اهاجَكَ، مِنُ سُعْداك، مَغنى المعاهدِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا از سعدای تو، جای نشان‌های پیشین تو را به شور آورد، در چمنزار نعمی و ذات اساود؟•اهاجَكَ، مِنُ سُعْداك، مَغنى المعاهدِ ⁎ بروضَة ِ نُعْمِيٍّ، فذاتِ الأساوِدِ
2. 2بادها بر آن گذشتند و خاکش را پراکندند، و هر ابر سه‌لایهٔ رگبارزای رعدآفرین.•تعاورها الأرواحُ ينسفنَ تربها ⁎ و كلُّ مثلثٍ ذي أهاضيبَ ، راعدِ
3. 3در آن هر دم‌دراز و بزرگ‌نخ هست که به هر پشتهٔ لرزان ریگ تنها پناه می‌برد.•بها كلّ ذيالٍ وخنساءَ ترعوي ⁎ إلى كلّ رجافٍ ، من الرملِ ، فاردِ
4. 4سعدی را در آنجا جوان و دلربا شناختم، که در میان دوشیزگان خرامان می‌رفت.•عهدتُ بها سعدي غريرة ٌ ⁎ عَرُوبٌ، تَهادى في جَوارٍ خرائِدِ
5. 5به جان خودم، چه خوب قبیله‌ای بودند آن بامداد که با ما و خانه‌هایمان روزی در ذات المراود بودند.•لعمري ، لنعمَ الحيّ صبحَ سرْ بنا ⁎ و أبياتنا ، يوماً ، بذاتِ المراودِ
6. 6نعمان آنان را با نسخه‌ای از قرآن و تدبیری که شورشگر را اندوهگین می‌کند، رهبری می‌کند.•يقودهمُ النعمانُ منهُ بمصحفٍ ⁎ و كيدٍ يغمّ الخارجيَّ ، مناجدِ
7. 7او خویی نه سست و نه ناتوان دارد، و بخت و اقبالی که چون سودجویان ناکام شوند بالا می‌رود.•و شيمة ِ لا وانٍ ، ولا واهنِ القوى ⁎ وَجَدٍّ، إذا خابَ المُفيدونَ، صاعدِ
8. 8پس با دوشیزگان و زنان بزرگوار و آراسته بازگشت، که مردی بی‌زهد از آنها پاسداری می‌کند.•فآبَ بأبكارٍ وعونٍ عقائلٍ ⁎ أوانِسَ يَحمْيها امْرُؤٌ غيرُ زاهِدِ
9. 9با چوبک‌ها در هر نشیمنی خط می‌کشند و انارهای برجستهٔ سینه را پنهان می‌دارند.•يُخَطّطْنَ بالعيدانِ في كلّ مَقْعَدٍ ⁎ و يخبأنَ رمانَ الثديّ النواهدِ
10. 10و با دست‌ها پشت گلدوزان می‌زنند، خوش‌روی چون آهوان بسته‌شده.•ويضربْنَ بالأيْدي وراء بَراغِزٍ ⁎ حِسانِ الوُجوه، كالظّباءِ العواقِدِ
11. 11ساده‌دل‌هایی که پیش از آن سختی ندیده‌اند، نزد پسر جلاح هیچ فرستاده‌ای را باور نمی‌کنند.•غرائِرُ لم يَلْقَيْنَ بأساء قَبلَها ⁎ لدى ابن الجلاحِ ، ما يثقنَ بوافدِ
12. 12بنی غیظ را فرا گرفت و بندهٔ او شدند، و نعمت را بر بیش از یکی گسترد.•أصابَ بني غيظٍ ، فأصحوا عبادهُ ⁎ وجَلّلَها نُعْمَى على غيرِ واحِدِ
13. 13ناگزیر ماده‌شتری لاغر که سوارش را با خود می‌برد، به سوی پسر جلاح رهسپار است و شب راه می‌رود.•فلا بُدّ من عوجاءَ تَهْوي براكِبٍ ⁎ إلى ابنِ الجُلاح، سيَرُها اللّيلَ قاصِدُ
14. 14شتابان به سوی نعمان می‌رود تا به او رسد؛ فدایت باد از ارباب، دارایی تازه و کهنه‌ام.•تخبّ إلى النعمانِ ، حتى تنالهُ ⁎ فِدى ً لكَ من رَبٍّ طريفي، وتالِدي
15. 15پس جانم آرام گرفت پس از آنکه روح آن پرید، و مرا نعمتی پوشاند و من آنجا نبودم.•فسكنتَ نفسي ، بعدما طارَ روحها ⁎ وألبَستَني نُعْمَى ، ولستُ بشاهِدِ
16. 16و من مردی بودم که روزگار فرومایگان را نمی‌ستودم؛ پس بر نیکی که به تو رسیده حسد نمی‌برم.•وكنتُ امرأً لا أمدَحُ الدّهرَ سُوقَة ً ⁎ فلَسْتُ، على خَيرٍ أتاك، بحاسِدِ
17. 17از مردان بخشنده پیشی گرفتی به سوی بلندی، چنان که اسب راهوار پیش از شکارچیان شکار می‌گیرد.•سبَقْتَ الرّجالَ الباهِشيِنَ إلى العُلَى ⁎ كسبقِ الجوادِ اصطادَ قبل الطواردِ
18. 18در بخشش و ضربت بر معد برتری یافتی؛ پس تو نخستین پیشاهنگ باران ستایشی.•علَوتَ مَعَدّاً نائِلاً ونِكايَة ً ⁎ فأنتَ، لغَيثِ الحمدِ، أوّلُ رائِدِ