1. ۱از قضا مجنون ز تب شد ناتوانفصد فرمودی طبیب مهربان
2. ۲آمد آن فصاد و پهلویش نشستنشتری بگرفت و بازویش ببست
3. ۳گفت مجنون با دو چشم خون چکانبر کدامین رگ زنی تیغ ای فلان
4. ۴گفت این رگ گفت از لیلی پر استاین رگم پرگوهر است و پر دُر است
5. ۵تیغ بر لیلی کجا باشد رواجان مجنون باد لیلی را فدا
6. ۶گفت فصاد آن رگ دیگر زنمجانت از رنج و عنا فارغ کنم
7. ۷گفت آنهم جای لیلای من استمنزل آن سرو بالای من است
8. ۸می‌گشایم گفت زآن دست دگرگفت لیلی را در آن باشد مقر
9. ۹درهمی آنگه به آن فصاد دادگفت اینک مزدت ای استاد راد
10. ۱۰دارد اندر هر رگم لیلی مقامهر بن مویم بود او را کنام
11. ۱۱من چه گویم رگ چه و پی چیست آنسر چه و جان چیست مجنون کیست آن
12. ۱۲من خود ای فصاد مجنون نیستمهرچه هستم من نیم لیلی ستم
13. ۱۳از تن من رگ چه بگشایی ز تیغتیغ تو بر لیلی آید بی دریغ
14. ۱۴گو تن من خسته و رنجور بادچشم بد از روی لیلی دور باد
15. ۱۵گو بسوز از تاب و تب ای جان منتب مبادا بر تن جانان من
16. ۱۶گر من و صد همچو من گردد هلاکچونکه لیلی را بقا باشد چه باک
17. ۱۷من اگر مردم از این ضیق النفسگو سر لیلی سلامت باش و بس
18. ۱۸ساختم من جان خود قربان اوجان صد مجنون فدای جان او
19. ۱۹جان چه باشد تا توان بهر تو دادجان به قربان سگ کوی تو باد