1. ۱یک خری افتاد و پای آن شکستجان آن از زحمت خربنده رست
2. ۲چونکه افتاد آن خر مسکین ز کاربرگرفت از پشت آن خربنده بار
3. ۳در بیابانش به دام و دد سپردبردباری‌های خر از یاد برد
4. ۴اهل دنیا را سراسر ای پسرهمچو آن خربنده بیشک میشمر
5. ۵بار ایشان تا کشی چون خر به دوشجمله در دورت به جوشند و خروش
6. ۶جمله بر دور سرایت صبح و شاممنتظر اِستاده از بهر سلام
7. ۷هریک از ایشان جوالی پر ز باربا خود آورده است بهرت ای حمار
8. ۸تا رباید از سلامی هوش توپس گذارد بار خود بر دوش تو
9. ۹گر بکاوی آنچه می‌گوید درستمعنیش خر کردن و تسخیر توست
10. ۱۰گویدت گر بنده‌ام تا زنده‌امیعنی ای خر من تو را خربنده‌ام
11. ۱۱با خبر باش آنچه او می‌گویدتجو به دامن کرده تا بفریبدت
12. ۱۲می‌نماید جو که گردی رام اورم نیاری افتی اندر دام او
13. ۱۳کم کم آید پیش و گیرد گوش توبار خود را پس نهد بر دوش تو
14. ۱۴روزگاری گر تو را آرد شکستاز قضا برنایدت کاری ز دست
15. ۱۵می‌نبینی بر در خود دیگرشگو بیا هرگز نبودی تو خرش
16. ۱۶ترک خر گیران کن اکنون ای پسرتا نکرده‌ستند ایشان ترک خر
17. ۱۷ای تو آسان این خران را خر مشورخش سلطانی خر ابتر مشو
18. ۱۸بار تکلیف تو بر دوش تو بسهین مکن سربار آن باری ز کس
19. ۱۹بار دیگر برمدار ای بیخبرداری اندر پیش راهی پر خطر
20. ۲۰راه بس دور و دراز و هولناککوه در کوه و مغاک اندر مغاک
21. ۲۱سر به سر راه تو کوه است و کتلکوهها سنگین‌تر از کوه امل
22. ۲۲سنگلاخست و کریوه جمله راهدر بیابانش نه آب و نه گیاه
23. ۲۳هر طرف دزدان چابک در کمینهریکی ره بسته بر چرخ برین
24. ۲۴پشته‌ها از کشته‌ها در هر کناربوی خون می‌آید از هر نوک خار
25. ۲۵اندر آن پیدا نه پیدا جای پاینه صهیل اسب و نه بانگ درای
26. ۲۶هرکه پیش آید که من هستم دلیلگمرهان را می‌نمایم من سبیل
27. ۲۷عاقبت بینی که غول رهزن استدیو آدم کش وَ یا اهرمن است
28. ۲۸چونکه این راه ای پسر در پیش ماستبار سنگین در چنین راهی خطاست
29. ۲۹در شتابست اندرین ره کاروانتو چه خواهی کرد با بار گران
30. ۳۰رفته همراهان و تنها مانده‌ایغیر درگاهت ز هر در رانده‌ای
31. ۳۱در بیابان تن به مردن داده‌ایدل به مرگ خویشتن درداده‌ای
32. ۳۲بینوایی مبتلایی خسته‌ایصید در دامی شکار بسته‌ای
33. ۳۳پای من لنگ و ره دشوار پیشبار من سنگین و پشت ناقه ریش
34. ۳۴مرکب از دستم عنان بگرفت رفتدزد آمد آب و نان بگرفت و رفت
35. ۳۵کاروان چون رفت و واماندی ز راهسود کی بخشد تو را افغان و آه