1. ۱من خلیل وقتم و او جبرئیلمن نخواهم در بلا او را دلیل
2. ۲او ادب ناموخت از جبریل رادکه بپرسید از خلیل حق مراد
3. ۳که مرادت هست تا یاری کنمورنه بگریزم سبکباری کنم
4. ۴گفت ابراهیم نی رو از میانواسطه زحمت بود بعد العیان
5. ۵بهر این دنیاست مرسل رابطهمؤمنان را زانک هست او واسطه
6. ۶هر دل ار سامع بدی وحی نهانحرف و صوتی کی بدی اندر جهان
7. ۷گرچه او محو حقست و بی‌سرستلیک کار من از آن نازکترست
8. ۸کردهٔ او کردهٔ شاهست لیکپیش ضعفم بد نماینده‌ست نیک
9. ۹آنچ عین لطف باشد بر عوامقهر شد بر نازنینان کرام
10. ۱۰بس بلا و رنج می‌باید کشیدعامه را تا فرق را توانند دید
11. ۱۱کین حروف واسطه ای یار غارپیش واصل خار باشد خار خار
12. ۱۲بس بلا و رنج بایست و وقوفتا رهد آن روح صافی از حروف
13. ۱۳لیک بعضی زین صدا کرتر شدندباز بعضی صافی و برتر شدند
14. ۱۴هم‌چو آب نیل آمد این بلاسعد را آبست و خون بر اشقیا
15. ۱۵هر که پایان‌بین‌تر او مسعودترجدتر او کارد که افزون دید بر
16. ۱۶زانک داند کین جهان کاشتنهست بهر محشر و برداشتن
17. ۱۷هیچ عقدی بهر عین خود نبودبلک از بهر مقام ربح و سود
18. ۱۸هیچ نبود منکری گر بنگریمنکری‌اش بهر عین منکری
19. ۱۹بل برای قهر خصم اندر حسدیا فزونی جستن و اظهار خود
20. ۲۰وآن فزونی هم پی طمع دگربی‌معانی چاشنی ندهد صور
21. ۲۱زان همی‌پرسی چرا این می‌کنیکه صور زیتست و معنی روشنی
22. ۲۲ورنه این گفتن چرا از بهر چیستچونک صورت بهر عین صورتیست
23. ۲۳این چرا گفتن سوال از فایده‌ستجز برای این چرا گفتن بدست
24. ۲۴از چه رو فایدهٔ جویی ای امینچون بود فایده این خود همین
25. ۲۵پس نقوش آسمان و اهل زمیننیست حکمت کان بود بهر همین
26. ۲۶گر حکیمی نیست این ترتیب چیستور حکیمی هست چون فعلش تهیست
27. ۲۷کس نسازد نقش گرمابه و خضابجز پی قصد صواب و ناصواب