1. ۱گریه کرد از بس شعیب تاجدارروزهای روشن و شبهای تار
2. ۲هر دو چشمش کور و نابینا نشستباز دادش چشم سلطان الست
3. ۳آنکه او را دیده از آغاز دادکور چون شد باز چشمش باز داد
4. ۴داد چشمش هین به عبرت کن نظرباز باید دیدهٔ عبرت نگر
5. ۵باز گاه و بی گه و شام و سحراینقدر بگریست کافتاد از نظر
6. ۶کور شد باز آن دو چشم پاک بینباز دادش چشم آن چشم آفرین
7. ۷بار سیم گریه‌های زار زارکرد اندر شهر و دشت و کوهسار
8. ۸روز و شب بگریست تا بار دگرکور شد نورش نماند اندر بصر
9. ۹کور گشت و گریهٔ او کم نشدساعتی بی سوز و بی ماتم نشد
10. ۱۰شامها در گریه‌هایِ های هایروزها در ناله‌هایِ وای وای
11. ۱۱اینقدر بگریست تا طیر و وحوشآمدند از گریه‌اش اندر خروش
12. ۱۲تا شبی او را ندایی شد ز غیبتا به کی می‌گریی آخر ای شعیب
13. ۱۳گریهٔ تو خلق را گریان کندسوز جان مر جسم را سوزان کند
14. ۱۴تو چو جانی و رعیت جسم توتو چو معنی این خلایق اسم تو
15. ۱۵معنی خوش لفظ را هم خَوش کندذات دلکش اسم را دلکش کند
16. ۱۶چون کسی محبوب باشد ای پسراسم او هرجای باشد نغز و تر
17. ۱۷هر کسی از بهر یک چیزی گریستای شعیب این گریه‌هایت بهر چیست
18. ۱۸گر ز بیم دوزخست و آن جحیمما در دوزخ به تو بربسته‌ایم
19. ۱۹آتش دوزخ بود بر تو حرامهمچو آن جنت به کفار لئام
20. ۲۰ور بود این گریه‌ات بهر بهشتشوق وصل حوریان خوش سرشت
21. ۲۱ما بهشت از بهر تو آماده‌ایمحوریان را زیب و زینت داده‌ایم
22. ۲۲حوریان از بهر تو در روز و شبچشم بر راهند و دلها در طرب
23. ۲۳ساحت جنت برایت روفتهزلف حور از فرقتت آشوفته
24. ۲۴قصرها بهر تو زینت داده‌ایمتختها در قصرها بنهاده‌ایم
25. ۲۵خانه‌ها بر فرشها آورده‌ایمفرشها بر تختها گسترده‌ایم
26. ۲۶این بهشت این حور این تو ای شعیبهر زمانی خواهی برو بی منع و ریب
27. ۲۷چون شعیب از عالم غیب این شنیداز دل پردرد آهی برکشید
28. ۲۸کای خدا آرام جان مستهاممن که و دوزخ چه و جنت کدام
29. ۲۹دل کجا تا فکر این و آن کنمیا از آن غمگین به آن شادان کنم
30. ۳۰چیست دوزخ تا از آن ترسان شومتا ز بیم تف آن گریان شوم
31. ۳۱من خود اندر آتشستم سالهااندر آتش کرده‌ام نشو و نما
32. ۳۲آتشی کز آن سقر مانده است ماتهفت دوزخ پیش او آب فرات
33. ۳۳آتشی کز آن سعیر آمد به تابدوزخ از توفان بحرش یک حباب
34. ۳۴آتشی کز آن جهنم در حذرآتشی عالم ز سوزش یک شرر
35. ۳۵آتش هجران و نیران فراقسوز مهجوری و نار اشتیاق
36. ۳۶آتش حرمان ز بزم دلفریبآتش مهجوری از وصل حبیب
37. ۳۷من که عمری شد در این آتش خَوشمکی ز دوزخ روی درهم می‌کشم
38. ۳۸گفت شاه اولیا روحی فداهدر دعا کای سید من وی اله