1. ۱طفل ماند روزگار تنگ چشممی دهد با صلح و می گیرد به خشم
2. ۲دشمنی آمد گرفتش ملک و مالنی حشم بخشید سودش نی رجال
3. ۳این گرفت و حق به ودای محتشمکی برآید با خدا خیل و حشم
4. ۴میر مسکین را به زندان داشتندبر مکافاتش علم افراشتند
5. ۵او به زندان بیخبر از ملک و مالدشمنان را پر ز مال او جوال
6. ۶تا خبر دادش یکی روزی که شدملک و مالت نهبه ی این قوم لد
7. ۷گفت آری اینچنین است ای پسرهین بگو داری اگر دیگر خبر
8. ۸خانه ات را گفت ویران ساختندطاق و سقفش را به خاک انداختند
9. ۹گفت بالله راستی گفتی عموگر خبر داری دگر با من بگو
10. ۱۰گفت آنکه آتشی افروختندطارم و کاخ و سرایت سوختند
11. ۱۱گفت آری راست گفتی این سخنگو چه شد دیگر بگو ای ممتحن
12. ۱۲زیر لت کردند آن خاصان تونی هم ایشان بلکه فرزندان تو
13. ۱۳گفت آری آری اینهم راست استگوی با من دیگرت گر راست است
14. ۱۴گفت بردند آن زنان پردگیفاش و رسوا از برای بردگی
15. ۱۵پرده ی ناموس تو برداشتندتخم بی ناموسی آنجا کاشتند
16. ۱۶گفت بالله این دروغ است این دروغشمع این را من نمی بینم فروغ
17. ۱۷افک باشد این حدیث مخترعماوقع هذا و ربی ما وقع
18. ۱۸مال مردم نهب کردستم بسیکرده ام ویران سرای هر کسی
19. ۱۹ای بسا آتش که من افروختمخانه های بیگناهان سوختم
20. ۲۰ای بسا کسها کشیدم زیر لتلابه ذنب ولا اثم ثبت
21. ۲۱اینهمه کردم ولیکن یکنفسشق نکردم پرده ی ناموس کس
22. ۲۲بیخیانت کس نترسد از قصاصحق نابرده نمی دارد تقاص
23. ۲۳محتسب داناست بر اسرار کاربی گنه را کی برد بالای دار
24. ۲۴گر ز بد می ترسی ای آزاده مردرو تو هم گرد بدی با کس نگرد
25. ۲۵ور بدی کردی ز بد ایمن مباشکان ببینی عاقبت بیداد فاش
26. ۲۶نیک و بد باشد درختی ای پسرعاقبت بخشد تورا روزی ثمر
27. ۲۷زاد و رودت هم از این میوه خورندآنچه مامان کاشت رودان بدروند
28. ۲۸در ره حق جان خلیل ایثار کردزامر او فرزند خود کشتار کرد
29. ۲۹شد خلافت زیب فرزندان اوتا ابد این دولت آمد زان او
30. ۳۰او نه اینها کرد بهر این عوضنی ز شاه خود غرض بودش عوض
31. ۳۱بلکه مقصودش رضای شاه بودشاه هم از سر او آگاه بود
32. ۳۲بهر او فرزند و جان و مال دادتن به تاب شعله ی جوال داد
33. ۳۳بود از شوق وصالش بیقرارزد بر آتش خویش را پروانه وار
34. ۳۴هرکه عشق شمع چون پروانه داشتزآتش سوزان آن پروا نداشت
35. ۳۵هرکه دل از عشق روشن باشدشآتش معشوق گلشن باشدش
36. ۳۶خاک راه کوی یار دلپذیرگل بود در دیده و در پا حریر
37. ۳۷ای خنک در راه جانان سوختنشعله ها در جسم و جان افروختن
38. ۳۸آتشی کاندر ره جانان بودخویشتر از صد چشمه ی حیوان بود
39. ۳۹گر حیوة جاودان داری هوسخویش را در آتش افکن یکنفس
40. ۴۰گر همی جویی گلستان بهارهین برو در آتش ابراهیم وار