1. ۱لیک می باید زمین از شوره پاکهم نظر باید ز مهر تابناک
2. ۲تخم اگر در شوره زاران کاشتیبالله ار یک حبه زان برداشتی
3. ۳ور بریزی تخم را در سایه اینی از آن سودی بری نه مایه ای
4. ۴معجز احمد که مه را می شکافتدر دل بوجهل جاهل ره نیافت
5. ۵جمله قرآن را به آواز بلندخواند براو وزجا آن را نکند
6. ۶جلوه اش افکند لیکن بی سخنشور اندر جان اویس اندر قرن
7. ۷جذبه اش سلمان بسوی خویش خواندجانب یثرب ز اصطخرش دواند
8. ۸از عنایت خواجه چون حق یار داشتبشر بود و با بشارت کار داشت
9. ۹آن دم استاد در وی در گرفتافسر آزادی از سر برگرفت
10. ۱۰شعله ای در پنبه زارش اوفتادخرمنش را دانه دانه برد باد
11. ۱۱برقی آمد خانمانش را بسوختنوری آمد شمع او را برفروخت
12. ۱۲یک نسیمی خواست از اتلال مجدزان نسیمش جان برقص افتاد و وجد
13. ۱۳گوشه ی چشمی به رویش باز شدپر شکسته صعوه اش شهباز شد
14. ۱۴نعره ای از دل کشید او بیدرنگزد گریبان چاک افسر زد به سنگ
15. ۱۵از تن خود زینت و زیور فکندبانگ زد آنگه به آواز بلند
16. ۱۶کی گدایان جانب ما الصلاخانه ی بشراست یغما الصلا
17. ۱۷خانمان بشر را غارت کنیدبردم استاد من رحمت کنید
18. ۱۸این سر من بی کلاه و تاج بهخانه ی من غارت و تاراج به
19. ۱۹خانمان من همه بر باد بادبندگانم جملگی آزاد باد
20. ۲۰این شما این خانه این گنج گهرهر که خواهد هرچه خواهد گو ببر
21. ۲۱پس عیان اکنون مرا کاری فتادرفتم و ایزد شما را یار باد
22. ۲۲این بگفت و لرز لرزان همچو بیدپابرهنه جانب حضرت دوید
23. ۲۳قطره ای خود را سوی قلزم کشیدذره ای تا مهر نورافشان رسید
24. ۲۴سر برهنه پا برهنه جان نژندخویش را در پای آن سرور فکند
25. ۲۵سیل اشک از دیدگان بر رو گشادسر به پای آن شه دوران نهاد
26. ۲۶کی چراغ دین و مصباح هدیای سفینه دین حق را ناخدا
27. ۲۷ای دمت عیسی منم عظم رمیمای من آن قبطی تو مسای کلیم
28. ۲۸این عظام مرده را دادی حیاتدادی از فرعون قبطی را نجات
29. ۲۹توبه کردم توبه ای سلطان دینتوبه کردم ای امام مؤمنین
30. ۳۰زد رهم دیو از فسوس دمدمهتوبه کردم زانچه می کردم همه
31. ۳۱توبه از آزادی و از خواجگیصد هزاران توبه ها از راجگی
32. ۳۲بنده گشتم بنده ی فرمان پذیرخواهیم قنبر بخوان خواهی بشیر
33. ۳۳من ز بهر بندگی اولی ستمبنده ی کاکای آن آقاستم
34. ۳۴بنده هستم حلقه کن در گوش منبر جبینم داغ و مهرم بر دهن
35. ۳۵گفت با وی آن شه عالیجنابخیز از جا ان لک حسن مآب
36. ۳۶توبه مقبول است در درگاه حقتا دم مرگست باز آن راه حق
37. ۳۷چونکه مشغول گناهی و خطااو بسوی خویش می خواند تورا
38. ۳۸تو همی پس پس روی او از عقبآیدت گوید الی این الهرب
39. ۳۹می گریزی تو از او او از قفاآید و گوید که بس کن این جفا
40. ۴۰تو گریزی او چه مام مهربانهم بغل بگشوده دنبالت روان
41. ۴۱برده پستان عنایت را بکفاز قفایت می دود از هر طرف
42. ۴۲بین ز بهرت شیر این پستان بجوشباز گرد و شیر این پستان بنوش
43. ۴۳باز گرد ای بنده ی ما باز گردبیش از این گرد جفا کاری مگرد
44. ۴۴تا بکی جویی ز وصل ما فراقابغض الاشیاء عندی الطلاق
45. ۴۵گر طلاق وصل ما دادی بیاباز گرد و کن رجوع ای بیوفا
46. ۴۶هست رجعی این طلاق ای تندخوزانکه بیزاری ز تو باشد نه او
47. ۴۷صد طلاق از گفته ای نبود فراقنیست اینجا سه طلاق و نه طلاق
48. ۴۸می گریزی گر تو از ما کوبکوما تورا از هر طرف در جستجو
49. ۴۹گر شکستی توبه صدبار از هزارتوبه ات را می خرم بازش بیار
50. ۵۰گر تو تخم جنگ با ما کاشتینیست ما را با تو غیر از آشتی