1. ۱چون شنید آن مرد عارف این سخنراست آمد نزد شیخ مؤتمن
2. ۲آب در چشم و تبسم در دهاندل پر از سوز و زبان شکرفشان
3. ۳شیخ گفت او را که ای کافر نهادآن تویی کت نیست تصدیق معاد
4. ۴باورت ناید ز سوز واپسینراست نشماری تو روز راستین
5. ۵گفت اگر می پرسی از کردار منوز رسوم بندگی و کار من
6. ۶آری آری آن منم خاکم بسرکز قیامت نزد من نبود خبر
7. ۷حق بجانب باشدت ای نبکختکار من ماند به آن گفتار سخت
8. ۸راستی گفتی سربسر اعمال منمنکران حشر را باشد ردن
9. ۹آنکه باور نبودش روز پسینطاعتش باشد چنان کارش چنین
10. ۱۰ور سخن در اعتقاد خاطر استحق دانایی که دل را ناظر است
11. ۱۱هم به آن مبدع که بی پرگاردستصورت هستی بر آن الواح بست
12. ۱۲نقش ابداع اندرین محفل نگاشتقبه ی گردان گردون برفراشت
13. ۱۳هردو هفت مخترع را بر زبرزد قلم پرگار رحمت از هنر
14. ۱۴خامه ی ایجاد او نیرنگهازد بر این دریا برآمد رنگها
15. ۱۵قدرتش دم بر قلم زد شد رقمصدهزاران نقش بر لوح و قلم
16. ۱۶کرد بهر امتزاج آب وطینقاف قدرت را به کاف کن قرین
17. ۱۷روح را آرایش انهار کردواندران بزم چمن سالار کرد
18. ۱۸کرد با قدرت شریک اخلاص رازد جلا مرآت خاص الخاص را
19. ۱۹پس مقابل داشت با بحر وجودمنعکس شد اندر آنجا آنچه بود
20. ۲۰نور اسماء جمله اندر وی بتافتپس ملک در سجده از هیبت شتافت
21. ۲۱هم به طیاران جو ملک قدسهم به حق محرمان بزم انس
22. ۲۲هم به آن مرغان لاهوتی دگرهم به شهبازان ناسوتی مقر
23. ۲۳هم به مشتاقان انوار جمالخلوت آرایان ایوان وصال
24. ۲۴هم به صیاحان شام ارغنونمقصد اصلی و امر کاف و نون
25. ۲۵رهنمایان صراط المستقیمبانیان ربط حادث با قدیم
26. ۲۶هم به آن قطب سماء اصطفیفذلک جمع حساب انبیا
27. ۲۷محور تدویر ارشاد همهغایت تکوین ایجاد همه
28. ۲۸مجمع البحرین امکان وجوبپرده دار خلوت غیب الغیوب
29. ۲۹وآصل قوسین تنزیل صعودمنتهای مبدع غیب و شهود
30. ۳۰خامه ی ایجاد را اول رقمنامه ی پیغمبری را محتشم
31. ۳۱لطمع زن بر لجه ی دریای فیضحاصل آن موج توفان زای فیض
32. ۳۲هم به آن منصوص نص انماهم به آن مخصوص تاج لافتی
33. ۳۳مصدر دین را نخستین اشتقاقحق و باطل را بزرگین افتوراق
34. ۳۴تالی آیات اسرار علنلازم بین نبی را بی سخن
35. ۳۵والی ملک ولایت را نخستخاتمیت از ظهور او درست
36. ۳۶لازم و ملزوم با هم متصلدر تجلی دان و در آن آب و گل
37. ۳۷بود پیش از امتزاج آب و خاکنورشان از صقع اعلی تابناک
38. ۳۸در تجلی بعد از آن از پرده هاپرده های ذات پاک انبیا
39. ۳۹تا عنایت خواست سازد آشکاراز حجاب استتاران تنگبار
40. ۴۰مادر دوران که در آغاز خلقبود آبستن رسیدش گاه طلق
41. ۴۱چون عنایت شد قرین جفت مامگشت آبستن به طفل فیض نام
42. ۴۲چون زمان حمل را طی شد شهورفیض اعظم کرد از مطلع ظهور
43. ۴۳آشکارا شد ز رحمت زان طلقلازم و ملزوم با هم معتنق
44. ۴۴فیض اعظم را ظهور آن کفیلخاتمیت را بروز آن دلیل
45. ۴۵هم به آن انوار منشق زین دو نورمحفل ایجاد تکوین را صدور
46. ۴۶نامهای اعظم یزدان پاکبرجهای استوار این حباک
47. ۴۷کاعتقاد من به محشر محکم استدل ز هول روز محشر پر غم است
48. ۴۸منکر روز قیامت نیستمبلکه اندر هول آن فانیستم
49. ۴۹این بگفت و با دو چشم خون فشانشد بسوی خانه زان محفل روان
50. ۵۰این سخن گر از تواضع بود ازودر حق تو راست باشد مو به مو
51. ۵۱گرچه داری صاف بیغش اعتقاددر عملهایت هزاران داد داد
52. ۵۲داد از کردار ناهنجار توتا چه آرد پیش تو کردار تو
53. ۵۳آه از این نفس بدکردار تووز هواهای خدا آزار تو
54. ۵۴پرده ی شرم و حیا برداشتیهیچ جای آشتی نگذاشتی
55. ۵۵نی حیا کردی ز لطف و رحمتشنی حذر کردی ز قهر و سطوتش
56. ۵۶نی وفا را یاد کردی نی جفانی بخود رحمی نه شرمی از خدا
57. ۵۷خویش را خواهی شناسی ای فلانجبرئیل فاش و شیطان نهان
58. ۵۸در مساجد ادهم و شبلی استیخود تو می دانی به خلوت چیستی
59. ۵۹نیک می دانی شمار نیک و بدیاد ناری از شمار کار خود
60. ۶۰از برای دیگران علامه ایبهر خود لیک ابله خودکامه ای
61. ۶۱گر کسی نشناسدت ای حیله بازمی شناسم من تورا از دیرباز
62. ۶۲گر فریبی دیگران را از سخناز درونت آگهم من دم مزن
63. ۶۳ور زنی دم از پشیمانی بگوعذرهای آنچه می دانی بگو
64. ۶۴گرچه کردارت ره گفتار بستبر دهان و بر لبت مسمار بست
65. ۶۵لابه کن لیک از درون سینه کنتوبه کن اما نه چون پارینه کن
66. ۶۶عذرها میگو ولی آهسته گوگفته ها راکن رها ناگفته گو
67. ۶۷دیده افکن بر زمین گو زیر لبای خدا این الهرب این الهرب
68. ۶۸گه نظر افکن بسوی آسمانیارب و یا رب بگو زیر زبان
69. ۶۹نیم شبها رشته بر گردن فکنتوبه کن از توبه های خویشتن
70. ۷۰توبه کن اما نه چون پیرار و پارخون دل از دیده بر دامن بیار
71. ۷۱هان شب عمر تورا آمد سحرمرغ شبخوان هم بهم زد بال و پر
72. ۷۲صبح رحلت می دمد بیدار شواینک آمد محتسب هشیار شو
73. ۷۳گرچه نومیدی ز خود اما رحیمباز می گوید بیا بی خوف و بیم
74. ۷۴شاه عمرت را سحرگاهان رسیدخیط ابیض آمد از اسود پدید
75. ۷۵خانه ی تن را خروسی ای زبانکو خروشت ای خروس و کو فغان
76. ۷۶ای زبان نه تو خروس خانه ایتا بکی در فکر آب و دانه ای
77. ۷۷بلکه در خوابی و شب بیگاه شداختر شبگرد اندر چاه شد
78. ۷۸صبح نزدیک آمد ای مرغ سحربرکش افغان و برافشان بال و پر
79. ۷۹شد سحرگه ای خروس آواز کنبال و پر برهمزن و پرواز کن
80. ۸۰گوش بر بانگ خروس عرش داربانگ آن بشنو تو هم بانگی برآر
81. ۸۱جمله در خوابند اهل این سرایهم دل و هم روح هم عقل و قوای
82. ۸۲ای خروس آخر خموشی تا به چندنالها سر کن به آواز بلند
83. ۸۳اهل این ویرانه را بیدار کنوین جمال طبعشان هشیار کن
84. ۸۴منعشان زین خواب پر تشویش کنجمله را مشغول کار خویش کن
85. ۸۵دیده را گو تا بگرید زار زاربر من و بر خود چه باران بهار
86. ۸۶گو به دندان تا بخاید پشت دستهم به دندان گو که مشت آرد شکست
87. ۸۷گو به ناخن تا خراشد سینه راتازه سازد سوزش دیرینه را
88. ۸۸گو به دستان تا دو کف بر سر زندگر به سر کف گه به زانو بر زند
89. ۸۹هم به سر گو تا بکوبد خود به سنگهم بپا گو تا شود کوتاه و لنگ
90. ۹۰گو به این افسرده دل تا خون شودخون شود از دیده ها بیرون شود
91. ۹۱خود همی تا می توانی داد کنبردر او روز و شب فریاد کن
92. ۹۲تن فتاده پای آخور تا بچندهی بزن از جا برآور زین جمند
93. ۹۳اندرین اصطبل تا کی روز و شبدر کمیز خویش غلطی ای عجب
94. ۹۴سیصد انبار دگر کاه و شعیربرده گیر و خورده گیر و ریده گیر
95. ۹۵هین بکش افسار خود از دست نفسده رهایی خویش را از دست نفس
96. ۹۶همتی کن پا برون نه زین صطبلسوی میدان تاز با صد کوس و طبل
97. ۹۷همچو بشر حافی آن آزاده مردکو دوصد زنجیر آهن پاره کرد
98. ۹۸پا برهنه جست از زندان بدرتا برآن پادشاه بحر و بر