1. ۱چون شنید این از شعیب آمد خطابآمد از حق از پس چندین حجاب
2. ۲کافرین بر همت والای توهشت جنت عرصهٔ یغمای تو
3. ۳چون تو جز ما را فشاندی آستینما گرفتیم آستینت ای گزین
4. ۴ما گرفتیم آستینت سوی خویشمی‌کشیم از مهربانی پیش پیش
5. ۵چون از آن ما شدی زان توایمهم انیس جان جانان توایم
6. ۶گر تو دادی در ره ما دیده‌هادیده‌هایت را منم خود خونبها
7. ۷چون تو ما را برگزیدی از همهبرگزینیمت به ناز و طنطنه
8. ۸هم فرستیمت کلیم خویش راآن شهنشاه وفا اندیش را
9. ۹می‌فرستم بهر خدمتکاریتاز پی دلجویی و دلداریت
10. ۱۰تا برای خدمتت بندد کمرتا نهد بر حکم و فرمان تو سر
11. ۱۱موسی و فرعون قبطی واگذارکار اسرائیلیان موقوف دار
12. ۱۲موسیا سوی مداین راه گیرراه بر کوی دل آگاه گیر
13. ۱۳موسیا سوی مداین کن شتابسوی آن در بحر شوقم آشتاب
14. ۱۴موسیا چوب شبانی نِه به دوشرو سوی آن پیر پر جوش و خروش
15. ۱۵آشیان ایمن و عنقای طورای نهنگ پیل غره کوه نور
16. ۱۶خواجگی بگذار خدمتکار شواز برای یار ما رهیار شو
17. ۱۷هین برو سوی مداین زود زودگله‌اش افتاده آخر در ورود
18. ۱۸گله‌اش را سوی صحرا باز کشگه به ابکار و گهی کهسار کش
19. ۱۹گله می‌گردان و با ما راز کنهی هئی بر یاد ما آغاز کن
20. ۲۰دشت را بر یاد ما گلزار کنکوه را از یاد ما اهوار کن
21. ۲۱آری آری ای پسر گرچه شعیبخود منزه بود از هر نقص و ریب
22. ۲۲تارکش را بود تاج سروریقامتش را خلعت پیغمبری
23. ۲۳از محبت یافت لیکن این بهاکش شبانی کرد موسی سالها
24. ۲۴بندهٔ او کرد آنگه شایگانخواجگی کن بر تمام خواجگان
25. ۲۵در سرایش هرکه دربانی کندموسی عمرانش چوپانی کند
26. ۲۶ای گروه دوستان شادی کنیدعید نوروز است میرادی کنید
27. ۲۷عاشقان را عید باشد ماه و سالنی چه عید کودکان وهم و خیال
28. ۲۸کودکان را عید لهو است و لعبعید عاشق عید عشق است و طرب
29. ۲۹عامه را عیدت بغیر از نام نیستآری آری فرق در ایام نیست
30. ۳۰عامه اندازند صد شور و شغبروز عید و دل پر از ویل و کرب
31. ۳۱جامه‌ها پوشند سبز و سرخ و زردسینه‌هاشان لیک پر اندوه و درد
32. ۳۲بلکه فکر جامه و حلوای عیدبارها راهست سرباری مزید
33. ۳۳عید شیرین است اگر حلوا نبودخاصه بهر آنکه خود بابا نبود
34. ۳۴شام عید آن بینوا در گیر و دارهین برو جامه بخر حلوا بیار
35. ۳۵گوید ای خاتون ببین کیسه تهی‌ستگویدش کودک نداند هست نیست
36. ۳۶گر کسی را دیدهٔ بینا بودعید نبود ماتم بابا بود
37. ۳۷عیدهای عامه را عیدی مگوعید تقلید و مجاز است ای عمو
38. ۳۸عید نبود غیر عید عاشقانعید شادی هست خاص عاشق آن
39. ۳۹عید عاشق هست عید راستیعیدها لفظ است آن معناستی
40. ۴۰خوشتر از دوران عاشق کس ندیدهر شبش قدر است و هر روزیش عید
41. ۴۱خوشتر از ایام عشق ایام نیستروزهای عاشقان را شام نیست
42. ۴۲شام عاشق روز و، روزش روز عیدعید او نوروز و نوروزش سعید
43. ۴۳عشق خود سرمایهٔ هر شادی استبنده کی در عشق یار آزادی است
44. ۴۴خواجگی عشق است جز او بندگیجز برای عشق نبود زندگی
45. ۴۵خاصه آنکو بندهٔ عشق حق استعشقباز آن جمال مطلق است
46. ۴۶بندهٔ عشق است سلطان همهاینج هان جسم است و آن جان همه
47. ۴۷هر که زین کوثر شرابی نوش کردجمله غمهای جهان فرموش کرد
48. ۴۸بر مرادش گردش دور سپهربر هوایش تابش این ماه و مهر
49. ۴۹آنچه او خواهد همان باشد همیآنچه باشد او همان خواهد همی
50. ۵۰او نمی‌خواهد بجز مطلوب دوستهرچه باشد بی شکی مطلوب اوست
51. ۵۱جان خود خواهد ولی بهر نثارپرورد تن لیک بهر درد یار
52. ۵۲خانمان خواهد ولی ویران دوستهم زن و فرزند را قربان دوست
53. ۵۳جان چه باشد زن چه و فرزند چیستنقد جان هم درخور آن شاه نیست
54. ۵۴رو فدا کن جان جان در راه اوجان جان قربان روی ماه او
55. ۵۵جان و جان دادن فنا گشتن ازوگشتن از خود فانی و باقی بدو
56. ۵۶جان فدا کردن ز حق وارستن استجان جان از قید جان هم رستن است
57. ۵۷گنده تن کی درخور آن شه بودکی به بزم کی خری را ره بود
58. ۵۸تن فداسازی بود جان آن توجان ز تو باشد تن از جانان تو
59. ۵۹مرده‌ای را تحفهٔ جانان کنیلاشه خر را هدیهٔ سلطان کنی
60. ۶۰در حقیقت جان خود می‌پروریاز قفس او را به گلشن می‌بری
61. ۶۱می‌جهانی جان ز زندان بدنمی‌کشی خود را به فردوس عدن
62. ۶۲می‌گریزی از عجوزی گنده پیرجانب حوران بی مثل و نظیر
63. ۶۳این نه قربانی بود ای دردمنداین بود از نفس خود بین آسمند
64. ۶۴گر کنی قربان بکش جان عزیزگردن جان را بزن از تیغ تیز
65. ۶۵جان بگیر از جان و در راهش فکنتا نماند از تو نی جان و نه تن
66. ۶۶آن زمان از خود به کلی وارهیدر فنا آباد مطلق پا نهی
67. ۶۷خویش را فانی کنی در شاه خَودوارهی از قید نیک و قید بد
68. ۶۸نی ز شادی نی ز غم ماند اثربگذری از آرزوها سر به سر
69. ۶۹نی تو را دل مانَد و نی آرزونی به یاد آبرو باشی نه رو
70. ۷۰هان و هان ای جان من بیدار شواینک آمد محتسب هشیار شو
71. ۷۱نی نی اول محتسب همراه بوداز تو و خماریت آگاه بود
72. ۷۲بند دستت محکم اندر دست اوستسینه‌ات آماجگاه شست اوست
73. ۷۳گردنت را کرده حبل من مسدبا دو صد خواری به خاکت می‌کشد
74. ۷۴چون تو مستی نیست زآنت آگهیوای بر تو چون ز مستی وارهی
75. ۷۵خویشتن بینی شکسته دست و پایدست و پایت بسته محکم از قفای
76. ۷۶محتسب همراه با طبل و دهلمی‌زنندت اینقدر که لاتقل
77. ۷۷می‌برندت سوی میدان جزاتا در آنجا بنگری سوءالقضا
78. ۷۸وه چه میدان محفل پیغمبرانانبیا و اولیا حاضر در آن
79. ۷۹آه از آن رسوایی و درماندگیوای از آن بیباکی و شرمندگی
80. ۸۰پیش از آن کانجا رسی هشیار شوبا هزاران سوز و ماتم یار شو
81. ۸۱گر بگرید عالمی در ماتمتای رفیق مهربان باشد کمت
82. ۸۲گریهٔ کس هم نیاید کار توجز خراش سینهٔ پر خار تو
83. ۸۳ماتم خود گیر خود ای کدخداگریه کن بر تن جدا بر جان جدا
84. ۸۴گریه بر تن کن که بس نابود شدخاک پستی بود آنچه بود شد
85. ۸۵نعمت حق خورد و از خاکی نرَستبلکه ضایع کرد نعمت را و پست
86. ۸۶گشت جزء این تن استیزه کارسرکش از فرمان آن پروردگار
87. ۸۷گریه کن بر تن که یک عالم مرضتیر شد تن را و تن آمد عرض
88. ۸۸سالها با جان نشست و جان نشدغنچه شد پیش خزان خندان نشد
89. ۸۹گریه کن بر جان که از جان برنخوردغیر تیزاب دم خنجر نخورد
90. ۹۰آنچه خود آورده بود از ملک جاننی از آن مانده است جان و نی نشان
91. ۹۱باز گردد تن به خاکستان پلیدخوار و زار و گنده مردار طرید
92. ۹۲باز گردد جان به جانستان خجلشرمناک و روسیاه و پا به گل
93. ۹۳بالها بشکسته پرها ریختهتار و پود عزتش بگسیخته
94. ۹۴تا نشد بیگاه هنگام ندمهان و هان بر رخش همت زن قدم
95. ۹۵همتی کن این تن خود روح کنروح را خود لجهٔ سبوح کن
96. ۹۶گلبنی در گلشنی چون وا شودخاک آن را عطر گل پیدا شود
97. ۹۷گر گلی با گل نشیند یک صباحعطر ورد فی المساء منه فاح
98. ۹۸این تنت با جان نشسته سالهادیده از آن خارها و خالها
99. ۹۹هیچ اثر از جان در او نامد پدیدنی حدیثی گفت از جان نی شنید
100. ۱۰۰رفته از عمر تو پنجه بلکه بیشاز هزار افزون تو را منزل به پیش
101. ۱۰۱روز رفت و آفتابت زرد شدوان نفسهایت همه دم سرد شد
102. ۱۰۲کی روی ره چون کنی ای نیکخوفکری ار داری تو با من هم بگو
103. ۱۰۳وقت تنگ و راه صعب و ناقه لنگکوه و دشت از تیغ دشمن پر شرنگ
104. ۱۰۴از قدم زین پس نیاید ره به سرچاره‌ای کن تا برآری بال و پر
105. ۱۰۵فرصت پرواز کردن هم گذشتاین زمان ایام طی الارض گشت
106. ۱۰۶چیست می‌دانی قدم باشد عملتنگ شد اکنون عملها را محل
107. ۱۰۷بال و پر علم است آن هم فرصتیبایدش پرواز یابد مدتی
108. ۱۰۸چیست طی الارض دانی ای پسرداده اندر راه جانان جان و سر
109. ۱۰۹آن شهادت هست طی الارض توگشته اکنون این شهادت فرض تو
110. ۱۱۰نیست منظور شهادت ای فلانسر نهادن زیر تیغ دشمنان
111. ۱۱۱نی همی غلتیدن اندر خون خویشنی ز تیغ و نیزه کردن سینه ریش
112. ۱۱۲بلکه باشد کشتن نفس و هوادر هوای دوست خوردن غوطه‌ها
113. ۱۱۳دل ز مهر جان و تن پرداختنجان و تن را پیش او انداختن
114. ۱۱۴دل تهی کردن ز یاد جان و تنجان و تن دادن به راهش بی سخن
115. ۱۱۵زنده‌شان خواهد گر او گو زنده باشور بخواهد سوخت رو آور به داش
116. ۱۱۶جسم و جان و مال و فرزند و تبارجمله را در راه او سازد نثار
117. ۱۱۷جمله را سازد فدا در راه یارپا زند بر جمله ابراهیم‌وار
118. ۱۱۸چون ابراهیم آن خلیل بی مثالکو گذشت از جان و فرزند و عیال