1. ۱گفت با مرغ حریص آن هوشمندمن ندارم حیرتی زین میخ و بند
2. ۲بند دام است این و مسمار تلهپر نشد زین دانه کس را حوصله
3. ۳در جوابش گفت ای اشکم پرستخود گرفتم دام اینجا مضمر است
4. ۴صد هزاران دام و میخ گسترده شدتا یکی صید از یکی آورده شد
5. ۵صد هزاران تیرها جست از کمانتا یکی آمد از آنها بر نشان
6. ۶نی بهر دامی شود مرغی اسیرنی شود هر مرغ هرجا دستگیر
7. ۷ای بسا انبارها بر دامهاپهن شد در دامها و بامها
8. ۸دانها از بامها برچیده شددامها در خاکها پوسیده شد
9. ۹نی به دامی مرغکی شد پای بستدانها برچیده خود از دام جست
10. ۱۰از کجا این دام گیرد پای منباد خرم این سر زیبای من
11. ۱۱ور گرفتم پای من در دام رفتاز تنم کی شوکت و کرکام رفت
12. ۱۲شاید از هم بگسلم این دام راپاره سازم تار و پود خام را
13. ۱۳ور گرفتم تخت آمد بند منگشت محکم عقده ی آوند من
14. ۱۴من شدم در دام صیادی اسیرنعم مولی ربنا نعم النصیر
15. ۱۵شاید او چون بیند این بیداد رامهربان سازد به من صیاد را
16. ۱۶تا ز پای من گشاید دست خودهم بپراند مرا از دست خود
17. ۱۷گویدم هی هی برو آزاد زیدر گلستانها خوش و دلشاد زی
18. ۱۸ور گرفتم او ز من غافل نشدکام من از غفلتش حاصل نشد
19. ۱۹آخرا روزی بمیرد ناگهانمن شوم فارغ ز قید حبس آن
20. ۲۰این بگفت و ترک آن دمساز کردرو بسوی دانه ها پرواز کرد
21. ۲۱خویش را افکند بر آن دانه هاهیچ نامد یادش از افسانه ها
22. ۲۲دانه برچیدن روان بودی هماندر گلویش دام افتاد آن زمان
23. ۲۳دانه در منقار او ناکرده جایرشته های دام افتادش بپای
24. ۲۴تا نظر می کرد در پا و گلواز کمین آمد برون صیاد او
25. ۲۵حلق او بگرفت و از دامش کشیدپایهایش کند و پرهایش برید
26. ۲۶پای آن بربست و دست خود گشادخنجر فولاد بر حلقش نهاد
27. ۲۷مرغ مسکین آه و افغان ساز کردای دریغ و ای دریغ آغاز کرد
28. ۲۸گفت رحمی بر من ای صیاد کناز کرم این خسته را آزاد کن
29. ۲۹نی جوابش داد و نی آزاد کردنز نگاهی خاطر او شاد کرد
30. ۳۰کارد بر حلقش همی مالید اوبا زبان حال اندر گفتگو
31. ۳۱کآه آه از این دل پر حسرتمای دریغ از آنکه آرد رحمتم
32. ۳۲آه آه ای نفس خونم ریختیرشته ی امید من بگسیختی
33. ۳۳خاک عالم بر سرم از دست توآه از بیداد و خوی پست تو
34. ۳۴درد دل را با که گویم ای دریغچاره ی خود از که جویم ای دریغ
35. ۳۵نیک کردم با تو دانستم خطاستهر که باید نیک کرد اینش سزاست
36. ۳۶آری هرکس نیک یا بد می کندمی کند بد لیک با خود می کند
37. ۳۷پروریدم این سگ نفس پلیدچون توانا شد مرا از هم درید
38. ۳۸بود زینسان با خود اندر گفتگوپایهایش بسته تیغش بر گلو
39. ۳۹خواست جانش چون ز تن پرواز کردگوشه چشمی به حسرت باز کرد
40. ۴۰مرغ هم پرواز خود دید آن زمانکرده از آنجا هوای آشیان
41. ۴۱گفت رفتی رو مرا هم یاد کنشادزی و یاد ازین ناشاد کن
42. ۴۲این بگفت و جان شیرین داد و رفتهمدمش بر سر دمی استاد رفت
43. ۴۳آری از حرص و طمع غافل مباشکافتی اندر دام و باشی دلخراش
44. ۴۴رفت و اندر آشیان تنها خزیدسر به صد افسوس زیر پر کشید
45. ۴۵روز وصل یار دیرین یاد کردمویها در سوگ او بنیاد کرد
46. ۴۶کای دریغا مرغ هم آواز منای دریغا مونس دمساز من
47. ۴۷ای دریغا مرغ زرین بال منای همای من همایون فال من
48. ۴۸ای دریغا طوطی گویای منای دریغا مونس شبهای من
49. ۴۹ای دریغا یار شیرین کار منای دریغا گلشن گلزار من
50. ۵۰طایر هم آشیانم را چه شدآن رفیق مهربانم را چه شد
51. ۵۱یاد ایامی که با هم داشتیمدانه مهر و وفا می کاشتیم
52. ۵۲با هم از بیضه برآوردیم سرهم برافشاندیم با هم بال و پر
53. ۵۳کاش ز اول بیضه مان بشکسته بودبال و پرمان کاشکی نارسته بود
54. ۵۴ای دریغا قدر آن نشناختیمنقد وصلش را چه ارزان یافتیم
55. ۵۵چند گویم ای دریغ و ای دریغسود بخشد کی دریغ و کی دریغ
56. ۵۶من همی گویم دریغ و روزگارمی خورد بر من دریغ و زینهار
57. ۵۷رفت یکسر روزگارم در دریغشد بهار و شد خزانم در دریغ