1. ۱اندرین ایام اندر شهر کاشکه نگهدارد خداوند از بلاش
2. ۲بود مردی شغل دیوان کار اومردم بازار در شیکار او
3. ۳منصب سالاری بازار داشتمحفل بازاریان را بار داشت
4. ۴مجمع او راز اهل سوق بودنیک و بدشان را هم او فاروق بود
5. ۵بود گلجان اهل آن بازار رافربهی پنداشت آن آمار را
6. ۶خواجه چون خواهد سرایی ساختنخانه ای زیبا و نغز افراختن
7. ۷موضعی تالار و ایوان می کندموضع دیگر گلستان می کند
8. ۸تا بود آن جای خواب و راحتشتا بود این جای عیش و عشرتش
9. ۹یکطرف طرح ستاوند افکنندیکطرف دهلیز و دربند افکنند
10. ۱۰عرصه ای را گلشن از رز می کنندگوشه ای گلجان مبرز می کنند
11. ۱۱موضع گلجان برای میختنخاشه و آخان در آنجا ریختن
12. ۱۲تا پلیدیهای مردار نجسزان سراگردند آنجا منطمس
13. ۱۳صفه و مشکوی آن مشکین کنندکاخ و ایوان را عبیرآگین کنند
14. ۱۴طارمش پاکیزه و زیبا کنندهمچو مینو ساختن مینا کنند
15. ۱۵از برای خلوت خاصان خویشبهر مهمانان سلطانان خویش
16. ۱۶در میان اهل عالم ای عمومبرزند این ظالمان دیوخو
17. ۱۷نیکبختانند در این بوم و برلطف حق دارد به ایشان صد نظر
18. ۱۸جوهر جانشان ز علیین پاکروح صاف آمیخته با درد خاک
19. ۱۹خشم و شهوت دامنش را کف زدهوهم و عقل اندر بر هم صف زده
20. ۲۰چند شیطان رفته در پیراهنشاهل سجین گرد در پیرامنش
21. ۲۱آب صافش زین سبب پر لای شدراست تا چپ آمد و از جای شد
22. ۲۲ای بسی نابودنیها بوده شددر پلیدیها بسی آلوده شد
23. ۲۳از کثافات و نجاسات برونشد کثیف و شد پلیدش اندرون
24. ۲۴حکمت حق زاهل سجین ظالمانبهر این مصرف برآورد از میان
25. ۲۵کردشان مبرز برای بندگانگرد آید تا پلیدیها در آن
26. ۲۶لاجرم از ضرب و زور و چوب بندآن پلیدیها سوی خود می کشند
27. ۲۷تا شوند این نیکبختان صاف و خشپاک گردند از فضول غل و غش
28. ۲۸تا به علیین اعلا بر پرندرخت خود تا چشمه کوثر کشند
29. ۲۹الغرض آن مبرز بازاریانداشت با بازاریان صد داستان
30. ۳۰روزی از سادات مسکین فقیرداشت جنسی کم بها و بس حقیر
31. ۳۱جنس خود بی اذن آن ظالم فروختشعله ی خشم ستمگر برفروخت
32. ۳۲اخگر آن شعله بر درویش زدداد هم دشنام و هم سیلیش زد
33. ۳۳رفت و گفتا می کنم با جان ریششکوه ات را با نیای کار خویش
34. ۳۴گفت او را سوی من آرید بازشکوه اش را تا کنم دور و دراز
35. ۳۵باز آمد زد بر او مشت و لگدگفت رو رو شکوه کن با جد خود
36. ۳۶نزد جدت رو به این حال و بگوشتا درآرد کتفهایم را ز دوش
37. ۳۷این بگفت و تا سرای خویش رفتاز قفایش آه آن درویش رفت
38. ۳۸هم در آن شب جسم او را تب گرفتاو بنای لعن بر منصب گرفت
39. ۳۹تب فزون می گشت او را دمبدماو به پای توبه چسبید و ندم
40. ۴۰در عمل عمال مار ارقم انددر گرفتاری چو پور ادهم اند
41. ۴۱سایه ی بیماری درد و بلااز سر عمال یا رب کم مبا
42. ۴۲شانه هایش صبحدم بگرفت دردپس سیه شد زان سپس آماس کرد
43. ۴۳آن ستمگر در فغان و در کراخبرزمین از درد می نالید ناخ
44. ۴۴او همین بارید بر دامن سرشکویژگانش در پی دید و پزشک
45. ۴۵عاقبت تیغی در آتش تافتندکتفهایش را از آن بشکافتند
46. ۴۶کتفهایش سر کشیدند از درونویله ی آن رفت تا چرخ نگون
47. ۴۷از پس صد ویله و صد ویل و وایجان سپرد و رفت تا دیگر سرای
48. ۴۸کفشهایش را درآورد آن نیاجان فدای آن نیای خوش لقا
49. ۴۹هان و هان ای بی ادب هشیار باشهوشیار از گفت ناهنجار باش
50. ۵۰گردن شیر است بی پروا مخارکام طنین است دست آنجا میار
51. ۵۱پا منه اینجا که سر می افکننددم مزن بیجا که گردن می زنند