1. ۱دید موسی کافری اندر رهیپیره گبری کافری و گمرهی
2. ۲گفت ای موسی از این ره تا کجامی روی و با که داری مدعا
3. ۳گفت موسی می روم تا کوه طورمی روم تا لجه ی دریای نور
4. ۴می روم تا راز گویم با خداعذر خواهم از گناهان شما
5. ۵گفت ای موسی توانی یک پیامبا خدای خود ز من گویی تمام
6. ۶گفت موسی هان پیامت چیست اوگفت از من با خدای خود بگو
7. ۷که فلان گوید که چندین گیرودارهست من را از خدایی تو عار
8. ۸گر تو روزی می دهی هرگز مدهمن نخواهم روزیت منت منه
9. ۹نی خدایی تو نه من هم بنده امنی ز بار روزیت شرمنده ام
10. ۱۰زین سخن آمد دل موسی بجوشگفت با خود تا چه گوید حق خموش
11. ۱۱شد روان تا طور با حق راز گفتراز با یزدان بی انباز گفت
12. ۱۲اندر آن خلوت بجز او کس ندیدبا خدا بس رازها گفت و شنید
13. ۱۳چونکه فارغ شد در آن خلوت ز رازخواست تا گردد بسوی شهر باز
14. ۱۴شرمش آمد از پیام آن عنوددم زند از آنچه ز او بشنیده بود
15. ۱۵گفت حق گو آن پیام بنده امگفت موسی من ازان شرمنده ام
16. ۱۶شرم دارم تا بگویم این پیامچون تو دانایی همه دانی تمام
17. ۱۷گفت از من رو بر آن تندخوپس ز من او را سلامی بازگو
18. ۱۸پس بگو گفتت خدای دلخراشگر تورا عار است از ما عار باش
19. ۱۹ما نداریم از تو عار و ننگ نیزنیست ما را با تو خشم و جنگ نیز
20. ۲۰گر نمی خواهی تو ما را گو مخواهما تورا خواهیم با صد عز و جاه
21. ۲۱روزیت را گر نخواهی من دهمروزیت از سفره ی فضل و کرم
22. ۲۲گر نداری منت روزی ز منمن تورا روزی رسانم بی منن
23. ۲۳فیض من عام است فضل من عمیملطف من بی انتها جودم قدیم
24. ۲۴خلق طفلانند و باشد فیض اودایه ی بس مهربان و نیک خو
25. ۲۵کودکان گاهی بخشم و گه بنازاز دهان پستان بیندازند باز
26. ۲۶دایه پستانشان گذارد بر دهنهین مکن ناز ای انیس جان من
27. ۲۷سر بگرداند دهان برهم نهددایه بوسه بر لبانش می دهد
28. ۲۸هین مگردان رخ ز من پستان بگیرجوشد از پستان من بهر تو شیر
29. ۲۹چونکه موسی بازگشت از کوه طورطور نی بل قلزم ذخار نور
30. ۳۰گفت کافر با کلیم اندر ایابگو پیامم را اگر داری جواب
31. ۳۱گفت موسی آنچه حق فرموده بودزنگ کفر از خاطر کافر زدود
32. ۳۲جان او آیینه پرزنگ بودآن جوابش صیقل خوش رنگ بود
33. ۳۳بود گمراهی ز راه افتاده بسآن جوابش بود آواز جرس
34. ۳۴جان او آن شام یلدا دان جوابمطلع خورشید و نور آفتاب
35. ۳۵سر به زیر افکند و لختی شرمگینآستین بر چشم و چشمش بر زمین
36. ۳۶سر برآورد آنگهی با چشم تربا لب خشک و درون پرشرر
37. ۳۷گفت با موسی که جانم سوختیآتش اندر جان من افروختی
38. ۳۸من چه گفتم ای که روی من سیاهواحیا آه ای خدا واخجلتا
39. ۳۹موسیا ایمان بر من عرضه کنکودکم من بر دهانم نه سخن
40. ۴۰موسیا ایمان مرا بر یاد دهای خدا پس جان من بر باد ده
41. ۴۱موسی او را یک سخن تعلیم کردآن بگفت و جان بحق تسلیم کرد
42. ۴۲ای صفایی هان و هان تا چند صبریاد گیر ایمان خود زان پیر گبر
43. ۴۳گرچه گفتار تو ایمان پرور استهم سخنهایت همه نغز و تر است
44. ۴۴ریزد از نطفت مسلمانی همههست گفتار تو سلمانی همه
45. ۴۵لیک ز اعمال تو دارد عار و ننگکافر بتخانه ترسای فرنگ
46. ۴۶طعنه می زد آن یکی از اهل دینعارفی را با هزاران خشم و کین
47. ۴۷کان فلانکس را نباشد اعتقادنی به دوزخ نی به جنت نی معاد