1. ۱کودکی را بود نانی با عسلدیگری را نان تنها در بغل
2. ۲در عسل او را طمع آمد پدیددست خود را سوی آن کودک کشید
3. ۳کی برادر ای تو از نسل کرامنان تنها چون خورم من بر دوام
4. ۴زین عسل بخشی مرا هم گر نصیبنبود از احسان و از لطفت غریب
5. ۵گفت می‌بخشم تو را گر سگ شویچون روم دنبال من چون سگ دوی
6. ۶گفت گشتم من سگت بَردار راهتا بیایم از پی‌ات ای نیکخواه
7. ۷رشته‌ای افکند پس در گردنشاز پی خود برد در هر برزنش
8. ۸او همی رفت و دویدش این ز پیوغ وغی می‌کرد از دنبال وی
9. ۹گشت سگ از بهر انگشتی عسلزین عسل خوشتر بود صد خم خل
10. ۱۰آدمی را سگ کند بی گفتگوای تفو بر این طمع باد ای تفو
11. ۱۱دیدهٔ طامع که یا رب باد کورپر نمی‌گردد مگر از خاک گور