1. ۱در ملک چون قدرت رفتن ندیدحق تعالی آدمی را آفرید
2. ۲آن گروه قدسیان پاکزادکز من ایشان را هزاران یاد باد
3. ۳هریکی دارد به یک منزل مقرکش از آن منزل نه یارای گذر
4. ۴از ملایک شد حکایت این کلامان مامنا و له الا مقام
5. ۵در شب معراج جبریل امینحامل آیات رب العالمین
6. ۶صُفّهٔ ایوان حق را آشکارگلشن کون و مکان را باز یار
7. ۷ماند برجا چون برون شد زین عتابدر نخستین منزل از ملک حجاب
8. ۸گفت زین پس قدرت رفتار نیستدر پس این پرده ما را بار نیست
9. ۹یک سرِ مویی اگر برتر پرمصرصر غیرت فرو ریزد پرم
10. ۱۰هان برو احمد تو را بدرود بادکوکب نیروی تو مسعود باد
11. ۱۱بال و پر بگشای و بالاتر خرامای تو را کروبیان یکسر غلام
12. ۱۲کوهها اندر پس این پرده‌هاستقله‌های قاف عزّ و کبریاست
13. ۱۳چون تویی سیمرغ جان پرواز کنهمچو جان آنجا نشیمن ساز کن
14. ۱۴چون تو سیمرغی برو تا کوه قافکی کبوتر را بود آنجا مصاف
15. ۱۵کی کبوتر پر زند در کوهسارمنتهای سیر آن تا شاخسار
16. ۱۶در ملایک شوق و غیرت چون ندیدقالب آدم ز عنصر آفرید
17. ۱۷خشم و شهوت را در آن ترویج کردروح را پس با بدن تزویج کرد
18. ۱۸تا ز شهوت میل و خواهش زایدشهرچه بدهندش فزونتر بایدش
19. ۱۹وز غضب آمد برو غیرت بدیدپردهٔ هرجا ز غیرت بردرید
20. ۲۰خشم و شهوت آلت کارند کارروح ازین بر این دو مرکب شد سوار
21. ۲۱خرم آن روحی که داند راه راداند او میدان و جولان‌گاه را
22. ۲۲روح چون آمد سوار این دو رخشنی به فرشش سر فرود آید نه عرش
23. ۲۳گر دهندش ره به کرسی تا به عرشمی‌زند باز او ز غیرت هِیْ به رخش
24. ۲۴گر نه رخش او سر افکندی ز پیمی‌زدی تا عالم لاهوت هِیْ
25. ۲۵چون ندارد ره در آنجا لاجرماز طلب آنجا فرو بسته است دم
26. ۲۶باز گاهی واژگونه می‌جهداز تجبر گرد دعوی می‌تند
27. ۲۷یک دو ابله گرد خود جمع آورددعوی انی انالله می‌زند
28. ۲۸ور نگوید در مقال از بیم خلقحال او گوید به زیر کهنه دلق
29. ۲۹تخته‌ای سازد که این عرش من استخنجری سازد که این بطش من است
30. ۳۰سجن پردازد که هین این دوزخ استدشمنانم را همه دام و فخ است
31. ۳۱دور باش و های و هوی گیرودارافکند کاین کبریا و آشکار
32. ۳۲نزد او آرند قومی سر فرودگاهی از بهر رکوع و گه سجود
33. ۳۳ابلهی را بین خدا بازی کندبا خدای عرش انبازی کند
34. ۳۴گو برو ای مبتلای صد زحیرحد خود باش و به درد خود بمیر
35. ۳۵ای جوّال گه به مَبرَز روی کنآنچه بیرون آید از تو بوی کن
36. ۳۶هم تو بر زیر بغل دستی بمالنزد بینی بر ببین مجد و جلال
37. ۳۷دست از این بازیچه بردار ای عمورو پی کاری که آید کار از او
38. ۳۸زین جلال و احتشام ای مرد کارسخت می‌مانی به آن ابریق‌دار