1. ۱الغرض آن خر به صحرا اوفتاددیدهٔ حسرت به هر سو می‌گشاد
2. ۲ناگهان گرگی ز گرد ره رسیداندر آن صحرا خری افتاده دید
3. ۳نعرهٔ شادی برآورد از جگرکای دو دیده طالع میمون نگر
4. ۴کوکبت اکنون برآمد از وبالآمد اینک روزی پاک و حلال
5. ۵شاد زی ای بخت میمون شاد زیاز تهی دستی کنون آزاد زی
6. ۶هم از این خر میخور و هم مایه کندورش از چشم بد همسایه کن
7. ۷آمد از حرص و شره نزدیک خرکرده دندان تیز و خواهش تیزتر
8. ۸دیده بگشاد آن خر و دیدش ز دوربر سر او گشت بر پا نفخ صور
9. ۹دید بر بالین خود گرگی کهندید مرگ خود به چشم خویشتن
10. ۱۰گفت با خود تا بود جان در بدنبایدم خود را رهانیدن به فن
11. ۱۱چونکه مردم هرکه درّد گو بِدَرارث ما را هرکه خواهد گو ببر
12. ۱۲تن که باشد خاک راهی عاقبتزنده کو باشد بود زان منفعت
13. ۱۳گو نباشد تن چو تن را جان نماندگو نماند تخت چون سلطان نماند
14. ۱۴جان چو از تن رفت گو تن خاک شوخاک چون شد خاک آن بر باد رو
15. ۱۵قیمت کالای تن از جان بودآسیای تن ز جان گردان بود
16. ۱۶پس سلامی کرد و گفت ای پیر وحشاز کرم بر این تن لاغر ببخش
17. ۱۷تا مرا در تن بود این نیم جانرحمتی فرما و مشکن استخوان
18. ۱۸گرچه من درکار و بار مردنمماهی افتاده اندر برزنم
19. ۱۹لیک دارم جان و جان شیرین بودگرچه جان این خر مسکین بود
20. ۲۰بگذر از این مشت پشم و استخوانزر خالص در عوض از من ستان
21. ۲۱صاحب من بود صاحب مکنتیمکنت بسیار و وافر نعمتی
22. ۲۲بر من از رحمت نظرها داشتیچون خر عیسی مرا پنداشتی
23. ۲۳آخورم از سنگ مرمر ساختیجای من از خار و خس پرداختی
24. ۲۴کردیم پالان پرند رنگ رنگتوبره کردی ز دیبای فرنگ
25. ۲۵نعل کردی از زر خالص مراحاضر اینک نعل زر بر دست و پا
26. ۲۶نعلها برکن ز دست و پای منبگذر از جسم هِلال آسای من
27. ۲۷نعلها از سم این بیچاره خربرکن و از قیمتش صد خر بخر
28. ۲۸چون شنید آن گرگ این راز آن ستوردیدهٔ دانایی‌اش گردید کور
29. ۲۹آری آری از طمعها ای پسرچشمها و گوشها کور است و کر
30. ۳۰پس زبانهای سخن سنج و درازلال و الکن گشته‌اند از حرص و آز
31. ۳۱از طمع شد پاره دامان ورعای دو صد لعنت بر این حرص و طمع
32. ۳۲ای بسا تاج از طمع معجر شدهای چه مردانی ز زن کمتر شده
33. ۳۳ای بسا درنده گرگ کهنه کاراز طمع لاغر خری را شد شکار
34. ۳۴آنکه مردان را درآورده به بندآنکه گردان را کشیده در کمند
35. ۳۵دیدمش آبستن فوجی لونداز طمع گشته زبون خیره چند
36. ۳۶شیر نر گردد چو روبه از طمعمن طمع ذل و عز من قنع
37. ۳۷ماده گردند از طمع شیران نراز طمع چیزی نمی‌بینم بتر