1. ۱عقل و نفسند این دو مرغ ای دوستانکاشیان دارند در این بوستان
2. ۲کاشیانشان این تن خاکی بودسیرشان در جو افلاکی بود
3. ۳متحد با یکدگر آغازشانمتفق اندر ازل پروازشان
4. ۴آمدند از بوستان در توشکانسر زدند از بیضه ی روحانیان
5. ۵پر زدند از گلستان جاودانآشیان بستند در این توشکان
6. ۶با هم اینجا یار و دمساز آمدندهردم از سویی به پرواز آمدند
7. ۷ای بسا صیاد در این دشت و بامدانها پاشیده و افکنده دام
8. ۸صوت مرغان چمن آموختهآتشی از بهرشان افروخته
9. ۹از صفیر خود ره مرغان زنندای عجب خسبند و راه جان زنند
10. ۱۰هان و هان ای مرغ نوآموز منبلبل خوش نغمه ی فیروز من
11. ۱۱این نوای عندلیب باغ نیستغیر بانگ جان خروش زاغ نیست
12. ۱۲نفس مسکین از فریب حرص و آزسوی دانه می کند گردن دراز
13. ۱۳بر هوای آن صفیر دلفریبمی رود بی صبر و آرام و شکیب
14. ۱۴عقل می گوید که ای روح روانای تورا در لامکانها آشیان
15. ۱۵از فریب این چمن ایمن مشوزین صفیر مصطنع از ره مرو
16. ۱۶نفس می گوید که ظن بد مبران بعض الظن اثم کن زبر
17. ۱۷عقل می گوید یقین است این نه ظنحبک للشیئی یعمی دم مزن
18. ۱۸نفس می گوید یقین گیرم ولیکی فریبد چون منی را ای ولی
19. ۱۹عقل گوید ناگهان بفریفتندشهسواران اندرین ره شیفتند
20. ۲۰نفس گوید گر فریبد سهل دانناامیدی کار هر نااهل دان
21. ۲۱عمر هست و زندگانی بس درازتوبه مقبول و در توبه است باز
22. ۲۲توبه خواهم گرد با سوز و گدازهم تلافیها به صد عجز و نیاز
23. ۲۳بس نماز و روزه خواهم کرد مناز درش دریوزه خواهم کرد من
24. ۲۴ور نکردم توبه رفتم زین سرایهم نیم نومید از لطف خدای
25. ۲۵ناامیدی کفر باشد ای عمورو بخوان لاتیأسوا لاتقنطوا
26. ۲۶هین ببین این نفس کافر کیش راچون فریبد عقل را و خویش را
27. ۲۷گر تو می دانی خدا را ذوالکرماین کرم در کار دنیا هست هم
28. ۲۸پس چرا آن را به آن نگذاشتیمقتدر خود را در آن پنداشتی
29. ۲۹دانه امسال ای رئیس ده مریزکاو رحیمست و دهد بی دانه نیز
30. ۳۰یک سفر سرمایه مطلب ای ودودکان کریم است و دهد بی مایه سود
31. ۳۱آیه ی رحمت همین ای بوالهوسآمده است از بهر کار دین و بس
32. ۳۲در نماز و روزه و حج و جهادآیه ی لاتقنطوا داری بیاد
33. ۳۳کار دنیا چونکه پیش آمد تورالیس للانسان الا ما سعی
34. ۳۴آنکه در عقبی کریم است و رحیمبهر دنیاکی بخیل است و لئیم
35. ۳۵آنکه را در کار دین صد چاره استبهر دنیایت چرا بیگانه است
36. ۳۶ای تو دست آموز ابلیس پلیدپرده ی خود تابکی خواهی درید
37. ۳۷دست تو در دست شیطان تا بچندبا خدا و خلق تا کی آسمند
38. ۳۸دست خود از دست این ابتر بکشرخت خود تا چشمه ی کوثر بکش
39. ۳۹ای خدا فریاد از این نفس پلیدتا کجا آخر مرا خواهد کشید
40. ۴۰می کشد نفسم که یا رب کشته باددر میان خاک و خون آغشته باد
41. ۴۱هر زمان امروز و فردا می کندخاکم اندر چشم بینا می کند
42. ۴۲گوش من بگرفته می گرداندمهر کجا خواهد چو خر می راندم
43. ۴۳هرچه می گویم که این چاهست چاهعاقبت گوید برآری سر ز راه
44. ۴۴هرچه می گویم بیابان است اینگویدم میرو که آسان است این
45. ۴۵سوختم تا چند خواهم سوختنشعله در جان تا بکی افروختن
46. ۴۶سوختم آخر من ای فریادرسرحمتی فرما مرا فریاد رس
47. ۴۷کاشکی بودی سترون مام مندر جهان هرگز نبودی نام من
48. ۴۸من نبردستم حسد بر هیچکسجز به آنکس کو نزاد از مام و بس
49. ۴۹رحمت حق بر تو باد ای نیکناماین پسر را می نزادی کاش مام
50. ۵۰کاش چون زادی نپروردی مرایا به غرقابی رها کردی مرا
51. ۵۱یا مرا کردی رها در کوهسارتا ز من گرگی برآوردی دمار
52. ۵۲یا رسول الله یا مولی النعمیا غیاث الخلق یا کهف الامم
53. ۵۳یا محمد یا شفیع المذنبینیا امین الله رب العالمین
54. ۵۴سوره ی نور آیه ی رحمت توییخلق عالم را ولی نعمت تویی
55. ۵۵ما همه بنده تو مولای همهجمله چون قطره تو دریای همه
56. ۵۶ای زمین و آسمان خاک درتحضرت روح القدس یک چاکرت
57. ۵۷نیست چون برجان خود رحمت مرارحم کن تو ای ولی نعمت مرا
58. ۵۸خوانده در مصحف تورا احمد بناماحمدم من هم غلامت را غلام
59. ۵۹چونکه همنام توام خوارم مکنحق همنامی که انکارم مکن
60. ۶۰فخر دارم من به این ای شهریارتو مرا مگذار خوار و شرمسار
61. ۶۱ای امام عصر و سلطان زمانای جهان جان و ای جان جهان
62. ۶۲ای ز تو روشن چراغ مهر و ماهای جهانت کشور و خلقت سپاه
63. ۶۳ای وجودت لنگر چرخ و زمینای تورا ملک ابد زیر نگین
64. ۶۴ای نبی را آخرین قایم مقامای ولی مؤتمن رکن انام
65. ۶۵ای شه دوران و حق مشتهرصاحب دوران امام منتظر
66. ۶۶گرچه عالم سربه سر پر نور توستچشم بدبین دور تا یا کور توست
67. ۶۷حرمت جدت که در من یک نظرمانده ام تنها به بند نفس در
68. ۶۸همتی کن با من ای مولی رفیقتا مگر یابم نجات از این مضیق
69. ۶۹ای صفایی ای به صد غم مبتلاای غریق بحر عصیان و خطا
70. ۷۰سخت می بینم تورا بس ناامیدخون دل از دیده ات خواهد چکید
71. ۷۱گرچه نومیدی و یأس از خود بجاستلیکن نومیدی ز لطف حق خطاست
72. ۷۲ای بسا از تو بتر بخشیده استگرچه دهر از تو بتر کم دیده است
73. ۷۳تا توانی عجز و زاری پیش گیردر حیوة خویش سوگ خویش گیر
74. ۷۴دست در دامان پیغمبر فکنکار خود با ساقی کوثر فکن
75. ۷۵بلکه او ناخوانده غمخوار همه استدر دو عالم لطف او یار همه است
76. ۷۶آری او باشد نگهدار همهما همه جسمیم و او جان همه
77. ۷۷گرچه باشد جسم از جان بیخبرجان بهر جزوی از آن دارد نظر
78. ۷۸متصل باشد بهر عضوی از آنما همه جسمیم و آن مولاست جان
79. ۷۹زابتدا تا انتها همراه ماستاز قدم تا فرق ما آگاه ماست
80. ۸۰جسم او پیدا و پنهان کار اوسر به سر عالم پر از آثار او
81. ۸۱نور او بر خوب و بر بد تافتههرکسی زان قسمت خود یافته