1. ۱این سخن پایان ندارد موسیاهین رها کن آن خران را در گیا
2. ۲تا همه زان خوش علف فربه شوندهین که گرگانند ما را خشم‌مند
3. ۳نالهٔ گرگان خود را موقنیماین خران را طعمهٔ ایشان کنیم
4. ۴این خران را کیمیای خوش دمیاز لب تو خواست کردن آدمی
5. ۵تو بسی کردی به دعوت لطف و جودآن خران را طالع و روزی نبود
6. ۶پس فرو پوشان لحاف نعمتیتا بردشان زود خواب غفلتی
7. ۷تا چو بجهند از چنین خواب این ردهشمع مرده باشد و ساقی شده
8. ۸داشت طغیانشان ترا در حیرتیپس بنوشند از جزا هم حسرتی
9. ۹تا که عدل ما قدم بیرون نهددر جزا هر زشت را درخور دهد
10. ۱۰که آن شهی که می‌ندیدندیش فاشبود با ایشان نهان اندر معاش
11. ۱۱چون خرد با تست مشرف بر تنتگرچه زو قاصر بود این دیدنت
12. ۱۲نیست قاصر دیدن او ای فلاناز سکون و جنبشت در امتحان
13. ۱۳چه عجب گر خالق آن عقل نیزبا تو باشد چون نه‌ای تو مستجیز
14. ۱۴از خرد غافل شود بر بد تندبعد آن عقلش ملامت می‌کند
15. ۱۵تو شدی غافل ز عقلت عقل نیکز حضورستش ملامت کردنی
16. ۱۶گر نبودی حاضر و غافل بدیدر ملامت کی تو را سیلی زدی
17. ۱۷ور ازو غافل نبودی نفس توکی چنان کردی جنون و تفس تو
18. ۱۸پس تو و عقلت چو اصطرلاب بودزین بدانی قرب خورشید وجود
19. ۱۹قرب بی‌چونست عقلت را به تونیست چپ و راست و پس یا پیش رو
20. ۲۰قرب بی‌چون چون نباشد شاه راکه نیابد بحث عقل آن راه را
21. ۲۱نیست آن جنبش که در اصبع تراستپیش اصبع یا پسش یا چپ و راست
22. ۲۲وقت خواب و مرگ از وی می‌رودوقت بیداری قرینش می‌شود
23. ۲۳از چه ره می‌آید اندر اصبعتکه اصبعت بی او ندارد منفعت
24. ۲۴نور چشم و مردمک در دیده‌اتاز چه ره آمد به غیر شش جهت
25. ۲۵عالم خلقست با سوی و جهاتبی‌جهت دان عالم امر و صفات
26. ۲۶بی‌جهت دان عالم امر ای صنمبی‌جهت‌تر باشد آمر لاجرم
27. ۲۷بی‌جهت بد عقل و علام البیانعقل‌تر از عقل و جان‌تر هم ز جان
28. ۲۸بی‌تعلق نیست مخلوقی بدوآن تعلق هست بی‌چون ای عمو
29. ۲۹زانک فصل و وصل نبود در روانغیر فصل و وصل نندیشد گمان
30. ۳۰غیر فصل و وصل پی بر از دلیللیک پی بردن بننشاند غلیل
31. ۳۱پی پیاپی می‌بر ار دوری ز اصلتا رگ مردیت آرد سوی وصل
32. ۳۲این تعلق را خرد چون ره بردبستهٔ فصلست و وصلست این خرد
33. ۳۳زین وصیت کرد ما را مصطفیبحث کم جویید در ذات خدا
34. ۳۴آنک در ذاتش تفکر کردنیستدر حقیقت آن نظر در ذات نیست
35. ۳۵هست آن پندار او زیرا به راهصد هزاران پرده آمد تا اله
36. ۳۶هر یکی در پرده‌ای موصول خوستوهم او آنست که آن خود عین هوست
37. ۳۷پس پیمبر دفع کرد این وهم از اوتا نباشد در غلط سوداپز او
38. ۳۸وانکه اندر وهم او ترک ادببی‌ادب را سرنگونی داد رب
39. ۳۹سرنگونی آن بود کو سوی زیرمی‌رود پندارد او کو هست چیر
40. ۴۰زانک حد مست باشد این چنینکو نداند آسمان را از زمین
41. ۴۱در عجبهااش به فکر اندر رویداز عظیمی وز مهابت گم شوید
42. ۴۲چون ز صنعش ریش و سبلت گم کندحد خود داند ز صانع تن زند
43. ۴۳جز که لا احصی نگوید او ز جانکز شمار و حد برونست آن بیان