1. ۱چون زلیخا شد اسیر بند عشقگردنش افتاد در آوند عشق
2. ۲عشق لشکر تاخت بر ملک دلشکرد یغما حاصل آب و گلش
3. ۳ابر غم افشاند بر برگ گلشنی در آن شاخی به جا نه بلبلش
4. ۴سیل عشق از خانه‌اش بنیاد بردسنبل و نسرین آن را باد برد
5. ۵صرصری بر روضهٔ حسنش دمیدسروش از پا رفت شمشادش خمید
6. ۶نازش از سر عشوه‌اش از یاد رفتآبش از جو خاک او بر باد رفت
7. ۷سود بر مشک ترش کافور خشکداد کافور آهُوَش بر جای مشک
8. ۸زعفران شد سوده بر برگ گلشرفت تاب از پیچ و تاب سنبلش
9. ۹آهُوَش شد صید صیادی شگرفبر پر زاغش فرو بارید برف
10. ۱۰شد زریری چهرهٔ گلگون اوشد کمانی قامت موزون او
11. ۱۱شعله‌ور شد عشق اندر جان اوسوخت هم پیدا و هم پنهان او
12. ۱۲حاجب از در رفت از درگه حجابحجله‌اش برچیده شد ایوان خراب
13. ۱۳دیده‌اش نی تا ببیند روی دوسترخصتش نی تا گراید سوی دوست
14. ۱۴ساخت از نی سایبانی در رهیکاندران یوسف گذر کردی گهی
15. ۱۵در گذرگاهش به صد بیم و امیدچون گدایان با همه غمها خزید
16. ۱۶گوش او بر هر صدایی تا کو بوبشنود از یک سخن گو نام او
17. ۱۷هر که بگذشتی از آن ره مرد و زنساز کردی بر وی از یوسف سخن
18. ۱۸روزها از رهگذاران در سراغدارد آن مه جا به ایوان یا به باغ
19. ۱۹شام با اختر نشستی روبروکردی از اختر ز یوسف جستجو
20. ۲۰کای برین فیروزه منظر دیده‌بانقصه گو با من از آن نامهربان
21. ۲۱در کدامین بزم او را مسکن استاز کدامین شمع بزمش روشن است
22. ۲۲در کدام ایوان بود او را قرارعیش دارد با کدامین گلعذار
23. ۲۳زلف پیچاپیچ او در دست کیستکیست امشب مست او او مست کیست
24. ۲۴چشم مخمورش به روی کیست بازدست کی بر زلف مشکینش دراز
25. ۲۵ساعدش طوق کدامین گردن استیا سرش زیب کدامین دامن است
26. ۲۶لعل او با لعل کی گردیده جفتبا که در بستر به کام دل بخفت
27. ۲۷در سحرگه ره گرفتی بر صبابا صبا گفتی پس از صد مرحبا
28. ۲۸مرحبا ای باد گلبوی سحربازگو داری گر از یوسف خبر
29. ۲۹هیچت افتاده است بر کویش گذارهیچ افشاندی ز گیسویش غبار
30. ۳۰بر سرش کردی پریشان کاکلشبر گرفتی عطر از برگ گلش
31. ۳۱هیچ غلتیدی به سنبل‌زار اوهیچ داری بویی از گلزار او
32. ۳۲کار او در روز و شب این بود اینگاه دیگر گریه و گاهی انین
33. ۳۳تا به روزی صبح دولت چون دمیدبارگه خورشید بر خاور کشید
34. ۳۴دل تپیدن در برش آغاز کردرنگ از رخسار او پرواز کرد
35. ۳۵بر سر دل می‌نهادی گاه دستگاه برمی‌خاست گاهی می‌نشست
36. ۳۶آن یکی پرسید ازو کی ناتوانای بهار روزگارت را خزان
37. ۳۷از چه زینسان داری امروز اضطرابدر تحیر گاه و گه در التهاب
38. ۳۸گفت از غیبم ندایی می‌رسدخوش صدای آشنایی می‌رسد
39. ۳۹آید امروزم همی در گوش جانسخت آواز درای کاروان
40. ۴۰کاروان کشور مصر صفاکاروان راه اقلیم وفا
41. ۴۱بویی از آن گلستان آید همیبوی آن نامهربان آید همی
42. ۴۲بر مشامم آید از آن بوستانعطر گلهای وصال ای دوستان
43. ۴۳دانم ای همدم که امروزم سپهراز ترحم بر سر لطفست و مهر
44. ۴۴یا مرا پیکی رسد زان شهریاریا نسیمی می‌وزد از آن دیار
45. ۴۵یا بر آن ره شهسوارم را گذارافتد ای یاران فغان از انتظار
46. ۴۶ای دریغا انتظارم می‌کشدمی‌کشد امروز و زارم می‌کشد
47. ۴۷حلقه بر در می‌زند امروز یارگوییا خوابست چشم روزگار
48. ۴۸آری آری تا بر معشوقه داناز دل عاشق دهی خوش شایگان
49. ۴۹عشق مرآتی بود در وی عیانجملهٔ احوال جانان نزد جان
50. ۵۰بلکه چون معشوق در دل حاضر استجمله اسرارش بر دل ظاهر است
51. ۵۱هر نسیمی بگذرد بر کوی یارمی‌نگیرد تا بر عاشق قرار
52. ۵۲هر غبار از کوی جانان شد بلندچهرهٔ عاشق بود آن را کمند
53. ۵۳هر صدایی شد بلند از کوی اوگوش عاشق منزل و ماوای او
54. ۵۴هر غم و شادی در آنجا شد پدیدبر دل عاشق نصیبی زان رسید
55. ۵۵عشق عاشق را ز خود سازد تهیپر کند پس زان نگار خرگهی
56. ۵۶سینه و دل چشم و گوش و مغز و پوستجمله را خالی کند از غیر دوست
57. ۵۷عشق باشد خود قرقچی و کندملک جان و تن قرق بر نیک و بد
58. ۵۸تا درآید اندر آن جانان اوکس نه جز جانان او یا جان او
59. ۵۹جان هم آنجا در وفای آن نگارمانده ورنه کی گرفته‌ستی قرار
60. ۶۰عشق خود آتش مزاج و سرکش استملتهب در روز و شب چون آتش است
61. ۶۱شعلهٔ آتش به هر جا اوفتادخاک و آبش را دهد یکسر به باد
62. ۶۲رخت از آنجا بندد آرام و سکوناندر آن پیدا شود شور جنون
63. ۶۳سینه باشد روز و شب در التهابدل همی در سوزش و در اضطراب
64. ۶۴دیده گریان لب پر از آه و فغانعاشق بیچاره حیران و زکان
65. ۶۵گاه در وجد و گهی اندر طربگاه در یأس و گهی اندر طلب
66. ۶۶گاه در فریاد و گاهی در انینگه دَوَد سوی یسار و گه یمین
67. ۶۷تا ببندد رخت از اقلیم جانآنچه باشد غیر یار مهربان
68. ۶۸ملک تن از غیر او خالی شودپس پر از انوار اجلالی شود
69. ۶۹عشق جذابست چون در دل نشستهم درِ دل را ز غیر دوست بست
70. ۷۰می کشد تا خانهٔ دل دوست رازو کند پُر، مغز را و پوست را
71. ۷۱چون ز جذب عشق یار مهربانآمد و بنشست در اقلیم جان
72. ۷۲لشکر حسنش به همره فوج فوجدر دهانش آب حیوان موج موج
73. ۷۳عشق سرکش گیرد آرام و سکونبار بندد چون خزد آنجا جنون
74. ۷۴پرده اندازد حیا بر روی عشقهم شود مبدل از آن پس خوی عشق
75. ۷۵محو گردد خود در آب و تاب حسنآتشش گردد خمُش از آب حسن
76. ۷۶ترک غمازی و بیتابی کندآتشی بگذارد و آبی کند
77. ۷۷عاشقی هرجا ببینی پرده‌درچهره‌اش خونین ز خوناب جگر
78. ۷۸ناله‌اش راه فلک برداشتهگریه‌اش دامان ز اشک انباشته
79. ۷۹نیست عاشق بل هوسناکست آنیا اسیر عشق ناپاکست آن
80. ۸۰یا که عشقش را بود آغاز کارنونهالش برنیاورده است بار
81. ۸۱نی ز دل کرده برون اغیار رانی کشیده اندر آنجا یار را
82. ۸۲حسن اگر آنجا زدی خرگاه خویشعشق را کی بود یارای فریش
83. ۸۳عشق چون بر سینه پا بر جای شدپخته و جذاب و روح افزای شد
84. ۸۴کرد تسخیر دیار جسم و جانیس سپرد آن را به یار مهربان