1. ۱قبله هفتم به راهی می گذشتاز جمالش گشته روشن شهر و دشت
2. ۲بر در یک خانه افتادش گذارخانه ای بس عالی و محکم حصار
3. ۳دید تا چرخ نهم از آن سرایهای و هوی رقص و بانگ نوش و نای
4. ۴از سماع چنگ و شور نای و نوشاندرین نه گنبد افتاده خروش
5. ۵لولیان در رقص و مطرب در سرودبربط اندر ناله و در نغمه عود
6. ۶یکطرف فریاد دف با بانگ نییکطرف شور شراب و جوش می
7. ۷ساقیان در دور ساغرها به کفباده نوشان حلقه حلقه هر طرف
8. ۸شاهدان در عشوه ها و نازهازلفشان در دست شاهد بازها
9. ۹پیش کاران از برون و از دروناز شمار افزون و زاندازه برون
10. ۱۰حاجبان استاده اندر هر کناردیده ها بیدار و جانها هوشیار
11. ۱۱حاجبی را گفت آن شاه زمناز که باشد این سرای مؤتمن
12. ۱۲گردنش آیا بطوق بندگی ستیا که آزاد است و کس را بنده نیست
13. ۱۳گفت حاجب با امام بیهمالهی چه می گویی برو چشمی بمال
14. ۱۴خواجه ی ما بر خداوندان خداستبنده گفتن کی چنین کس را سزاست
15. ۱۵منعم و مفلس گدای خوان اوستجیره خوار سفره ی احسان اوست
16. ۱۶صاحب این خانه بشر حافی استاین سخنها کی به وصفش کافی است
17. ۱۷محفلش را صد چو زهره ساقی استصدهزارش بنده ی قبچاقی است
18. ۱۸پر شده از بندگانش شهر و کوخواجه و مولی و آزاد است او
19. ۱۹گفت آن شه راست گفتی بنده نیستکی چنینها راه و رسم بندگی ست
20. ۲۰بنده باید در خور خواجه نژندحلقه اندر گوش و در گردن کمند
21. ۲۱بندگان را داغ باید بر جبینگوشها بر حکم و سرها بر زمین
22. ۲۲آری آزاد است از خواجه بریخواجه زان بیزار و دلگیر و عری
23. ۲۳بنده است از خواجه اش بگریختهاستری افسار خود بگسیخته
24. ۲۴می جهد بر کوه و برزن بی فسارجفته می اندازد از یمن و یسار
25. ۲۵بنده گر بودی کجا خودسر شدیگر نه آزاد است کای کافر شدی
26. ۲۶کافر و مولی مسلمان هواستبنده ی شیطان و آزاد خداست
27. ۲۷هرکه شد آزاد درگاه خدابنده شد هر پاک و هر ناپاک را
28. ۲۸کافر حربی اسیر بنده ماندچونکه حق را خواجه و مولی نخواند
29. ۲۹چون بظاهر بندگی از خود فکندهم بظاهر شد اسیر حبس و بند
30. ۳۰مشرک باطن چو در شرک خفی ستحبس و قید او به باطن مختفی ست
31. ۳۱ظاهر او ظاهر آزادگانلیکن از باطن به صد زندان نهان
32. ۳۲از یکی آزاد و صد جا بنده استدر حقیقت مرده صورت زنده است
33. ۳۳گرچه از تن بنده شد پورحبشلیک جانش نغز آزاد است و خوش
34. ۳۴گرچه مملوکت به تن باشد رفیقجان او آزادگان را شد رفیق
35. ۳۵برق تن از برق جان اولی تر استدرد ظاهر از نهان اولی تر است
36. ۳۶بندگان را تن به حبس بندگی ستجانشان را لیک قید حبس نیست
37. ۳۷این گرفتاران دنیای پلیدنامشان آزاد و جانهاشان عبید
38. ۳۸بندگان یکجا اسیر این خواجگاندر گرو هستند در سیصد دکان
39. ۳۹بنده را از مردن آزادی رسدخواجگان مانند در حبس ابد
40. ۴۰بندگان را بند برپا و گل استخواجگان را بند در قید دل است
41. ۴۱آن یکی از یک سخن آزاد زیستجز جهاد اکبر این را چاره نیست
42. ۴۲ای خوشا زین بندگی ای بندگانآه از این آزادی ای آزادگان
43. ۴۳ای خدا بازم خر از آزادگیگردنم را نه کمند بندگی
44. ۴۴رفت حاجب در درون آن سرایشمه ای با خواجه گفت آن ماجرای
45. ۴۵خواجه را آتش فتاد اندر نهادمی زند بر بیخ تیشه اوستاد
46. ۴۶تیر چون از شست قابل در رودسینه ی آماده را برهم درد
47. ۴۷تخم آن دهقان کامل کشت چونخوشه ای سر زد ز خاک آید برون