1. ۱چون شنید آن گرگ از خر نعل زراز طمع ابله شد و مفتون خر
2. ۲پس دوید از حرص تا نزدیک پایپای خر برداشت با دندان ز جای
3. ۳تا ز دندان نعل زراندام رابرکند زانجا و یابد کام را
4. ۴خر لگد زد بر دهان و بر سرشکرد خالی سر ز سودای زرش
5. ۵یک لگد زد خر بر آن گرگ کهنهم شکستش آسیا و هم دهن
6. ۶کام نگرفته هنوز از نعل زردر سر زر کرد دست و پا و سر
7. ۷هر که را حرص و طمع از راه بردعاقبت ناکامش اندر چاه برد
8. ۸چون سرش بشکست و دندانش بریختترک خر کرد و سوی صحرا گریخت
9. ۹با سر و رخسار خونین آن اُوَیْسبرگرفته راه کوه بوقُبَیْس
10. ۱۰زار و نالان لنگ لنگان می‌دویدروبهی او را بدین حالت بدید
11. ۱۱پیش آمد کایها‌الفحل‌الامیراین چه حالت هست کافکندت به تیر
12. ۱۲دست و پایت را چه شد دندان کجاستاین سر و صورت چنین خونین چراست
13. ۱۳گفت بر من از من آمد این بلازانکه کردم پیشهٔ خود را رها
14. ۱۴پیشه‌ام قصابی آمد از ازلبود سلاخی مرا شغل و عمل
15. ۱۵هم پدر هم جد من قصاب بودخون گاوان و خرانشان آب بود
16. ۱۶کی دکان نعلبندی بد مرانعلبندی از کجا و من کجا
17. ۱۷گرگ صحرا خویش را رسوا کندچون دکان نعلبندی واکند
18. ۱۸ور به انداز خود آن کو پا کشیدهیچ سودی غیر پاسازی ندید
19. ۱۹کار دوران را قراری داده‌اندهر کسی را کار و باری داده‌اند
20. ۲۰هرکه پا از کار خود بیرون نهادجامه و کالای خود در خون نهاد
21. ۲۱می‌نبیند هرکس از هر پیشه سودای بسا کسها که خود را آزمود
22. ۲۲کسب هرکس را معین کرده‌اندبهر هر شغلی کسی آورده‌اند
23. ۲۳گر به دست مردم استی کارشاندیگری ناکرده است افسارشان
24. ۲۴از چه کرد این پینه دوزی اختیارکفش دوزی را بود بیش اعتبار
25. ۲۵این چرا پالانگری بر خود گماشتجامه و زربفت و دیبا را گذاشت
26. ۲۶از چه کرد آن عطرها را خیربادبار کناسی به دوش خود نهاد
27. ۲۷ریش و سبلت در نجاست پروریدهرکه رید او رو به آنجا آورید
28. ۲۸خلق را گر حق به خود بگذاشتیگر نه هر کس را به کاری داشتی
29. ۲۹ای بسی از کارها مهمل شدیبس دکان بی‌رونق و مختل بدی
30. ۳۰هر کسی جُستی بیاوارِ گزینکارهای پست ماندی بر زمین
31. ۳۱زین ره آن دانای پنهان و پدیدهر کسی را بهر کاری آفرید
32. ۳۲هرکه پا از کار خود برتر نهادداد هم سرمایه هم سودش به باد
33. ۳۳هرکه دست از کسب و شغل خود کشیدتیغ غیرت دست و پایش را برید
34. ۳۴هرکه جز از شغل خود گوید سخنمشتها از غیبش آید بر دهن