1. ۱گریه‌هایم نی ز شوق جنت استنی ز شوق حوری مه صورت است
2. ۲جنت آن خواهد که جز جنت نیافتنور جنت‌آفرین بر وی نتافت
3. ۳باغ و جنت در بر او خرم استکو به بزم خاص تو نامحرم است
4. ۴حور و جنت دلکش و زیبا بودپیش چشمی کز تو نابینا بود
5. ۵هرکه از جامت کشد ماء معینسلسبیل اندر مذاقش پارگین
6. ۶حور پیش دیده‌ای دارد جمالکه ندیده است آن جمال بی مثال
7. ۷می‌خورد دهقان چنان شیرین گزرکه نخورده مرد بازرگان شکر
8. ۸روستا بوسد لب یک پیرزنچون ملک شه لعل خاتون ختن
9. ۹خوانده‌ام اندر کتاب اختصاصاین خبر مخصوص از خاصان خاص
10. ۱۰کآید اندر محشر از رب جلیلاز ملایک نازنین چندین قبیل
11. ۱۱روی‌ها رخشنده چون تابنده هورحله‌ها پا تا به سر از عین نور
12. ۱۲تا به تربت‌گاه آن مرد خداپس دهد از جانب حقش ندا
13. ۱۳هین ز جا برخیز ای در خواب نازخلد را ده از قدومت اهتزاز
14. ۱۴خیز از جا گشته اندر نور غرقروشن از نور جمالش غرب و شرق
15. ۱۵پس به سر تاج گرامش برنهندخلعت رحمت ورا در بر کنند
16. ۱۶آورندش پس جنیبت‌ها ز نوردر رکابش جمله از نزدیک و دور
17. ۱۷تا درآید در نگارستان جاندر گلستان حیات جاودان
18. ۱۸در فضای بهجت و نور و صفادر سرای رحمت خاص خدا
19. ۱۹در نعیم ملک و رضوان کبیردر جهان عشرت و عیش عبیر
20. ۲۰بیند آنجا آنچه ناید در بیاننی قلم داند نوشتن نی بیان
21. ۲۱بیند آنجا گلستان در گلستانگلستانها سر زده تا لامکان
22. ۲۲چشمه‌ها آنجا روان زآب حیاتچشمه‌ها شیرین‌تر از قند و نبات
23. ۲۳سلسبیل و کوثر آنجا موج‌زنچشمه‌های دیگر از خمر و لبن
24. ۲۴چشمه‌هایی منبعش دریای جودجود شاهنشاه اقلیم وجود
25. ۲۵ساقیان اندر کنار چشمه‌هاچشم‌هاشان پر ز ناز و عشوه‌ها
26. ۲۶ساقیانی ره زده بر مهر و ماههر دو عالم‌شان اسیر یک نگاه
27. ۲۷جمله را بر کف قدحهای بلورعکس ساقی در قدح افکنده نور
28. ۲۸بیند اندر چشمه‌ها از هر کناررسته گردد بید و شمشاد و چنار
29. ۲۹نی ز جنس چوب و آب و باد و خاکبلکه از یاقوت و لعل و دُرّ پاک
30. ۳۰مرغها بر شاخها اندر نوادر نوای جانفزای دلربا
31. ۳۱هر طرف بیند چمن اندر چمنغنچه و گل یاسمین و نسترن
32. ۳۲غنچه‌ها بی خار و سنبل بی خزانلاله‌ها بی داغ و گل بی پاسبان
33. ۳۳صف کشیده حوریان از هر طرفزلفها بر دوش و ساغرها به کف
34. ۳۴چون درآید اندر آن عشرت سرادل ز غم فارغ شود جان از عنا
35. ۳۵آورندش پس جنیبت‌های خاصوز کرامتها دهندش اختصاص
36. ۳۶حور و غلمان و ملایک بیکراندر رکابش طرقوا گویان روان
37. ۳۷بگذرد تا از هزاران مملکتمملکتها خارج از نعت و صفت
38. ۳۸پیش هر ملکی بود ملک نخستهمچو گلشن در بر گلخن درست
39. ۳۹چون به هر منزل رسد گوید که اینجنت من باشد و خلد برین
40. ۴۰باز گویندش که بگذر ای فلاناین بود از محفلت یک داستان
41. ۴۱مختصر سازم که شرح آنچه دیدکی توان در رشتهٔ گفتن کشید
42. ۴۲بگذرد زین مملکت‌ها ناگهانافتد اندر بحر نور بیکران
43. ۴۳نور در نور و ضیا اندر ضیاناپدیدش ابتدا و انتها
44. ۴۴دیده بگشاید ببیند هر طرفقصر در قصر و غرف اندر غرف
45. ۴۵قصرها و غرفه‌ها تا لامکانهم گرفته شرق و غرب آن جهان
46. ۴۶قصرها بالای هم از هر طرفغرفه‌ها مَبنیه بر فوق غرف
47. ۴۷حوریان در غرفه‌ها بر تخت نازعشوه‌هاشان دلفریب اهل راز
48. ۴۸باشد آن نور تلالؤ در قصوروز مه رخسار مهر آثار حور
49. ۴۹نورشان از جبهه و رومی عنقبر فضای جنت افکنده تتق
50. ۵۰ناگهان از صُقع بالا بر نشیبپرتوی نور افکند با فر و زیب
51. ۵۱آنچنان کز نور آن ضوء شَنینور دیگر را نماند روشنی
52. ۵۲از تلالؤ خیره گردد چشم اوآیدش از فر و حشمت سر فرو
53. ۵۳وهم دوراندیش آرد در گمانکاین بود نور خداوند جهان
54. ۵۴خواهد افتد بر زمین بهر سجودآن ملک گوید که هین برخیز زود
55. ۵۵این چه وهم است و چه تصویر و خطااین نباشد نور ذات پاک کبریا
56. ۵۶حوری خاص تو در کاخ رفیعسر برون آورده با چهر بدیع
57. ۵۷بود این نور بدیع از روی اوهشت جنت عطرگین از بوی او
58. ۵۸پس بویژه آید آن زیبا صنمتا برِ آن بندهٔ بس محترم
59. ۵۹پس بگیرد دست او را با نیازآورد تا بر سریر عز و ناز
60. ۶۰نعمت جاوید بی رنج و زِحامملک جاویدان و عز مستدام
61. ۶۱صحت خالی ز تشویشِ سقمعشرت فارغ ز اندوه و الم
62. ۶۲عزّ و ناز دایم و عمر ابدنعمتی افزون ز اِحصا و عدد
63. ۶۳نعمتی افزون که گویم کنت کیتاینقدر بس اذرأیت ثم رأیت
64. ۶۴آنچه را آن پادشاه بی نظیرهم نعیمش گوید و ملک کبیر
65. ۶۵من چه گویم با زبان گنگ و لالیا چه بنویسم از این بشکسته بال
66. ۶۶آنچه در خاطر نیاید مثل آنکی توانم من کنم آن را بیان
67. ۶۷ور بگویم آنچه آید در مقالنی کسی را هوش می‌ماند نه حال
68. ۶۸چرخ در وجد آید و خندان شودگرچه رقاص است صد چندان شود
69. ۶۹خاک را از شوق هوش از سر شودگرچه بیهوش است بیهش‌تر شود