1. ۱چونکه آدم را خداوند مجیددر زمین بهر خلافت آفرید
2. ۲حکم فرمان آمد از رب ودودتا ملایک جمله آرندش سجود
3. ۳از پس فرمان ملایک اجمعینسر نهادند از اطاعت بر زمین
4. ۴کی خدا محکوم فرمان توایمآنچه گویی آن کنیم آن توایم
5. ۵سجدهٔ آدم چه باشد آن کنیمگر بگویی سجدهٔ شیطان کنیم
6. ۶زامر حق گر سجده آری بهر کسمشرک نبود بلکه توحید است و بس
7. ۷شرک آن باشد که با فرمان ربسر و لم جویی و پرسی از سبب
8. ۸بنده‌ایم و پیشهٔ ما بندگی استبندگان را با سببها کار نیست
9. ۹می‌نخواهد کار بنده علتیجز که فرموده است مولی خدمتی
10. ۱۰چون سبب جویی تو بنده نیستیدیده بگشا پس ببین خود کیستی
11. ۱۱بنده آن نبود که مخلوق است و بساسب و استر را نگوید بنده کس
12. ۱۲هر کسی گر بنده بودی پس چرافی عبادی فادخلی گفتی چرا
13. ۱۳ای که جانتان شد رها از دست دیوای که شد دلتان رها از مکر و ریو
14. ۱۴شاد و خرم در بهشتم پا نهیددر میان بندگان داخل شوید
15. ۱۵آن شود داخل که در بیرون بودآنکه داخل هست داخل چون شود؟
16. ۱۶پس نه هر کس بنده باشد ای پسربندگی را هست آداب دگر
17. ۱۷بنده آن باشد که بند خویش نیستجز رضای خواجه‌اش در پیش نیست
18. ۱۸گر بِبُرد خواجه او را پا و دستدست دیگر آورد کاین نیز هست
19. ۱۹ور کشد تیغ او کشد گردن درستیعنی اینک گردنم در حکم توست
20. ۲۰نی ز خدمت مزد خواهد نی عوضنی سبب جوید ز امرش نی غرض
21. ۲۱گر بگوید چاکر این باش و آنبرزند از بهر خدمت او میان
22. ۲۲همچو آن روحانیان کز امر ربسجده کردند و نگفتند از سبب
23. ۲۳گشته جمله پس به فرمان جلیلخدمت اولاد آدم را کفیل
24. ۲۴آن یکی گردید دفتر دارشانمی‌نویسد نیک و زشت کارشان
25. ۲۵آن نماز و روزه شان بالا بردآن یکی رحمت زبالا آورد
26. ۲۶آن یکی را پاسبانی منصب استپاسبان جانشان روز و شب است
27. ۲۷آن مهار بختی گردون کشدمهر و مه را از زمین بیرون کشد
28. ۲۸ابر را آن یک به دریا می‌کشدمی دهد آب و به بالا می کشد
29. ۲۹ابر را آن یک به صحرا می‌برددانه در خاک آن دگر می‌پرورد
30. ۳۰در بیابان آن یکی شد رهنماوان دگر آمد به دریا ناخدا
31. ۳۱آن یکی شد بادران آن بادگانآن یکی بهمن شد و بهرام آن
32. ۳۲در مشیمه آن کند صورتگریوین کند طفل رحم را مادری
33. ۳۳شد محقق این و آن در اندرونتا نگردد قسمتی کم یا فزون
34. ۳۴سرخ سازد آن یکی خون جگرشیر را سازد سفید آن یک دگر
35. ۳۵آن موکل شد بر آب آن یک به بادبستن آمد کار این آن را گشاد
36. ۳۶این یکی حمال باد و خاک شدوان دگر رانندهٔ افلاک شد
37. ۳۷همچنین هر یک از آن روحانیاناز برای خدمتی بسته میان
38. ۳۸زان میان شیطان که خاکش بر دهنگفت ناید سجدهٔ آدم ز من
39. ۳۹من از آن خاکی نسب بالاترماو ز خاکِ پست و من از آذرم