1. ۱چون فناش از فقر پیرایه شوداو محمدوار بی‌سایه شود
2. ۲فقر فخری را فنا پیرایه شدچون زبانهٔ شمع او بی‌سایه شد
3. ۳شمع جمله شد زبانه پا و سرسایه را نبود بگرد او گذر
4. ۴موم از خویش و ز سایه در گریختدر شعاع از بهر او کی شمع ریخت
5. ۵گفت او بهر فنایت ریختمگفت من هم در فنا بگریختم
6. ۶این شعاع باقی آمد مفترضنه شعاع شمع فانی عرض
7. ۷شمع چون در نار شد کلی فنانه اثر بینی ز شمع و نه ضیا
8. ۸هست اندر دفع ظلمت آشکارآتش صورت به مومی پایدار
9. ۹برخلاف موم شمع جسم کانتا شود کم گردد افزون نور جان
10. ۱۰این شعاع باقی و آن فانیستشمع جان را شعلهٔ ربانیست
11. ۱۱این زبانهٔ آتشی چون نور بودسایهٔ فانی شدن زو دور بود
12. ۱۲ابر را سایه بیفتد در زمینماه را سایه نباشد همنشین
13. ۱۳بی‌خودی بی‌ابریست ای نیک‌خواهباشی اندر بی‌خودی چون قرص ماه
14. ۱۴باز چون ابری بیاید راندهرفت نور از مه خیالی مانده
15. ۱۵از حجاب ابر نورش شد ضعیفکم ز ماه نو شد آن بدر شریف
16. ۱۶مه خیالی می‌نماید ز ابر و گردابر تن ما را خیال‌اندیش کرد
17. ۱۷لطف مه بنگر که این هم لطف اوستکه بگفت او ابرها ما را عدوست
18. ۱۸مه فراغت دارد از ابر و غباربر فراز چرخ دارد مه مدار
19. ۱۹ابر ما را شد عدو و خصم جانکه کند مه را ز چشم ما نهان
20. ۲۰حور را این پرده زالی می‌کندبدر را کم از هلالی می‌کند
21. ۲۱ماه ما را در کنار عز نشانددشمن ما را عدوی خویش خواند
22. ۲۲تاب ابر و آب او خود زین مهستهر که مه خواند ابر را بس گمرهست
23. ۲۳نور مه بر ابر چون منزل شدستروی تاریکش ز مه مبدل شدست
24. ۲۴گرچه همرنگ مهست و دولتیستاندر ابر آن نور مه عاریتیست
25. ۲۵در قیامت شمس و مه معزول شدچشم در اصل ضیا مشغول شد
26. ۲۶تا بداند ملک را از مستعاروین رباط فانی از دارالقرار
27. ۲۷دایه عاریه بود روزی سه چارمادرا ما را تو گیر اندر کنار
28. ۲۸پر من ابرست و پرده‌ست و کثیفز انعکاس لطف حق شد او لطیف
29. ۲۹بر کنم پر را و حسنش را ز راهتا ببینم حسن مه را هم ز ماه
30. ۳۰من نخواهم دایه مادر خوشترستموسی‌ام من دایهٔ من مادرست
31. ۳۱من نخواهم لطف مه از واسطهکه هلاک قوم شد این رابطه
32. ۳۲یا مگر ابری شود فانی راهتا نگردد او حجاب روی ماه
33. ۳۳صورتش بنماید او در وصف لاهم‌چو جسم انبیا و اولیا
34. ۳۴آنچنان ابری نباشد پرده‌بندپرده‌در باشد به معنی سودمند
35. ۳۵آن‌چنان که اندر صباح روشنیقطره می‌بارید و بالا ابر نی
36. ۳۶معجزهٔ پیغامبری بود آن سقاگشته ابر از محو هم‌رنگ سما
37. ۳۷بود ابر و رفته از وی خوی ابراین چنین گردد تن عاشق به صبر
38. ۳۸تن بود اما تنی گم گشته زوگشته مبدل رفته از وی رنگ و بو
39. ۳۹پر پی غیرست و سر از بهر منخانهٔ سمع و بصر استون تن
40. ۴۰جان فدا کردن برای صید غیرکفر مطلق دان و نومیدی ز خیر
41. ۴۱هین مشو چون قند پیش طوطیانبلک زهری شو شو آمن از زیان
42. ۴۲یا برای شادباشی در خطابخویش چون مردار کن پیش کلاب
43. ۴۳پس خضر کشتی برای این شکستتا که آن کشتی ز غاصب باز رست
44. ۴۴فقر فخری بهر آن آمد سنیتا ز طماعان گریزم در غنی
45. ۴۵گنجها را در خرابی زان نهندتا ز حرص اهل عمران وا رهند
46. ۴۶پر نتانی کند رو خلوت گزینتا نگردی جمله خرج آن و این
47. ۴۷زآنک تو هم لقمه‌ای هم لقمه‌خوارآکل و ماکولی ای جان هوش‌دار