1. ۱این فنا نبود مقام هرکسیمسند سلطان کجا و هر خسی
2. ۲این فناء اهل قربست و وصولچون شدی واصل تورا یابد حصول
3. ۳مخلصین را هم فناء دیگرستزان فناشان تاج عزت بر سر است
4. ۴این فنا را خود بود در نزد دوستخویش را دیدن که یک رشحه ازوست
5. ۵ذات وصف فعل خود دیدن عیانخویش را لیکن ندیدن در میان
6. ۶دیدن اینها ولی بی خویشتندیدن خود بی خود اندر انجمن
7. ۷از خودی خود چنان گشتن رهاکه نه خود ماند دگر نی من نه ما
8. ۸همچو آن نور ضعیف ماهتابدر بر دریای نور آفتاب
9. ۹پرتوی گر ماه دارد از خور استماه بی خور خود سیاه و ابتر است
10. ۱۰گرنه با خورشید باشد روبروجز سیه رویی چه باشد مه بگو
11. ۱۱گر نباشد نور خورشید علاآنچه باشد جز سیاهی کم بها
12. ۱۲اینچنین باشند یکسر کایناتهم به فعل و هم به وصف و هم به ذات
13. ۱۳نیست ممکن راز خود چیز دگرجز سوادالوجه امکان ای پسر
14. ۱۴آنچه دارد جمله نور مه شمارپیش ذات و وصف فعل کردگار
15. ۱۵این مثال است ای برادر این مثالاین زبانم لال بادا لال لالا
16. ۱۶نسبت خورشید و مه اینجا خطاستاین نهایت دارد و آن بی انتهاست
17. ۱۷از پی تمثیل گویم این سخنای خدای ذوالمنن بگذر ز من
18. ۱۸ممکن ار دارد وجودی از حق استپرتوی از آن وجود مطلق است
19. ۱۹نی به این معنی که خود دارد وجودکی توان از شب سیاهی را زدود
20. ۲۰کی توان گفتن زمین نورانی استبلکه خاک تیره و ظلمانی است
21. ۲۱گرچه یابد روشنی از آفتابآفتاب اندر رکابش انقلاب
22. ۲۲جلوه ای کرده است خورشید قدمپرتوش افتاد بر دشت عدم
23. ۲۳صبح هستی اندر آن کشور دمیداین نمایشها در آنجا شد پدید
24. ۲۴هرچه بینی در جهان غیر از خداجملگی هیچند و معدوم و فنا
25. ۲۵جملگی بودند از عهد قدممنغمر در بحر ظلمات عدم
26. ۲۶جملگی مدهوش خواب نیستیمستتر اندر حجاب نیستی
27. ۲۷جمله در خواب عدم ظلمت نشیناندر آن بیغوله در ظلمت دفین
28. ۲۸کامد آن بیغوله را وقت سحرصبح دولت از افق برداشت سر
29. ۲۹شقه ای از نور خورشید وجوداندر آن دریای ظلمت رخ نمود
30. ۳۰هرکه از خواب عدم بیدار شدهر که مست نیستی هشیار شد
31. ۳۱از فروغش شد نمایان صد هزارنوعروسان شد پر از رنگ و نگار
32. ۳۲لمعه ای تابید بر غیب و شهودعالم غیب و شهادت در گشود
33. ۳۳این نمایشها ز نور روی اوستعطرها از گلبن خوشبوی اوست
34. ۳۴شد عیان افعال اوصاف ذواتپس ز نور فعل نور و وصف ذات
35. ۳۵نیستی شان از خود و هست از خداستهستشان از نور مهر کبریاست
36. ۳۶رو بخوان از آن کتاب بی قصورای برادر آیه الله نور
37. ۳۷رو ز شاه دین شنو یا من اخاءکل شیئی نور وجهه بالملاء
38. ۳۸هیچ باشد هرچه باشد جز ازوهیچ میدان خویشتن را ای عمو