1. ۱مصطفی صبح آمد و در را گشادصبح آن گمراه را او راه داد
2. ۲در گشاد و گشت پنهان مصطفیتا نگردد شرمسار آن مبتلا
3. ۳تا برون آید رود گستاخ اوتا نبیند درگشا را پشت و رو
4. ۴یا نهان شد در پس چیزی و یااز ویش پوشید دامان خدا
5. ۵صبغة الله گاه پوشیده کندپردهٔ بی‌چون بر آن ناظر تَنَد
6. ۶تا نبیند خصم را پهلوی خویشقدرت یزدان از آن بیشست بیش
7. ۷مصطفی می‌دید احوال شبشلیک مانع بود فرمان ربش
8. ۸تا که پیش از خبط بگشاید رهیتا نیفتد زان فضیحت در چهی
9. ۹لیک حکمت بود و امر آسمانتا ببیند خویشتن را او چنان
10. ۱۰بس عداوتها که آن یاری بودبس خرابیها که معماری بود
11. ۱۱جامه خوابِ پر حدث را یک فضولقاصدا آورد در پیش رسول
12. ۱۲که چُنین کرده‌ست مهمانت ببینخنده‌ای زد رحمةً للعالمین
13. ۱۳که بیار آن مِطهَره اینجا به پیشتا بشویم جمله را با دست خویش
14. ۱۴هر کسی می‌جست کز بهر خداجان ما و جسم ما قربان ترا
15. ۱۵ما بشوییم این حدث را تو بِهِلکار دستست این نَمَط نه کار دل
16. ۱۶ای لَعَمرُک مر ترا حق عمر خواندپس خلیفه کرد و بر کرسی نشاند
17. ۱۷ما برای خدمت تو می‌زییمچون تو خدمت می‌کنی پس ما چه‌ایم
18. ۱۸گفت آن دانم و لیک این ساعتیستکه درین شستن به خویشم حکمتیست
19. ۱۹منتظر بودند کاین قول نبیستتا پدید آید که این اسرار چیست
20. ۲۰او به جد می‌شست آن احداث راخاص ز امر حق نه تقلید و ریا
21. ۲۱که دلش می‌گفت کین را تو بشوکه درین جا هست حکمت تو بتو