1. ۱گفت حق چون گریه ات از غم سرشتنی ز بیم دوزخ و شوق بهشت
2. ۲نی گریزانی ز آتشهای مننی گرایی سوی جنتهای من
3. ۳گریه های های های از بهر چیستدیده های خونفشان از بهر کیست
4. ۴کور گشت از گریه چشمانت چرالاله گون شد طرف دامانت چرا
5. ۵خون دل خون گشته ات از یاد کیستجان ناشاد تو آیا شاد کیست
6. ۶گفت آوخ گریه ام از شوق توستگردن من در کمند طوق توست
7. ۷آتش شوق تو جانم برفروختهرچه بود از بیم و امیدم بسوخت
8. ۸چون مرا در بزم قربت راه نیستاین لبانم لحظه ای بی آه نیست
9. ۹دیده گر گرید به یاد کوی توستبال اگر بر هم زند جان سوی توست
10. ۱۰پرتو حسنت تجلی کرد و رفتسینه را جز از تو خالی کرد و رفت
11. ۱۱رفت از یادم بهشت و نار تومن نمی خواهم بجز دیدار تو
12. ۱۲هرچه جز یاد توام فرموش شدلب ز غیر نام تو خاموش شد
13. ۱۳دیده چون از نور رویت دور شدتیره گشت و تار گشت و کور شد
14. ۱۴روز و شب در مهر و مه نگریستمیاد رویت کردم و بگریستم
15. ۱۵تا مرا در بزم وصلت راه نیستای بسا دیگر که من خواهم گریست
16. ۱۶گریم ای پس دور از آن انوارهاکور گردد گر دو چشمم بارها
17. ۱۷گریه خواهم کرد هر شام و سحرکور گردم گر دو صد بار دگر
18. ۱۸دیده ای دور از جمالت کور بهشمع ما بی روی تو بی نور به
19. ۱۹دیده ها بینا و روشن خوش بودلیک همچون طلعت دلکش بود
20. ۲۰آری آری دیده بینا بایدیلیک اگر آن چهره زیبا بایدی
21. ۲۱دیده می خواهم ولی با روی توسرمه می خواهم ز خاک کوی تو
22. ۲۲ظلمت اندر ظلمت است این روزگارچون شبان تیره تاریکست و تار
23. ۲۳آری آری این هیولا و صورچیست غیر از ظلمت و تاری دگر
24. ۲۴اینجهان خود از نفور و ظلمت استظلمت جسمیت مادیت است
25. ۲۵نور آن محفل جمال کردگاراولیای حق مرآن را راه دار
26. ۲۶شمع دان آن نور و فانوسش ولیبزم و فانوس از شعاعش منجلی
27. ۲۷بلکه ذره ذره اجزای وجودهست فانوسی از آن شمع شهود
28. ۲۸گر دل هر ذره ای بشکافتینور آن طلعت در آنجا تافتی
29. ۲۹او بود نور زمین و آسمانسوره ی نور ارنخواندستی بخوان
30. ۳۰گر نه با هر ذره نور اوست یارکی در این ظلمت سرا شد آشکار
31. ۳۱ظلمت و نورند ضد یکدگرواسطه نبود میانشان راهبر
32. ۳۲کی ز ظلمت کس نشانی یافتیپرتو نور ار نه بر آن تافتی
33. ۳۳دیده ای بینا نبیند در جهانذره ای الا که بیند نور آن
34. ۳۴می نبیند دیده های کور و موراندرین ذرات عالم هیچ نور
35. ۳۵چون تو کوری و ضریر ای خواجه تاشگو همیشه ظلمت دیجور باش
36. ۳۶چون شبست و محفل تار و دژمکور باشد گر تورا دیده چه غم