1. ۱چون قبولش کرد آن سلطان رادافسر فقرش به تارک برنهاد
2. ۲پا برهنه چون برآمد از سرایبا قدمها گفت کی فرخنده پای
3. ۳موزه و نعلینت از این پس حرامبعد از این بردار بی نعلین گام
4. ۴پا برهنه راه پیمودی همیزیر پا بس خارو گل بودی همی
5. ۵پا برهنه هر طرف می تاختیسر ز پا و پا ز سر نشناختی
6. ۶باده ای از جام وحدت نوش کردهم سرو هم پای خود فرموش کرد
7. ۷می فروشش باده ای در جام کردتا ابد بدرود ننگ و نام کرد
8. ۸پیر محفل ساغری دادش بدستخاطرش آورد از عهد الست
9. ۹برسرش شوری از آن ساغر فتادموزه و افسر همه رفتش ز یاد
10. ۱۰این زمین گفتی بساط پادشاستجز برهنه پا در آن رفتن خطاست
11. ۱۱دیدگان شاه را آگاه دیدجمله عالم را بساط شاه دید
12. ۱۲بی ادب کی پا گذارد بر زمینبلکه ساید بر زمین هردم جبین
13. ۱۳دیده ی حس چونکه باشد کور و مورغیب داند آنچه باشد در حضور
14. ۱۴چون ندارد از حضور کس خبرکورکورانه رود در رهگذر
15. ۱۵نی ادب نی شرم از شاه و گدازین سبب باشند کوران بی حیا
16. ۱۶خاصه گر با کوریش باشد کریباشد از شرم و ادب یکسر بری
17. ۱۷لیک معذور آمد او نزد خردمرد دانا زان بجوید نیک و بد
18. ۱۸عقل را از او ادب نبود طلبنیست مجرم اندر آن ترک ادب
19. ۱۹زین سبب فرمود فخر کایناتطاعت ابرار باشد سیئات