1. ۱کرد داماد آن نیای مهرباننوجوانی بس ظریف و نکته دان
2. ۲در ز گنج و گوهر زر باز کردوان پسر را با زنی انباز کرد
3. ۳در شب دامادی آن پاک پورداد داد از عشرت و عیش و سرور
4. ۴در نثارش ریخت بس مرجان و درکرد قربانی بسی گاو و شتر
5. ۵چونکه آوردند در خلوت عروسخاست از شش سو غریو و بانگ کوس
6. ۶هم درآوردند در خلوت پسردستشان دادند دست یکدگر
7. ۷آن پسر آمد بر دختر نشستدیده اش بر روی او دستش به دست
8. ۸دید در رویش زمانی تند تندزیر لب با خویشتن در لند لند
9. ۹دست برد و بند شلوارش گشادگوش خود را بر در فرجش نهاد
10. ۱۰گوش داد آنجا زمانی تیز تیزجست از جا رو نهاد اندر گریز
11. ۱۱می دویدی و نگاهش در عقبکه مبادا کس کند او را طلب
12. ۱۲رفت و کنج مسجدی آن شب خزیداز گریز خویش وجدش در مزید
13. ۱۳شکرها می کرد و حق را می ستودکه چه خوش جستم ازین قوم لدود
14. ۱۴شب تمام شب پدر در جستجوهم برادر در طلب در دشت و کو
15. ۱۵مادرش آسیمه اندر کوچه هاخواهرانش اینَ گویان در قفا
16. ۱۶تا صباح او را به مسجد یافتندسوی او از هر طرف بشتافتند
17. ۱۷جمله در تعییر و توبیخ و ملامکاین چه بود ای روزها از تو به شام
18. ۱۸راه تو آیا کدامین دیو زدیا که جادویی ز مکر و ریو زد
19. ۱۹آن یکی خواندش اعوذ وان یکاداین یکی بستش به بازو سیمناد
20. ۲۰آن یکی بر آتش افکندی سپنداز عطوفت آن یکی دادیش پند
21. ۲۱گفت ای یاران از اینها هیچ نیستدر دلم از سحر و جادو هیچ نیست
22. ۲۲آنچه من بشنیدم از آن غار تنگبشنود هرکس گریزد تا فرنگ
23. ۲۳ای دریغا گوشتان شنوا بدیتا به سوز جان من دانا بدی
24. ۲۴یارب این فرج است یا دربند رومغلغل روم است در آن مرز و بوم
25. ۲۵فرج خود یا باب الابوابست ایندر درون یأجوج و مأجوج لعین
26. ۲۶فرج این یا ثقبه مور و ملخفرج این یا حلقه ی دام است و فخ
27. ۲۷فرج یا دروازه ی شهر عدمقافله در قافله دنبال هم
28. ۲۸بار از آنجا بسته بهر جان منرو به سوی خانه ویران من
29. ۲۹می شنیدید ای دریغا زان کنامآنچه من بشنیدم از غوغای عام
30. ۳۰من نهادم گوش بر سوراخ دراز نهیب نعره شد چاکم جگر
31. ۳۱خلقی اندر نعره کی مرد سلیمآمدیم و آمدیم و آمدیم
32. ۳۲هان و هان کو این ره پوکان کجاستآمدیم اینک بگو آستان کجاست
33. ۳۳آن یکی گفتا پدر کو دایه اموان یکی می گفت کو سرمایه ام
34. ۳۴آن یکی می گفت بابا نان بیاروان دگر یک درد بی درمان بیار
35. ۳۵آن یکی می گفت کو بابا زنموان دگر کو خانه و کو مسکنم
36. ۳۶آن یکی می گفت شویم دیر شدآخر این دختر به خانه پیر شد
37. ۳۷آن یکی می گفت کو بابا طبیباز مرض دیگر نماندستم شکیب
38. ۳۸بسکه زین غوغا شنیدم از مغاکاز نهیبش زهره ام شد چاک چاک
39. ۳۹چون ندیدم جای آویز و ستیزخود گرفتم لاجرم راه گریز
40. ۴۰خوش از آن گودال جستم تللیاز غم و ادبار رستم یللی
41. ۴۱خوش گریزی کردی احسنت ای جواندر دل ما هم نهادی آزمان
42. ۴۲من هم از آنجا گریزی می زنمبر سر اصل حکایت می روم
43. ۴۳می روم بر باقی این داستانداستان آن امام راستان
44. ۴۴داستان آن شعیب نیک زادکز خدایش صد ستایش بیش باد