1. ۱مورکی بر کاغذی دید او قلمگفت با مور دگر این راز هم
2. ۲که عجایب نقشها آن کلک کردهم‌چو ریحان و چو سوسن‌زار و ورد
3. ۳گفت آن مور اصبعست آن پیشه‌وروین قلم در فعل فرعست و اثر
4. ۴گفت آن مور سوم کز بازوستکه اصبع لاغر ز زورش نقش بست
5. ۵هم‌چنین می‌رفت بالا تا یکیمهتر موران فطن بود اندکی
6. ۶گفت کز صورت مبینید این هنرکه به خواب و مرگ گردد بی‌خبر
7. ۷صورت آمد چون لباس و چون عصاجز به عقل و جان نجنبد نقشها
8. ۸بی‌خبر بود او که آن عقل وفادبی ز تقلیب خدا باشد جماد
9. ۹یک زمان از وی عنایت بر کندعقل زیرک ابلهیها می‌کند
10. ۱۰چونش گویا یافت ذوالقرنین گفت:چونک کوهِ قاف دُرّ ِ نطق سُفت
11. ۱۱کای سخن‌گوی خبیر رازداناز صفات حق بکن با من بیان
12. ۱۲گفت رو کان وصف از آن هایل‌ترستکه بیان بر وی تواند برد دست
13. ۱۳یا قلم را زهره باشد که به سربر نویسد بر صحایف زان خبر
14. ۱۴گفت کمتر داستانی باز گواز عجبهای حق ای حبر نکو
15. ۱۵گفت اینک دشت سیصدساله راهکوههای برف پر کردست شاه
16. ۱۶کوه بر که بی‌شمار و بی‌عددمی‌رسد در هر زمان برفش مدد
17. ۱۷کوه برفی می‌زند بر دیگریمی‌رساند برف سردی تا ثری
18. ۱۸کوه برفی می‌زند بر کوه برفدم به دم ز انبار بی‌حد و شگرف
19. ۱۹گر نبودی این چنین وادی شهاتف دوزخ محو کردی مر مرا
20. ۲۰غافلان را کوههای برف دانتا نسوزد پرده‌های عاقلان
21. ۲۱گر نبودی عکس جهل برف‌بافسوختی از نار شوق آن کوه قاف
22. ۲۲آتش از قهر خدا خود ذره‌ایستبهر تهدید لئیمان دره‌ایست
23. ۲۳با چنین قهری که زفت و فایق استبرد لطفش بین که بر وی سابق است
24. ۲۴سبق بی‌چون و چگونهٔ معنویسابق و مسبوق دیدی بی‌دوی
25. ۲۵گر ندیدی آن بود از فهم پستکه عقول خلق زان کان یک جوست
26. ۲۶عیب بر خود نه نه بر آیات دینکی رسد بر چرخ دین مرغ گلین
27. ۲۷مرغ را جولانگه عالی هواستزانک نشو او ز شهوت وز هواست
28. ۲۸پس تو حیران باش بی‌لا و بلیتا ز رحمت پیشت آید محملی
29. ۲۹چون ز فهم این عجایب کودنیگر بلی گویی تکلف می‌کنی
30. ۳۰ور بگویی نی زند نی گردنتقهر بر بندد بدان نی روزنت
31. ۳۱پس همین حیران و واله باش و بستا درآید نصر حق از پیش و پس
32. ۳۲چونک حیران گشتی و گیج و فنابا زبان حال گفتی اهدنا
33. ۳۳زفت زفتست و چو لرزان می‌شویمی‌شود آن زفت نرم و مستوی
34. ۳۴زانک شکل زفت بهر منکرستچونک عاجز آمدی لطف و برست