1. ۱مصطفی می‌گفت پیش جبرئیلکه چنانک صورت تست ای خلیل
2. ۲مر مرا بنما تو محسوس آشکارتا ببینم مر ترا نظاره‌وار
3. ۳گفت نتوانی و طاقت نبوَدتحس ضعیفست و تنک سخت آیدت
4. ۴گفت بنما تا ببیند این جسدتا چد حد حس نازکست و بی‌مدد
5. ۵آدمی را هست حس تن سقیملیک در باطن یکی خلقی عظیم
6. ۶بر مثال سنگ و آهن این تنهلیک هست او در صفت آتش‌زنه
7. ۷سنگ و آهن مولد ایجاد نارزاد آتش بر دو والد قهربار
8. ۸باز آتش دستکار وصف تنهست قاهر بر تن او و شعله‌زن
9. ۹باز در تن شعله ابراهیم‌وارکه ازو مقهور گردد برج نار
10. ۱۰لاجرم گفت آن رسول ذو فنونرمز نحن الاخرون السّابقون
11. ۱۱ظاهر این دو بسندانی زبوندر صفت از کان آهن‌ها فزون
12. ۱۲پس به صورت آدمی فرع جهانوز صفت اصل جهان این را بدان
13. ۱۳ظاهرش را پشه‌ای آرد به چرخباطنش باشد محیط هفت چرخ
14. ۱۴چونک کرد الحاح بنمود اندکیهیبتی که که شود زو مندکی
15. ۱۵شهپری بگرفته شرق و غرب رااز مهابت گشت بیهش مصطفی
16. ۱۶چون ز بیم و ترس بیهوشش بدیدجبرئیل آمد در آغوشش کشید
17. ۱۷آن مهابت قسمت بیگانگانوین تجمش دوستان را رایگان
18. ۱۸هست شاهان را زمان بر نشستهول سرهنگان و صارمها به دست
19. ۱۹دور باش و نیزه و شمشیرهاکه بلرزند از مهابت شیرها
20. ۲۰بانگ چاوشان و آن چوگانهاکه شود سست از نهیبش جانها
21. ۲۱این برای خاص وعام ره‌گذرکه کندشان از شهنشاهی خبر
22. ۲۲از برای عام باشد این شکوهتا کلاه کبر ننهند آن گروه
23. ۲۳تا من و ماهای ایشان بشکندنفس خودبین فتنه و شر کم کند
24. ۲۴شهر از آن آمن شود کان شهریاردارد اندر قهر زخم و گیر و دار
25. ۲۵پس بمیرد آن هوسها در نفوسهیبت شه مانع آید زان نحوس
26. ۲۶باز چون آید به سوی بزم خاصکی بود آنجا مهابت یا قصاص
27. ۲۷حلم در حلمست و رحمتها به جوشنشنوی از غیر چنگ و ناخروش
28. ۲۸طبل و کوس هول باشد وقت جنگوقت عشرت با خواص آواز چنگ
29. ۲۹هست دیوان محاسب عام راوان پری رویان حریف جام را
30. ۳۰آن زره وآن خود مر چالیش‌راستوین حریر و رود مر تعریش‌راست
31. ۳۱این سخن پایان ندارد ای جوادختم کن والله اعلم بالرشاد
32. ۳۲اندر احمد آن حسی کو غاربستخفته این دم زیر خاک یثربست
33. ۳۳وآن عظیم الخلق او کان صفدرستبی‌تغیر مقعد صدق اندرست
34. ۳۴جای تغییرات اوصاف تنستروح باقی آفتابی روشنست
35. ۳۵بی ز تغییری که لا شرقیةبی ز تبدیلی که لا غربیة
36. ۳۶آفتاب از ذره کی مدهوش شدشمع از پروانه کی بیهوش شد
37. ۳۷جسم احمد را تعلق بد بدآناین تغیر آن تن باشد بدان
38. ۳۸هم‌چو رنجوری و هم‌چون خواب و دردجان ازین اوصاف باشد پاک و فرد
39. ۳۹روبهش گر یک دمی آشفته بودشیر جان مانا که آن دم خفته بود
40. ۴۰خفته بود آن شیر کز خوابست پاکاینت شیر نرمسار سهمناک
41. ۴۱خفته سازد شیر خود را آنچنانکه تمامش مرده دانند این سگان
42. ۴۲ورنه در عالم کرا زهره بدیکه ربودی از ضعیفی تربدی
43. ۴۳کف احمد زان نظر مخدوش گشتبحر او از مهر کف پرجوش گشت
44. ۴۴مه همه کفست معطی نورپاشماه را گر کف نباشد گو مباش
45. ۴۵احمد ار بگشاید آن پر جلیلتا ابد بیهوش ماند جبرئیل
46. ۴۶چون گذشت احمد ز سدره و مرصدشوز مقام جبرئیل و از حدش
47. ۴۷گفت او را هین بپر اندر پیمگفت رو رو من حریف تو نیم
48. ۴۸باز گفت او را بیا ای پرده‌سوزمن باوج خود نرفتستم هنوز
49. ۴۹گفت بیرون زین حد ای خوش‌فر منگر زنم پری بسوزد پر من
50. ۵۰حیرت اندر حیرت آمد این قصصبیهشی خاصگان اندر اخص
51. ۵۱بیهشیها جمله اینجا بازیستچند جان داری که جان پردازیست
52. ۵۲جبرئیلا گر شریفی و عزیزتو نه‌ای پروانه و نه شمع نیز
53. ۵۳شمع چون دعوت کند وقت فروزجان پروانه نپرهیزد ز سوز
54. ۵۴این حدیث منقلب را گور کنشیر را برعکس صید گور کن
55. ۵۵بند کن مشک سخن‌شاشیت راوا مکن انبان قلماشیت را
56. ۵۶آنک بر نگذشت اجزاش از زمینپیش او معکوس و قلماشیست این
57. ۵۷لا تخالفهم حبیبی دارهمیا غریبا نازلا فی دارهم
58. ۵۸اعط ما شائوا وراموا وارضهمیا ظعینا ساکنا فی‌ارضهم
59. ۵۹تا رسیدن در شه و در ناز خوشرازیا با مرغزی می‌ساز خوش
60. ۶۰موسیا در پیش فرعون زمننرم باید گفت قولا لینا
61. ۶۱آب اگر در روغن جوشان کنیدیگدان و دیگ را ویران کنی
62. ۶۲نرم گو لیکن مگو غیر صوابوسوسه مفروش در لین الخطاب
63. ۶۳وقت عصر آمد سخن کوتاه کنای که عصرت عصر را آگاه کن
64. ۶۴گو تو مر گل‌خواره را که قند بهنرمی فاسد مکن طینش مده
65. ۶۵نطق جان را روضهٔ جانیستیگر ز حرف و صوت مستغنیستی
66. ۶۶این سر خر در میان قندزارای بسا کس را که بنهادست خار
67. ۶۷ظن ببرد از دور کان آنست و بسچون قج مغلوب وا می‌رفت پس
68. ۶۸صورت حرف آن سر خر دان یقیندر رز معنی و فردوس برین
69. ۶۹ای ضیاء الحق حسام الدین در آراین سر خر را در آن بطیخ‌زار
70. ۷۰تا سر خر چون بمرد از مسلخهنشو دیگر بخشدش آن مطبخه
71. ۷۱هین ز ما صورت‌گری و جان ز تونه غلط هم این خود و هم آن ز تو
72. ۷۲بر فلک محمودی ای خورشید فاشبر زمین هم تا ابد محمود باش
73. ۷۳تا زمینی با سمایی بلندیک‌دل و یک‌قبله و یک‌خو شوند
74. ۷۴تفرقه برخیزد و شرک و دویوحدتست اندر وجود معنوی
75. ۷۵چون شناسد جان من جان ترایاد آرند اتحاد ماجری
76. ۷۶موسی و هارون شوند اندر زمینمختلط خوش هم‌چو شیر و انگبین
77. ۷۷چون شناسد اندک و منکر شودمنکری‌اش پردهٔ ساتر شود
78. ۷۸پس شناسایی بگردانید روخشم کرد آن مه ز ناشکری او
79. ۷۹زین سبب جان نبی را جان بدناشناسا گشت و پشت پای زد
80. ۸۰این همه خواندی فرو خوان لم یکنتا بدانی لج این گبر کهن
81. ۸۱پیش از آنک نقش احمد فر نمودنعت او هر گبر را تعویذ بود
82. ۸۲کین چنین کس هست تا آید پدیداز خیال روش دلشان می‌طپید
83. ۸۳سجده می‌کردند کای رب بشردر عیان آریش هر چه زودتر
84. ۸۴تا به نام احمد از یستفتحونیاغیانشان می‌شدندی سرنگون
85. ۸۵هر کجا حرب مهولی آمدیغوثشان کراری احمد بدی
86. ۸۶هر کجا بیماری مزمن بدییاد اوشان داروی شافی شدی
87. ۸۷نقش او می‌گشت اندر راهشاندر دل و در گوش و در افواهشان
88. ۸۸نقش او را کی بیابد هر شعالبلک فرع نقش او یعنی خیال
89. ۸۹نقش او بر روی دیوار ار فتداز دل دیوار خون دل چکد
90. ۹۰آنچنان فرخ بود نقشش بروکه رهد در حال دیوار از دو رو
91. ۹۱گشته با یک‌رویی اهل صفاآن دورویی عیب مر دیوار را
92. ۹۲این همه تعظیم و تفخیم و ودادچون بدیدندش به صورت برد باد
93. ۹۳قلب آتش دید و در دم شد سیاهقلب را در قلب کی بودست راه
94. ۹۴قلب می‌زد لاف اشواق محکتا مریدان را دراندازد به شک
95. ۹۵افتد اندر دام مکرش ناکسیاین گمان سر بر زند از هر خسی
96. ۹۶کین اگر نه نقد پاکیزه بدیکی به سنگ امتحان راغب شدی
97. ۹۷او محک می‌خواهد اما آنچنانکه نگردد قلبی او زان عیان
98. ۹۸آن محک که او نهان دارد صفتنی محک باشد نه نور معرفت
99. ۹۹آینه کو عیب رو دارد نهاناز برای خاطر هر قلتبان
100. ۱۰۰آینه نبود منافق باشد اواین چنین آیینه تا تانی مجو