1. ۱گفت استر راست گفتی ای شتراین بگفت و چشم کرد از اشک پر
2. ۲ساعتی بگریست و در پایش فتادگفت ای بگزیدهٔ رب العباد
3. ۳چه زیان دارد گر از فرخندگیدر پذیری تو مرا دربندگی
4. ۴گفت چون اقرار کردی پیش منرو که رستی تو ز آفات زمن
5. ۵دادی انصاف و رهیدی از بلاتو عدو بودی شدی ز اهل ولا
6. ۶خوی بد در ذات تو اصلی نبودکز بد اصلی نیاید جز جحود
7. ۷آن بد عاریتی باشد که اوآرد اقرار و شود او توبه‌جو
8. ۸هم‌چو آدم زلتش عاریه بودلاجرم اندر زمان توبه نمود
9. ۹چونک اصلی بود جرم آن بلیسره نبودش جانب توبهٔ نفیس
10. ۱۰رو که رستی از خود و از خوی بدواز زبانهٔ نار و از دندان دد
11. ۱۱رو که اکنون دست در دولت زدیدر فکندی خود به بخت سرمدی
12. ۱۲ادخلی تو فی عبادی یافتیادخلی فی جنتی در بافتی
13. ۱۳در عبادش راه کردی خویش رارفتی اندر خلد از راه خفا
14. ۱۴اهدنا گفتی صراط مستقیمدست تو بگرفت و بردت تا نعیم
15. ۱۵نار بودی نور گشتی ای عزیزغوره بودی گشتی انگور و مویز
16. ۱۶اختری بودی شدی تو آفتابشاد باش الله اعلم بالصواب
17. ۱۷ای ضیاء الحق حسام‌الدین بگیرشهد خویش اندر فکن در حوض شیر
18. ۱۸تا رهد آن شیر از تغییر طعمیابد از بحر مزه تکثیر طعم
19. ۱۹متصل گردد بدان بحر الستچونک شد دریا ز هر تغییر رست
20. ۲۰منفذی یابد در آن بحر عسلآفتی را نبود اندر وی عمل
21. ۲۱غره‌ای کن شیروار ای شیر حقتا رود آن غره بر هفتم طبق
22. ۲۲چه خبر جان ملول سیر راکی شناسد موش غرهٔ شیر را
23. ۲۳برنویس احوال خود با آب زربهر هر دریادلی نیکوگهر
24. ۲۴آب نیلست این حدیث جان‌فزایا ربش در چشم قبطی خون نما