1. ۱پس هنر آمد هلاکت خام راکز پی دانه نبیند دام را
2. ۲اختیار آن را نکو باشد که اومالک خود باشد اندر اتقوا
3. ۳چون نباشد حفظ و تقوی زینهاردور کن آلت‌، بینداز اختیار
4. ۴جلوه‌گاه و اختیارم آن پَر‌ستبر کنم پر را که در قصد سر‌ست
5. ۵نیست انگارد پر خود را صبورتا پَرَش در نفکند در شر و شور
6. ۶پس زیانش نیست پر گو بر مکنگر رسد تیری به پیش آرد مجن
7. ۷لیک بر من پر زیبا دشمنیستچونک از جلوه‌گری صبریم نیست
8. ۸گر بدی صبر و حفاظم راه‌بربر فزودی ز اختیارم کر و فر
9. ۹هم‌چو طفلم یا چو مست اندر فتننیست لایق تیغ اندر دست من
10. ۱۰گر مرا عقلی بدی و منزجرتیغ اندر دست من بودی ظفر
11. ۱۱عقل باید نورده چون آفتابتا زند تیغی که نبود جز صواب
12. ۱۲چون ندارم عقل تابان و صلاحپس چرا در چاه نندازم سلاح‌؟
13. ۱۳در چه اندازم کنون تیغ و مجنکاین سلاح خصم من خواهد شدن
14. ۱۴چون ندارم زور و یاری و سندتیغم او بستاند و بر من زند
15. ۱۵رغم این نفس وقیحه‌خوی راکه نپوشد رو‌، خراشم روی را
16. ۱۶تا شود کم این جمال و این کمالچون نمانَد رو‌، کم افتم در وبال
17. ۱۷چون بدین نیّت خراشم‌، بزه نیستکه به زخم این روی را پوشیدنی‌ست
18. ۱۸گر دلم خوی ستیری داشتیروی خوبم جز صفا نفراشتی
19. ۱۹چون ندیدم زور و فرهنگ و صلاحخصم دیدم‌، زود بشکستم سلاح
20. ۲۰تا نگردد تیغ من او را کمالتا نگردد خنجرم بر من وبال
21. ۲۱می‌گریزم تا رگم جنبان بودکی فرار از خویشتن آسان بود‌؟
22. ۲۲آنک از غیری بود او را فرارچون ازو ببرید‌، گیرد او قرار
23. ۲۳من که خصمم هم منم اندر گریزتا ابد کار من آمد خیزخیز
24. ۲۴نه به هند‌ست آمن و نه در ختنآنک خصم اوست سایهٔ خویشتن