1. ۱روشن است این ای قلم بگذار بازرو به حال مؤمن اندر کاخ ناز
2. ۲چون که ماند آن بندهٔ خاص خداعهدی اندر عالم نور صفا
3. ۳نور آن را سوی خود جذاب گشتچون شکر در آب افتد آب گشت
4. ۴جامهٔ عطار عطر افشان شودمسگران را دوده بر دندان شود
5. ۵گلخنی را دست و رو خاکستری استمطبخی را جامه چرب و روغنی است
6. ۶بوی گل از باغبان آید همیعطر جان از اهل جان آید همی
7. ۷دوزخی، انگشت آتش می‌شودآن بهشتی نور بیغش می‌شود
8. ۸چون فتاد آن بنده در دریای نورنور می‌گردد سراپا همچو طور
9. ۹ذره‌ای‌ از نور جان بر طور تافتطور خود را پای تا سر نور یافت
10. ۱۰نور شد طور و به دارالنور شدظلمت مادیت از آن دور شد
11. ۱۱نور گردید و سوی افلاک رفتطبع ظلمانی او در خاک رفت
12. ۱۲نور شد بگریخت از ظلمانیانزین سبب لم یستقر فی المکان
13. ۱۳طور، موسی را عبادت‌گاه شددر تجلی پس به وی همراه شد
14. ۱۴طور، موسی را قرین و یار شددرخور تابیدن انوار شد
15. ۱۵بندهٔ مؤمن در آن دریای نورنور دیگر تافت بر وی همچو طور
16. ۱۶صحبت حور و قصورش خار شدطالب سرچشمهٔ انوار شد
17. ۱۷آدمی را نیست در یک جا مقامسیر او را نیست انجام و ختام
18. ۱۸نیست او را یک نفس جای شکیبیا سوی بالا زند پر یا نشیب
19. ۱۹گر کند در بزم اطمینان مقامباز آید ارجعی او را پیام
20. ۲۰هین در این منزل مگیر آرام جایبال و پر بر هم زن و بالاتر آی
21. ۲۱بال و پر ای مرغ قدسی باز کنتا گلستان ارم پرواز کن
22. ۲۲آشیانت بود در بستان جانهین برآ ای مرغ جان در آشیان
23. ۲۳هان و هان ای قطره در دریا گریزاندرین دریای بی پهنا گریز
24. ۲۴روز و شب هست آدمی اندر سفریا به علیین گذارد یا سقر
25. ۲۵این مسافر روز و شب در پویه استگاه اندر وجد و گاهی مویه است
26. ۲۶خود رود گاهی و گاهی می‌برندهر طرف شد می‌کشند و می‌کشند
27. ۲۷گر رود خود جانب اقلیم نورمی‌کشد نورش سوی خود هم به زور
28. ۲۸ور سوی زندان ظلمت رو کندظلمت او را جانب زندان کند
29. ۲۹پای او بندد به صد زنجیر زفتخواجه رفت و خواجه رفت و خواجه رفت
30. ۳۰سعی کن جانا که بالاتر رویسوی آن جانبخش روح افزا روی
31. ۳۱چون تو هستی روز و شب اندر سفریک سفر کن سوی آن بحر گهر
32. ۳۲چون پرد چون رخصت پرواز هستدر قفس تا کی تو را باید نشست
33. ۳۳بال و پر چون هست رخصت نیز هستاز چه اندر دام هستی پای‌بست