1. ۱پر خود می‌کند طاوسی به دشتیک حکیمی رفته بود آنجا بگشت
2. ۲گفت طاوسا چنین پر سنیبی‌دریغ از بیخ چون برمی‌کنی
3. ۳خود دلت چون می‌دهد تا این حللبر کنی اندازیش اندر وحل
4. ۴هر پرت را از عزیزی و پسندحافظان در طی مصحف می‌نهند
5. ۵بهر تحریک هوای سودمنداز پر تو بادبیزن می‌کنند
6. ۶این چه ناشکری و چه بی‌باکیستتو نمی‌دانی که نقاشش کیست
7. ۷یا همی‌دانی و نازی می‌کنیقاصدا قلع طرازی می‌کنی
8. ۸ای بسا نازا که گردد آن گناهافکند مر بنده را از چشم شاه
9. ۹ناز کردن خوشتر آید از شکرلیک کم خایش که دارد صد خطر
10. ۱۰ایمن آبادست آن راه نیازترک نازش گیر و با آن ره بساز
11. ۱۱ای بسا نازآوری زد پر و بالآخر الامر آن بر آن کس شد وبال
12. ۱۲خوشی ناز ار دمی بفرازدتبیم و ترس مضمرش بگدازدت
13. ۱۳وین نیاز ار چه که لاغر می‌کندصدر را چون بدر انور می‌کند
14. ۱۴چون ز مرده زنده بیرون می‌کشدهر که مرده گشت او دارد رشد
15. ۱۵چون ز زنده مرده بیرون می‌کندنفس زنده سوی مرگی می‌تند
16. ۱۶مرده شو تا مخرج الحی الصمدزنده‌ای زین مرده بیرون آورد
17. ۱۷دی شوی بینی تو اخراج بهارلیل گردی بینی ایلاج نهار
18. ۱۸بر مکن آن پر که نپذیرد رفوروی مخراش از عزا ای خوب‌رو
19. ۱۹آنچنان رویی که چون شمس ضحاستآنچنان رخ را خراشیدن خطاست
20. ۲۰زخم ناخن بر چنان رخ کافریستکه رخ مه در فراق او گریست
21. ۲۱یا نمی‌بینی تو روی خویش راترک کن خوی لجاج اندیش را