1. ۱صبر گیرم آورم در آتشتگو چسان صبر آرم از خوی خوشت
2. ۲در عذابت گیرم آوردم شکیبچون بسازم با فراقت ای حبیب
3. ۳دایه ترساند ز آتش کودکانهین مکن بازی وگرنه ای فلان
4. ۴می گذارم آتشت بر دست و پایمی نهم داغت به رخسار و قفای
5. ۵لیک ترسانند از زجر فراقشیرمردان با هزاران طمطراق
6. ۶از چه می ترسم ز دوزخ ای خداچون تو اندازی در آن دوزخ مرا
7. ۷چون ز امر توست دوزخ جنت استچون تو فرمایی عذابم رحمت است
8. ۸آتش تو گلشن ریحان مندوزخ تو جنت رضوان من
9. ۹چون تو تیغم می‌زنی شهپر بودتیغ تو بر تارکم افسر بود
10. ۱۰خارت از نسرین و گل خوشتر بودزهر تو تریاق جان پرور بود
11. ۱۱چون ازین شادی تو ای سلطان جانگر بسوزانی دو مشت استخوان
12. ۱۲دل نباشد شاد ای رویم سیاهآن دل و آن استخوان بادا تباه
13. ۱۳استخوان و جان من قربان تومن فدای آتش سوزان تو
14. ۱۴چون تو خواهی استخوانم را وَقودگیرم این مشت استخوان هرگز نبود
15. ۱۵وه چه گفتم خاک بادم بر دهانزنده گردد آن زمانم استخوان
16. ۱۶استخوان در آتش تو جان شودخار در باغت گل و ریحان شود
17. ۱۷من ز دوزخ از چه ترسم کیستمجز یکی کار تو دیگر چیستم
18. ۱۸کار توست این شاخ و برگ و بیخ و بنکار خود را هرچه می‌خواهی بکن
19. ۱۹من ز تو آتش ز تو ای جانفروزخواهیم بنواز و می‌خواهی بسوز
20. ۲۰گر تو می‌خواهی بسوزانی و منترسم و گریم ز بیم سوختن
21. ۲۱پس مرا در ملک تو باشد مضادخاک بر فرق چنین مملوک باد
22. ۲۲من چرا ترسم ز دوزخ شاه منچون ز دوزخ دل بود همراه من
23. ۲۳و اندر آن دل یاد تو باشد نهانهست با یاد تو دوزخ گلستان
24. ۲۴چون که یاد تو مرا در جان بوددوزخ و جنت مرا یکسان بود
25. ۲۵من چرا می‌ترسم از دوزخ که نارسازدم صاف و خوش و کامل عیار
26. ۲۶بین که زرگر زر در آتش می‌کندآتش آن را صاف و بیغش می‌کند
27. ۲۷آهنی آهنگر اندر کوره بُردپس به پتکش ساخت اجزا خُرد و مُرد
28. ۲۸ساخت شمشیری از آن کشورگشایدر کمرهای شهانش داد جای