1. ۱هیچ می دانی چه باشد نیستینیستی خود را بدان تا کیستی
2. ۲نیستی چبود همه نقصان توعجز و جهل و حاجت و خذلان تو
3. ۳ضعف و بیم و ناتوانی و قصورحیرت و تردید و تشویش و فتور
4. ۴جمله ی اینها تویی ای کیقبادکن سپند آتش بخود دم ان یکاد
5. ۵پس فنا آن باشد ای صاحب قلیچکادمی خود را نبیند غیر هیچ
6. ۶آنچه غیر از هیچ بیند از خداهیچ بیند او خود از سر تا بپا
7. ۷با نوا گوید همی بیتاب و پیچهیچ هستم هیچ هستم هیچ هیچ
8. ۸آنچه هست از توست ای عین الحیاتخواه فعل و خواه وصف و خواه ذات
9. ۹گر مرا بودی بود از بود توستور وجودی رشحه ای از جود توست
10. ۱۰نی همین دانستن و گفتن چنیننیست کافی در فنا علم الیقین
11. ۱۱بلکه می باید عیان دیدن همینتا شود حاصل تورا عین الیقین
12. ۱۲تا ببینی آنچه می بینم عیانپا نهی بر فرق گنج شایگان
13. ۱۳گر نبودی گوش نامحرم براهور نبودی فطنت یاران تباه
14. ۱۴اندر اینجا گفتنیها گفتمیای بسی درهای زیبا سفتمی
15. ۱۵چشم ظاهربین بهم بنهادمیوین دو لعل درفشان بگشادمی
16. ۱۶در میان معرکه استادمیداد معنی بهر یاران دادمی
17. ۱۷چون کنم هستند یارانم خنکهمنشینانم همه ذات الحبک
18. ۱۸نی کسی در نزد استاد خوانده استنی کسی را فهم این مطلب در است
19. ۱۹لب به بند اینجا زبان کوتاه کنسر چو شاه اولیا در چاه کن
20. ۲۰چون پری از دیدها مستور باشهمچو مه در اقتباس نور باش
21. ۲۱همچو مه دنباله خورشید گیرنور از آن خورشید پرتمجید گیر
22. ۲۲خواه بدرت سازد و خواهی هلالدر محاقت افکند یا در وبال