1. ۱آن یکی پرسید از سلطان دینجعفر صادق امام راستین
2. ۲شرح فردوس و کرامتهای آنشمه‌ای از وصف نعمتهای آن
3. ۳تا در او پیدا شود وجد و نشاطهم دل پژمرده یابد انبساط
4. ۴مشکل دنیا بر او آسان شودمرگ پیشش سنبل و ریحان شود
5. ۵دل چه با آن عزّ و شوکت خو کنداندک اندک میل خود آن سو کند
6. ۶تا رسد میلش به حد اشتیاقتا رسد آنجا که گرید از فراق
7. ۷هرکه را جویا بود در صبح و شامهمچو کودک عاشق پستان مام
8. ۸مرگ نی دروازهٔ ملک بقاراه شهرستان اقلیم صفا
9. ۹گفت آن حضرت که شرح آن نعمنی بود کار زبان و نی قلم
10. ۱۰می‌نگنجد وصف آن در این و آنخاصه از این خامه و از این بیان
11. ۱۱درخور وصفش زبان دیگر استاین زبان خاکست این نغمه زر است
12. ۱۲خود گرفتم من توانم گفت راستگوش هوشی در خور نعمت که‌راست
13. ۱۳لیک بشنو اینقدر ای هوشمندشرح آن ینبوع شهد و کان قند
14. ۱۴زان نگارستان یکی زیبا نگارگر برافشاند ز زلف خود غبار
15. ۱۵ذره‌ای از آن غبار مشکبارباد افشاند بر این نیلی حصار
16. ۱۶یا چکد یک قطره خونش در سحراز گل رخسار او در بحر و بر
17. ۱۷حقه گردون عبیر افشان شودمحفل ایجاد عطرستان شود
18. ۱۸آهوان از نافه‌های خود خجلدر چمن از شرم گلها پا به گل
19. ۱۹سنبل و نسرین دهد گلشن به بادگاو-عنبر را رود عنبر ز یاد
20. ۲۰حُقّهٔ عود و قَرَنفُل را نگونافکند عطار از دکان برون
21. ۲۱خلق عالم مست و از خود بیخبربر زمین افتند از جن و بشر
22. ۲۲هم اگر زآغاز و انجام جهانهرکه آمد از کهان و از مهان
23. ۲۳زآرزوهای خود از زیبا و زشتجوید از کم پایه‌تر اهل بهشت
24. ۲۴جمله را بخشد نیاید ذره‌ایکم ز ملکش نی ز بحرش قطره‌ای