1. ۱کافِرَک را هیکلی بد یادگاریاوه دید آن را و گشت او بی‌قرار
2. ۲گفت آن حجره که شب جا داشتمهیکل آنجا بی‌خبر بگذاشتم
3. ۳گرچه شرمین بود شرمش حرص بردحرص اَژدَرهاست نه چیزیست خرد
4. ۴از پی هیکل شتاب اندر دویددر وثاق مصطفی، وان را بدید
5. ۵کان یدالله آن حدث را هم به خَودخوش همی‌شوید که دورش چشم بد
6. ۶هیکلش از یاد رفت و شد پدیداندرو شوری، گریبان را درید
7. ۷می‌زد او دو دست را بر رو و سرکله را می‌کوفت بر دیوار و در
8. ۸آنچنان که خون ز بینی و سرششد روان و رحم کرد آن مهترش
9. ۹نعره‌ها زد خلق جمع آمد بروگبر گویان ایهاالناس اُحذَروا
10. ۱۰می‌زد او بر سر که ای بی‌عقل سرمی‌زد او بر سینه کای بی‌نور بر
11. ۱۱سجده می‌کرد او که ای کل زمینشرمسارست از تو این جزو مهین
12. ۱۲تو که کلی، خاضع امر وییمن که جزوم، ظالم و زشت و غوی
13. ۱۳تو که کلی، خوار و لرزانی ز حقمن که جزوم، در خِلاف و در سَبَق
14. ۱۴هر زمان می‌کرد رو بر آسمانکه ندارم روی ای قبلهٔ جهان
15. ۱۵چون ز حد بیرون بلرزید و طپیدمصطفی‌اش در کنار خود کشید
16. ۱۶ساکنش کرد و بسی بنواختشدیده‌اش بگشاد و داد اشناختش
17. ۱۷تا نگرید ابر کی خندد چمنتا نگرید طفل کی جوشد لبن
18. ۱۸طفل یک روزه همی‌داند طریقکه بگریم تا رسد دایهٔ شفیق
19. ۱۹تو نمی‌دانی که دایهٔ دایِگانکم دهد بی‌گریه شیر او رایگان
20. ۲۰گفتِ فلیبکوا کثیرا گوش دارتا بریزد شیر فضل کردگار
21. ۲۱گریهٔ ابرست و سوز آفتاباُستن دنیا، همین دو رشته تاب
22. ۲۲گر نبودی سوز مهر و اشک ابرکی شدی جسم و عَرَض زَفت و سِطبر
23. ۲۳کی بدی معمور، این هر چار فصلگر نبودی این تف و این گریه اصل
24. ۲۴سوز مهر و گریهٔ ابر جهانچون همی دارد جهان را خوش‌دهان،
25. ۲۵آفتاب عقل را در سوز دارچشم را چون ابر اشک‌افروز دار
26. ۲۶چشم گریان بایدت چون طفل خردکم خور آن نان را که نان آب تو برد
27. ۲۷تن چو با برگست روز و شب از آنشاخ جان در برگ‌ریزست و خزان
28. ۲۸برگ تن بی‌برگی جانست زوداین بباید کاستن آن را فزود
29. ۲۹اَقرضوا الله قرض ده زین برگ تنتا بروید در عوض در دل چمن
30. ۳۰قرض ده کم کن ازین لقمهٔ تنتتا نُماید وجه لا عَینٌ رَاَت
31. ۳۱تن ز سرگین خویش چون خالی کندپر ز مُشک و دُر اجلالی کند
32. ۳۲زین پلیدی بدهد و پاکی برداز یُطَهِّرکُم تن او برخورد
33. ۳۳دیو می‌ترساندت که هین و هینزین پشیمان گردی و گردی حزین
34. ۳۴گر گُدازی زین هوسها تو بدنبس پشیمان و غمین خواهی شدن
35. ۳۵این بِخور گرمست و داروی مزاجوآن بیاشام از پی نفع و علاج
36. ۳۶هم بدین نیت که این تن مرکبستآنچِ خو کردست آنش اَصوبست
37. ۳۷هین مگردان خو که پیش آید خللدر دِماغ و دل بزاید صد علل
38. ۳۸این چنین تهدیدها آن دیو دونآرد و بر خلق خوانَد صد فسون
39. ۳۹خویش جالینوس سازد در دواتا فریبد نفس بیمار ترا
40. ۴۰کین ترا سودست از درد و غمیگفت آدم را همین، در گندمی
41. ۴۱پیش آرد هَیهی و هیهات راوز لَویشه پیچد او لبهات را
42. ۴۲هم‌چو لبهای فرس در وقت نعلتا نُماید سنگ کمتر را چو لعل
43. ۴۳گوشهااَت گیرد او چون گوش اسبمی‌کشاند سوی حرص و سوی کسب
44. ۴۴بر زند بر پات نعلی ز اشتباهکه بمانی تو ز درد آن ز راه
45. ۴۵نعل او هست آن تردُد در دو کاراین کنم یا آن کنم هین هوش دار
46. ۴۶آن بکن که هست مختار نبیآن مکن که کرد مجنون و صَبی
47. ۴۷حُفَّت الجَنه بچه مَحفوف گشتبِالمَکاره که ازو افزود کَشت
48. ۴۸صد فسون دارد ز حیلت وز دغاکه کند در سَلّه گر هست اژدها
49. ۴۹گر بود آب روان بر بنددشور بود حَبر زمان بَرخَندَدَش
50. ۵۰عقل را با عقل یاری یار کناَمرَهم شوری بخوان و کار کن