1. ۱همچو آن دیو رجیم کشتنیکو گذشت از حد خود از رهزنی
2. ۲پا ز حد خویش بالاتر نهادراه و رسم بندگی از دست داد
3. ۳شعلهٔ غیرت سراپایش بسوختآتش لعنت به جانش برفروخت
4. ۴رانده شد از عالم کروبیاندر زمین افتاد خوار و مستهان
5. ۵سالهای بیشمار اندر سپهرآن به قامت بُد قرین ماه و مهر
6. ۶بر فراز آسمان پرچم زدیبا ملایک بال و پر بر هم زدی
7. ۷چون نکرد او سجدهٔ آدم قبولکوکب بختش فتاد اندر افول
8. ۸خوار و زار و راندهٔ درگاه شداز فراز مَه به قعر چاه شد
9. ۹عزّ و تمکینش همه بر باد رفتعلمهایش سر به سر از یاد رفت
10. ۱۰آری آری ظلمت و دود گناهخانهٔ دل را کند تار و سیاه
11. ۱۱در قفا هر ظلمتی را ظلمتی‌ستهر گنه نساجِ پرده غفلتی‌ست
12. ۱۲علم را در دل مَلَک می‌آوردچون سیه شد کی مَلَک داخل شود
13. ۱۳دل تو را آیینهٔ نورانی استوز خدای عالم ربانی است
14. ۱۴دل چو مرآت است و صورتهای غیبمنعکس گردد در آن بی شک و ریب
15. ۱۵لیک تا آیینه زنگاری بُوَدکی در آنجا صورتی ساری بُوَد
16. ۱۶پاک کن آیینهٔ دل را ز زنگعکسها بنگر در آن پس رنگ رنگ
17. ۱۷پاک کن از روی دل زنگار راکن تماشا عالم اسرار را
18. ۱۸زنگ از دل ای برادر دور کنوانگهی سیر جهان نور کن
19. ۱۹دل اگرچه زندهٔ آب و گل استجانب چپ زین ره او را منزل است
20. ۲۰چون یمین زیبنده‌تر بود از یسارشد در اقلیم یمین آنجا قرار
21. ۲۱سینه را هست از یمین راهی نهانسوی ملک نور و شهر لامکان
22. ۲۲لحظه‌ای گر شرح صدری دیده‌ایآنچه من گفتم نکو فهمیده‌ای
23. ۲۳آنچه می‌بینی ز نور انبساطجمله را اندر یمین بینی بساط