1. ۱من همه نور و ضیاء آن تیره روپس چرا من سجده آرم نزد او
2. ۲من ز نارم نار نورانی بوداو ز خاک و خاک ظلمانی بود
3. ۳کی برای ظلمت آرد سجده نورواثبور و واثبور و واثبور
4. ۴خاک بر فرق وی و بر نور اوای تفو بر او و چشم کور او
5. ۵نی ز آتش هرچه زاید خوش بوددود دوده دودهٔ آتش بود
6. ۶گر نبودی دیدهٔ آن کور کوردیدی از آدم همه اشراق نور
7. ۷گر نبودی کور دیدی جان اوجان ظلمت سوز نورافشان او
8. ۸جان آن دیدی که نور مطلق استزادهٔ قدس است و پرورد حق است
9. ۹جسم خاکی نیست آدم ای پسرجان قدسی آدم است و بوالبشر
10. ۱۰نیست آدم غیر جان در پیکرشنیست غیر از جامه‌ای اندر برش
11. ۱۱چون بیندازد ز خود آن جامه دورگردد از نورش خجل تابنده هور
12. ۱۲جان اگر از چهره بردارد حجابدر حجاب آرد رخ خویش آفتاب
13. ۱۳جان اگر بی پرده در گلخن رودگلخن آن دم رشک صد گلشن شود
14. ۱۴گر کند جان جلوه در کون و مکانبر وی آید تنگ پهنای جهان
15. ۱۵اندر این نُه قبه او را جای نیستعرصهٔ گردون ورا گنجای نیست
16. ۱۶جان اگر یک بانگ بر ابلق زندبر فراز نُه فلک بیدق زند
17. ۱۷بال و پر بگشاید از سیمرغ جانآشیان گیرد به قاف لامکان
18. ۱۸لامکانی برتر از فهم شمابرتر از افلاک و از وهم شما
19. ۱۹لامکانی اندر آن کون و مکانهم شده پیدا و هم گشته نهان
20. ۲۰هرچه گویم شرح جان را ای عموچون به خویش آیم خجل باشم ازو
21. ۲۱دیدهٔ شیطان بسی بی نور بودلاجرم از دیدن جان کور بود
22. ۲۲کور بود و جان آدم را ندیدپس ز امر اسجدوا گردن کشید
23. ۲۳سر ز امر حق چه پیچید آن لعینگردنش را طوق لعنت شد قرین
24. ۲۴گفت حق او را که ای مست غرورلعنت من بر تو تا روز نشور
25. ۲۵از میان خیل پاکان دور شودور از درگاهم ای مغرور شو
26. ۲۶پس به سنگ قهر راندند آن زمانآن لعین را از صف روحانیان
27. ۲۷با رخی از ظلمت و عصیان سیاهبا قدی خم گشته از بار گناه
28. ۲۸این سزای آنکه شد مغرور خویشآن شد آن کو غره شد از زور خویش
29. ۲۹هرکه پا از حد خود برتر نهادسرنگون آخر به چاهی درفتاد
30. ۳۰بنده باید پیش خواجه خوار و زاربنده را با خویشتن بینی چکار
31. ۳۱چونکه بیند خویش را مردود شداز در مولای خود مطرود شد
32. ۳۲آری آری هر کسی را پیشه ایستهر دلی اندر خور اندیشه ایست
33. ۳۳شغل پالانگر بود پالانگریکی تواند دوخت دیبا و زری
34. ۳۴گلخنی را پیشه گلخن سوختنآتش اندر کوره‌اش افروختن
35. ۳۵گر به کشتیبانی آرد رو یقینهم شود خود غرق هم کشتی نشین