1. ۱گفت با وی از پس صد اعتذارکی وجودت گلشن دین را بهار
2. ۲گر کژی گفتم تورا نشناختمبا زبردستی قماری باختم
3. ۳گفت ای شیخ این کژیها راست بادجان فدای آنکه یار ماست باد
4. ۴تا به فکر این کژی و راستیباشی ای جان راستی ناراستی
5. ۵از کژی و راستی ما کاستیمبا کج و با راست ما خود راستیم
6. ۶آنچه می‌گویی گر از بهر خداستهرچه خواهی گو چه کج باشد چه راست
7. ۷گر سخن با یاد یار دلکش استگو به هر لفظی که خواهی آن خَوش است
8. ۸گو حدیث از آن نگار دلبریخواه میگو تازی و خواهی دری
9. ۹در حدیثش فی اللیالی الصافیهمن همی جویم ردیف قافیه
10. ۱۰او همی گوید که این شب کوته استقافیه مندیش فرصت شد ز دست
11. ۱۱تا تو در اندیشهٔ وزنی و سجعسر زند صبح و شود خاموش شمع
12. ۱۲از برای خاطر من ای حریفقافیه بگذار و بگذر از ردیف
13. ۱۳بلکه ای همدم سخن در کار نیستلفظ هم محرم درین دربار نیست
14. ۱۴قصهٔ آن یوسف گل پیرهنخوشتر آن باشد که گویی بی سخن
15. ۱۵اندرین خلوت سخن بیگانه استوضع الفاظ از پی افسانه است
16. ۱۶چون تو افسانه بخوانی لفظ چیستیار ما در بند سجع و لفظ نیست
17. ۱۷بلکه بگذر ای صفایی از زبانبیزبان میگو حدیث دلبران
18. ۱۸کاندرین محفل زبان نامحرم استزین سبب از این حکایت ابکم است
19. ۱۹چون به این محفل رسی ای هوشمندهم زبان کن مُهر و هم لب را ببند
20. ۲۰این زبان و لب ز جنس عنصر استقصهٔ ما از زبان دیگر است
21. ۲۱این زبان بند مکانست و زمانوین سخنها زادهٔ این دودمان
22. ۲۲هست ما را ای حریفان داستانداستان از لامکان و لازمان
23. ۲۳این زمان و لفظ جسمانی بودنقل ما زان یار روحانی بود
24. ۲۴لفظ از بهر معانی کسوت استکسوت آن پوشد که او را قامت است
25. ۲۵آنچه نی آغاز و نی انجام داشتکی تواند قامت و اندام داشت
26. ۲۶بی سخن کن این معانی را بیانداستان می‌گو و لکن بیزبان
27. ۲۷بیزبان گویم ولی هشیار کوآنکه فهمد بی سخن اسرار کو
28. ۲۸آنکه فهمد ناله مرغان کجاستهمنوای عندلیب جان کجاست
29. ۲۹طوطی جان بیزبان در گفتگوطوطئی کو تا بفهمد راز او
30. ۳۰طوطیان در نغمه لیکن در چمنای دریغا نیست جز زاغ و زغن
31. ۳۱چونکه گوش اهل این مجلس کر استدر چنین مجلس خموشی بهتر است
32. ۳۲نیست چون کالاشناسی در میاناین متاع ما نهان به در دکان
33. ۳۳چونکه صرافی نه در این چارسونقد ما در کیسه پنهان باش گو
34. ۳۴اندرین بازار یک دلال کوجز دو سه کیسه برد حمال کو
35. ۳۵گر نباشد آنکه فهمد بی سخندست اندر دامن تمثیل زن
36. ۳۶قصهٔ سلمی و لیلی پیش گیردر نهان دست نگار خویش گیر
37. ۳۷گه ز شیرین داستان بنیاد کنوز لب شیرین جانان یاد کن
38. ۳۸از پریشانی خود سرکن سخنپنجه در زلف پریشانش فکن
39. ۳۹داستان مهر و مه آغاز کندیده بر خورشید چهرش باز کن
40. ۴۰ماه تابان کن ولی اندر یمنجلوه ده یوسف ولی در انجمن
41. ۴۱پیرهن باشد شبیهات و مثالوان حکایتهای چون آب زلال
42. ۴۲پیرهن باشد حدیث دیگراناندران بنهفته یاد دلبران
43. ۴۳چون سخن از آن بت حوراوَش استگر پریشان هم بگویم دلکش است
44. ۴۴همچنانکه پیش ازین گفتیم فاشمقصد آن اصل و ره باش آنچه باش
45. ۴۵چون به یثرب راه را باشد ختامخواه رو از نجد و خواهی رو به شام
46. ۴۶هم نباشد سعی تو بیمزد اگرجانب مقصد نیاید ره به سر
47. ۴۷مقصدش هم گر نباشد بر تو فاشدر مقام تسخر و طعنش مباش
48. ۴۸هر خطایی را ولی نبود ثوابهرکسی ایمن نباشد از عتاب