1. ۱آمده اول به اقلیم جمادوز جمادی در نباتی اوفتاد
2. ۲سالها اندر نباتی عمر کردوز جمادی یاد ناورد از نبرد
3. ۳وز نباتی چون به حیوانی فتادنامدش حال نباتی هیچ یاد
4. ۴جز همین میلی که دارد سوی آنخاصه در وقت بهار و ضیمران
5. ۵هم‌چو میل کودکان با مادرانسر میل خود نداند در لبان
6. ۶هم‌چو میل مفرط هر نو مریدسوی آن پیر جوانبخت مجید
7. ۷جزو عقل این از آن عقل کلستجنبش این سایه زان شاخ گلست
8. ۸سایه‌اش فانی شود آخر دروپس بداند سر میل و جست و جو
9. ۹سایهٔ شاخ دگر ای نیکبختکی بجنبد گر نجنبد این درخت
10. ۱۰باز از حیوان سوی انسانیشمی‌کشید آن خالقی که دانیش
11. ۱۱هم‌چنین اقلیم تا اقلیم رفتتا شد اکنون عاقل و دانا و زفت
12. ۱۲عقلهای اولینش یاد نیستهم ازین عقلش تحول کردنیست
13. ۱۳تا رهد زین عقل پر حرص و طلبصد هزاران عقل بیند بوالعجب
14. ۱۴گر چو خفته گشت و شد ناسی ز پیشکی گذارندش در آن نسیان خویش
15. ۱۵باز از آن خوابش به بیداری کشندکه کند بر حالت خود ریش‌خند
16. ۱۶که چه غم بود آنک می‌خوردم به خوابچون فراموشم شد احوال صواب
17. ۱۷چون ندانستم که آن غم و اعتلالفعل خوابست و فریبست و خیال
18. ۱۸هم‌چنان دنیا که حلم نایمستخفته پندارد که این خود دایمست
19. ۱۹تا بر آید ناگهان صبح اجلوا رهد از ظلمت ظن و دغل
20. ۲۰خنده‌اش گیرد از آن غمهای خویشچون ببیند مستقر و جای خویش
21. ۲۱هر چه تو در خواب بینی نیک و بدروز محشر یک به یک پیدا شود
22. ۲۲آنچ کردی اندرین خواب جهانگرددت هنگام بیداری عیان
23. ۲۳تا نپنداری که این بد کردنیستاندرین خواب و ترا تعبیر نیست
24. ۲۴بلک این خنده بود گریه و زفیرروز تعبیر ای ستمگر بر اسیر
25. ۲۵گریه و درد و غم و زاری خودشادمانی دان به بیداری خود
26. ۲۶ای دریده پوستین یوسفانگرگ بر خیزی ازین خواب گران
27. ۲۷گشته گرگان یک به یک خوهای تومی‌درانند از غضب اعضای تو
28. ۲۸خون نخسپد بعد مرگت در قصاصتو مگو که مردم و یابم خلاص
29. ۲۹این قصاص نقد حیلت‌سازیستپیش زخم آن قصاص این بازیست
30. ۳۰زین لعب خواندست دنیا را خداکین جزا لعبست پیش آن جزا
31. ۳۱این جزا تسکین جنگ و فتنه‌ایستآن چو اخصا است و این چون ختنه‌ایست