1. ۱روستایی مست قمصر نام اوسبز و خرم هم در و هم بام او
2. ۲راستی از مردم آن روستااین حکایت کرد روزی مرمرا
3. ۳کاندرین رستا یکی صیاد بودچابک و چالاک نیک استاد بود
4. ۴با رفیقی روزی از بهر شکارشد برون از ره به سمت کوهسار
5. ۵همچو خوبان عراقی هر طرفبهر صیدی تیر و پیکانشان بکف
6. ۶گرچه بر کفشان کمان تیر بودمرغ دلشان صید هر نخجیر بود
7. ۷آهویی در پای کوهی یافتندتیر بر کف سوی او بشتافتند
8. ۸یا غزال الحی یا ظبی الحمیانت فی البیداء ترعی بالهواء
9. ۹یا غزالی انت ترعی بالدلالتبتغی الخضراء والماء الزلال
10. ۱۰انظر الصیاد یعدو فی قفاکطایر السهم یطیر فی هواک
11. ۱۱هان و هان ای آهوی دشت ختاای غزال شاخ و سم زرین ما
12. ۱۲مست و سرخوش در میان لاله زارمی چری اندر کنار جویبار
13. ۱۳در کمین تو بسی صیاد هستگر تورا نی یاد او را یاد هست
14. ۱۴از بلای تیرشان پرهیز کنبر فراز کوه عزت خیز کن
15. ۱۵کوه عزت چیست کنج عزلتیاز بد و از نیک عالم خلوتی
16. ۱۶جان بابا راست می گویم سخنبر سر هر ره بود صد راهزن
17. ۱۷در سر هر کوچه ای صیادهاستمسجد و محراب پر شیادهاست
18. ۱۸گر بیابان پر ز دزد ابتر استدزد شهر از دزد صحرا بدتر است
19. ۱۹در بیابان جامه و نان می برنددر میان شهر ایمان می برند
20. ۲۰هر دکان بنشسته صیادی کمینصید جویان از یسار و از یمین
21. ۲۱بر فراز منبر آن شیوا زبانهست صیادی و تیرش در دهان
22. ۲۲هم به محراب آن امام پر اوندسجه اش دامست و دستارش کمند
23. ۲۳هر که می آید به شهر ای خوش خرامجمله صیادند از خاص و عوام
24. ۲۴چون سپیده سر زند از کوهسارجمله برخیزند از بهر شکار
25. ۲۵جیب و دامنشان پر از دام و تلههر طرف گردند بهر چلچله
26. ۲۶دام چبود این نگاه گرمشانگردن کجشان زبان نرمشان
27. ۲۷دام چبود بوسشان و لوسشانخنده و روهای پر سفروسشان
28. ۲۸این سلام ناشتای تندشانآستین نو جوال قندشان
29. ۲۹دام چبود مسجد و محرابشاناین نماز و وعظ و آب و نانشان
30. ۳۰جبه و عمامه و تحت الحنکدر تشهدها نشستن بر ورک
31. ۳۱این امامت می کند آن اهتماماین کشد او را و آن این را به دام
32. ۳۲کوچه و بازار و دشت ای ارجمنددام در دام و کمند اندر کمند
33. ۳۳خویش را هر شب دهم تا صبح پندهین نیفتی بامدادان در کمند
34. ۳۴سر برون ناورده از خلوت هنوزصد لویش افزون فتادستم به پوز
35. ۳۵پا برون ننهاده صبح از آستانگشته بر پایم دو صد دام استوان
36. ۳۶آن دو صیاد الغرض تیغ آختندجانب آهوی مسکین تاختند
37. ۳۷تیر افکندند آهو رم گرفتشد به کوه و ترک اسپرغم گرفت
38. ۳۸همچو عنقا جانب سنگار رفترو به سوی گنبد دوار رفت
39. ۳۹کوه نی خرطوم پیل چرخ پیربد سرش تا سینه نافش زمهریر
40. ۴۰نردبان آسمان هفتمینخم ز ثقل بار آن پشت زمین
41. ۴۱آن دو صیاد از پی آن پویه سازصید جویان از نشیب و از فراز
42. ۴۲از پی آهو بر آن که بر شدندزآنچه در وهم آیدت برتر شدند
43. ۴۳کوه پیمودند تا هنگام شاماوفتادند اندران در چام چام
44. ۴۴راه باریک و شب تاریک تارقله کوه و نهیب تندبار
45. ۴۵نی دلیلی تا نماید راهشاننی چراغی جز شرار آهشان
46. ۴۶در کمرگاهی شدند آنجا مقیمبا هزاران ترس و لرز و خوف و بیم
47. ۴۷چون سر از مشرق برآورد آفتابخویش را دیدند در صد پیچ و تاب
48. ۴۸راه بس باریک چون موی میانیک وجب بل کمترک پهنای آن
49. ۴۹تا نشیب کوه زانجا صد طنابتا به بالا آنچه ناید در حساب
50. ۵۰گر به بالا بنگری افتد کلاهور به پایین کی رسد مد نگاه
51. ۵۱راه باریک و هزاران تاب و پیچنی ز انجامش خبر دارند هیچ
52. ۵۲دست از جان شسته در حبل الوراره سپردندی به انگشتان پا
53. ۵۳این یکی در پیش آن از پس رواندل پر از هول و زبان لاحول خوان
54. ۵۴شد پلنگی ناگهان پیدا ز دورکامدی بالا و غریدی چه صور
55. ۵۵آمدی تا در بر آن رهروانبسته شد ره هم بر ایشان هم بر آن
56. ۵۶گر سر مویی شدی کج هر کداممی ندیدی کس الی یوم القیام
57. ۵۷ایستادند آن دو صیاد و پلنگروبروی یکدگر در راه تنگ
58. ۵۸مدتی در یکدگر نگریستندمامشان بر حالشان بگریستند
59. ۵۹همچو آن بیچاره مرد محتضرکش ابویحیی بود پیش نظر
60. ۶۰عاقبت زایشان یکی لب باز کردبا پلنگ این گفتگو آغاز کرد
61. ۶۱کای شه دشت و امیر کوهسارای تو بر شیران و میران شهریار
62. ۶۲ما دو تن از دوستان حیدریمشیر حق را بنده ایم و چاکریم
63. ۶۳چاکران شیر یزدانیم مااندر اینجا زار و حیرانیم ما
64. ۶۴امت شیر خدا عزوعلاره بده ما را درین کوه بلا
65. ۶۵گر تو هستی گربه ی شیر خداما سگ اوئیم راهی ده به ما
66. ۶۶خواجه تاشانیم در درگاه اوره بده ما را بحق جاه او
67. ۶۷این سخن را چون شنید آن جانوردر چپ و در راست افکند او نظر
68. ۶۸پس دو پنجه کرد بر کوه استوارخویش را آویخت اندر کوهسار
69. ۶۹پنجه زد بر سنگی و شد سرنگونخویش را آویخت آنجا واژگون
70. ۷۰سرنگون شد ره به صیادان گذاشتپس گذشت آنکو در اول جای داشت
71. ۷۱چونکه آمد بگذرد آن دو یمینناجوانمردی گرفتش آستین
72. ۷۲با نخستین گفت سوی من نگربین چسان می افکنم این جا نور
73. ۷۳گفت جانا ناجوانمردی مکنکادمی را افکند از بیخ و بن
74. ۷۴ای ستمگر تیشه بیحد می زنیتیشه ها بر ریشه خود می زنی
75. ۷۵ای ستمگر ریشه خود را مکنتیشه ها بر ریشه مردم مزن
76. ۷۶ای که بردی تیشه تا بالای سرمی زنی بر پای خود آهسته تر
77. ۷۷بند آن ناصح در آن راهی نکردترک بدخویی و گمراهی نکرد
78. ۷۸چون محاذی گشت با آن بیزبانچوب دستی کوفت بر چنگال آن
79. ۷۹شد رها چنگش ز دامان حجرسرنگون می رفت این المستقر
80. ۸۰بر کمر می خورد کوه و سنگ تیزشد سراپای وجودش ریز ریز
81. ۸۱مردمی اندر نهان آن پلنگبد نهان اندر چو آتش جوف سنگ
82. ۸۲در نهاد آن پلنگی و سگیناجوانمردی و ظلم بدرگی
83. ۸۳ای بسا درنده گرگ دیوخوای لباس آدمی بنموده زو
84. ۸۴گرگهای آدمیزاد ای پسرباشد از گرگ بیابانی بتر
85. ۸۵آن برد از گله گاهی یک دبراین به یکدم می خورد هفتصد شتر
86. ۸۶آن ز میشی دنبه ای گر می کنداین شتر با بار در حلق افکند
87. ۸۷آن پلنگ مرد و با آن خیره مردبین که دست انتقام حق چه کرد
88. ۸۸آمد او با یار خود از که فرودبر لب یک چشمه بنشستند زود
89. ۸۹دست و رو شستند با هم در طربکان ستمگر گفت یا ویل و کرب
90. ۹۰هر دو چشمش خود گرفته با دو کفمی دوید از تاب و درد از هر طرف
91. ۹۱سر همی زد بر زمین با درد چشمتا برون از کاسه افتادش دو چشم
92. ۹۲پنجه اش بی پنجه ای را زور کرددست غیرت هر دو چشمش کور کرد
93. ۹۳ای ستمگر هان و هان بیدار باشاندکی آهسته زین هنگار باش
94. ۹۴کاه مظلومان بهنگام سحرآسمان را بشکند پشت و کمر
95. ۹۵در سحرگه آنکه آهی می کندکی ملک شه با سپاهی می کند
96. ۹۶از شکست دل بترس ای چیردستکان به جان صد درست آرد شکست
97. ۹۷با ضعیفان پنجه در پنجه مکنپنجه و بازوی خود رنجه مکن
98. ۹۸پنجه ی او گر بپیچی دادگرپیچدت بازو و دست و پا و سر
99. ۹۹گفت با فرزند خود آن برزگرندروی جز آنکه کشتی ای پسر
100. ۱۰۰این عملهای تو تخمست ای قویبردهد روزی و آن را بدروی
101. ۱۰۱این ستمها تخم مزرع روزگارمی دهد این تخم روزی برگ و بار
102. ۱۰۲آه مظلوم آفتاب تیرماهمی رساند زود باران گیاه
103. ۱۰۳ورنه دوران می رساند بار توپر کند از بار تو انبار تو
104. ۱۰۴ناله ی مظلوم نفخ آتش استآتش از آن نفخ تیز و سرکش است
105. ۱۰۵زین دمیدن این شرر سرکش بودپنبه زار جانت پر آتش بود
106. ۱۰۶ورنه روزی این شرر خود سرکشدخانمانت را همه در بر کشد
107. ۱۰۷زآنچه میکاری در این دشت ای عمومی نگردد یاوه یک ارزن ازو
108. ۱۰۸حبه حبه خوشه ها آرد سترگخوشه خوشه خرمنی گردد بزرگ
109. ۱۰۹پرده داریهای دار امتحانمی برد لیکن ز خاطرهایشان
110. ۱۱۰می کند این آب در شیر کسانگله اش را برد سیلی ناگهان
111. ۱۱۱می نداند او که این سیلاب دردحاصل آبیست کاندر شیر کرد
112. ۱۱۲کم فروشی می کند این ماه و سالدخل خود افزون سگالد در خیال
113. ۱۱۳گرد آرد آن فزونها در دکانسال آخر شد ندارد جز زیان
114. ۱۱۴چیره دستان قدر برخاستندآنچه کم داد او دوچندان کاستند
115. ۱۱۵فاش دزدد این و ایشان از نهانورنه آخر چون تهی ماند دکان
116. ۱۱۶گر نباش دزد در دکان اوکو فزونیهای صد چندان او
117. ۱۱۷زین نمط هرکس گرفتار خود استنیک را پایان نکو بد را بد است
118. ۱۱۸آری اما چشم عبرت بین کجاستتا ببیند آنچه می آید بجاست
119. ۱۱۹وآنچه آن نبود بجا ماند همیگر کشندش با رسنها عالمی
120. ۱۲۰میر شهری از امارت اوفتادروزگارش باز بستد آنچه داد