1. ۱هم به سالی پیش ازین در این حدودمرد کی پا کار استمکاره بود
2. ۲زر ز مردم می گرفت از بهر میرشد گریبان گیر درویشی فقیر
3. ۳زر ازو می خواست با صد اشتلمحمله می کرد و علم می کرد دم
4. ۴چون نبودش مرد مسکین دست رستا شبانگه بود نزدش مقتبس
5. ۵گفت اگر فردا نیاری زر بگاهواژگونت می دراندازم به چاه
6. ۶گفت آخر ز امت پیغمبرمرحم برمن کن نباشد چون زرم
7. ۷هر که هستی گفت فردا ای زبونگه بخوردت می دهم من سرنگون
8. ۸نیم شب آن مرد پرکین و ستیزبر لب بامی نشست از بهر میز
9. ۹پای او لغزید تا دیده گشادسرنگون در چاه مبرز اوفتاد
10. ۱۰نی توانایی که خود آید بدرنی کسی ز احوال او دارد خبر
11. ۱۱سرنگون می خورد گه تا جان سپردجان ز دستش مردک بیچاره برد
12. ۱۲بی ادب اینجا زنی گر یکنفسگه بخوردت می دهند چندانکه بس
13. ۱۳نی همین این لطف با انسان بوداز ثریا تا ثری یکسان بود
14. ۱۴هرچه پیدا گشته از آغاز جودهرچه هست و بود خواهد نیز بود
15. ۱۵جمله اینها برده اند و چاکرندتن به زیر بار فرمان اندرند
16. ۱۶جمله ی شاهان شه ما را غلامشاه ما را شاهی آمد اختتام
17. ۱۷نگذرم از حق چو از حق نگذریدم مزن جز او نباشد دیگری
18. ۱۸هست کیوان پیر دهقان درشطفل ابجد خوان روش در مکتبش
19. ۱۹چارکی بهرام روز رزم اوتنقطاری مهر اندر بزم او
20. ۲۰هرچه از عیوق تا تحت الثری استجمله در فرمان سلطانان ماست
21. ۲۱سر نپیچد کس ز امر و نهیشانبر جهان از لطفشان و قهرشان