتشان کشد
5. ۵چونکه طینتشان ز مار و دود بودطینت فرعونی و نمرود بود
6. ۶طبعشان را از بهار آمد نفورگوش نگرفتند از اسرار نور
7. ۷از خلیل آن بحر نور تابناکمی دمیدندی چو عنبر از شباک
8. ۸یا چه آن خفاش از شمس الضحییا چو دیجوری ز روز پرضیاء
9. ۹او پی ایشان دویدی در طلبهمچو آن خورشید در دنبال شب
10. ۱۰در پی شب می دود مهر منیرگوید ای شب لحظه ای آرام گیر
11. ۱۱تا رسانم خویشتن را من به توآن سیاهی را زدایم من ز تو
12. ۱۲چهره ات را نور افشانی کنماز سرت تا پای نورانی کنم
13. ۱۳پرده بردارم من از رخسار توبشکفانم صد گل از گلزار تو
14. ۱۴شب گریزد ننگرد اندر قفادر زمین خود را همی بیند خفا
15. ۱۵همچو آن نمرودیان تیره روزاز خلیل آن آفتاب دلفروز
16. ۱۶روزگاری شد که آخر آن گروهآمدند از دعوت او در ستوه
17. ۱۷انجمن در انجمن آراستندپیش آن نمرود برپا خاستند
18. ۱۸کی تو کوه ظلمت و دریای کفرای سراپای تو سر تا پای کفر
19. ۱۹این عدوی ملت و ایمان ماستاین بلای جسم و رنج جان ماست
20. ۲۰سر همی کوبد خدایان تورابد همی گوید نکویان تورا
21. ۲۱این عدوی جان شاهنشاه ماستدشمن خورشید ما و ماه ماست
22. ۲۲بین چسان وارونه نردی باختنددوستان از دشمنان نشناختند
23. ۲۳دشمن تو نفس کافر کیش توستوان هوای طبع بداندیش توست
24. ۲۴دشمن تو خود تویی ای تیره رودیگران را بی سبب دشمن مگو
25. ۲۵آنکه خواهد شمع تو روشن کندشوره زارت روضه ی گلشن کند
26. ۲۶دوست باشد بل نیای مهربانهین برو او را غلط دشمن مخوان
27. ۲۷نک زمینی باشدت پر خاروبننی در آنجا چشمه ی نونی کهن
28. ۲۸خار بن بارش همه زهر بلابیخ آن مأوای مار و اژدها
29. ۲۹آن یکی آمد به کف بیل و کلندخار بنها را همه از ریشه کند
30. ۳۰خار بنها کند و اژدرها بکشتکشتها افکند آنجا پیش و پشت
31. ۳۱پس زمین را می کند چالاک و چستتا برآرد چشمه ی عذبی درست
32. ۳۲کورکورانه تو در بانگ عویلهر که را یابی همی گردی دخیل
33. ۳۳کی مسلمانان مروت شد کجااین زمینم می کند در هم چرا
34. ۳۴ملک و مالم می کند زیر و زبردشمن جان من آمد این مگر
35. ۳۵ای مسلمانان هزاران داد و دادهیچ مسکین را چنین دشمن مباد
36. ۳۶این نه دشمن مهربان یاری بودروز و شب بهر تو در کاری بود
37. ۳۷مارو افعی راند از پهلوی توآب شیرین آورد در جوی تو
38. ۳۸شوره زاری بهر تو گلشن کندیک چراغ مرده ای روشن کند
39. ۳۹تا نبرد خارکی روید سمنتا نگرید ابر کی خندد چمن
40. ۴۰تا زمین نشکافت کس گندم نخوردتا صدف نشکست کس گوهر نبرد
41. ۴۱می شکافد آن زمین را باز یارصاف و پاکش می کند از سنگ و خار
42. ۴۲پس در آنها دانه ای سازد نهانتا کشد سر خوشه های بیکران
43. ۴۳دانه آنجا خوشه ی خندان شودآدمی را خوشه قوت جان شود
44. ۴۴نیست دهقان دشمن آن کشت زاربلکه سازد بهمن آن را بهار
45. ۴۵همچنین الطاف بی پایان حقمی کند با نیکبختان این نسق
46. ۴۶آن هوای شهوت خشم زبونآب شور و زینت دنیای دون
47. ۴۷تخم صحبتهای ابنای زمانباد بی هنگام فوج باد خوان
48. ۴۸مزرع دلستان ز آب انداختهشوره زاری ژول و ویران ساخته
49. ۴۹رسته آنجا خار بن در خار بنخار بن نی اژدها و مار بن
50. ۵۰زیر هر خاری دوصد افعی نهانسینه و دل بر غمان در بر غمان
51. ۵۱چشمها خشکیده جوها گشته پرآب گیرش پارگین شوره پر
52. ۵۲ساحت جان نزد دهقان قدرچون زمینی هست پیش برزگر
53. ۵۳چون زمینی لایق گل زار دیدمرز و بومش در خور کفیار دید
54. ۵۴گاو و بیل و خیش و داس آنجا بردآن زمین را برشکافد بردرد
55. ۵۵این بلاها و مرضها بی سخنهست جان را چون شیار گاوزن
56. ۵۶می شکافد مو به مو آن بوم رامی کند از ریشه خار شوم را
57. ۵۷آنچه مأوا کرده آنجا از حشارمی کند از مزرع جان تار و مار
58. ۵۸چونکه خار و مار از آن پرواز کردگلبن معنی شکفتن ساز کرد
59. ۵۹چشمهای معرفت گردد روانوا شود هم چشم و گوش هوش جان