1. ۱آن یکی با ماه آمد در جدالکی تو شمع بزم گردون ماه و سال
2. ۲ای سپه سالار بزم اختورانای تمام اختورانت چاکران
3. ۳ای چراغ خلوت اهل یقینای زمان را مشعل افروز زمین
4. ۴از تو شبها یکجهانی روشنستصفحه ی خضرا و غبرا گلشن است
5. ۵از تو امر خلق عالم منتظماز تو باشد مبتدا و مختتم
6. ۶از چه در دنبال خور افتاده ایچون کمان سر بر خطش بنهاده ای
7. ۷از چه افتادستی او را در عقبمیر روز است او تویی سلطان شب
8. ۸آن اگر در روز نورافشان بودعالم از نور تو شب رخشان بود
9. ۹از چه چون عباس دوسی نزدودیگاه از پیشش روی گاهی ز پی
10. ۱۰پیش او گه در خمی گه راستیدر فزونی گاه گه در کاستی
11. ۱۱از چه گشتی پیش او کمتر رهیآق سنقر گه قراسنقر گهی
12. ۱۲داد پاسخ مه به آن اندرزگوباد بر سلطانی من صد تفو
13. ۱۳گر نباشد فیض خورشید علاطعنه بر من می زدی نور سها
14. ۱۴گر نیفکندی به من او سایه ایغیر تاریکی نبودم پایه ای
15. ۱۵نظم عالم از نظام نور اوستچشم خفاشان ولیکن کور اوست
16. ۱۶گر شبی با او مقابل خواستمروزگاری از خجالت کاستم
17. ۱۷گر نه این پرتو به من انداختیکس مرا در آسمان نشناختی
18. ۱۸من چه دارم جز سیه رویی دگررو خدا را ناصح از من درگذر